Tuk tuk lady??

Joehoew!!
we zitten nog eens in een lodge met gratis internet, dus tijd om nog eens een blogje te schrijven. Het is ondertussen al een week geleden, dus best wel wat verhaaltjes om te vertellen.

Na het angkor complex vorige week was het tijd om eens een drijvend dorp van dichterbij te 'bekijken'. Rond Siem Reap, het stadje het dichtst bij het Angkor-complex, lliggen er een aantal floating villages. wij gaven er de voorkeur aan om een floating village te bezoeken dat zo weinig mogelijk toeristen over "de vloer"' krijgt. Onze tuk tuk-driver ging akkoord. en was dat even lachen. zeker 20km over hobbelige wegjes met de tuk tuk. onze tuk tuk-driver was er zelf nog nooit geweest. dus voor hem was het rijdend gedeelte van de trip ook best een avontuur, zeg maar een toeristische uitstap. Het was leuk om hem zelf ook te zien genieten van de landschappen. hij moest zelf hard lachen met de manier waarop zijn tuk tuk - door de toestand van de weg - op de proef werd gesteld. Het laatste gedeelte richting het drijvend dorp ging dan via boot. om dan uiteindelijk aan te komen. Maar het was de moeite waard, want we zijn maar amper toeristen tegengekomen. wat het dorpje dan iets authentieks gaf, en niet zo'n bokrijkgevoel.

Erg indrukwekkend, zo'n drijvend dorp. echt alles wat gebeurt op een dorp op het land, kan hier schijnbaar ook allemaal. een varkensstal op het water? Geen probleem. Een schooltje op het water? Geen probleem.
Zo'n drijvend dorp, het heeft ook iets idillisch en dromerig. Volwassenen en kinderen varen af en aan met hun bootjes (al peddelend of op de motor), mensen wassen zich gewoon in het water, timmeren in het water, ... . Tegelijkertijd heeft zo'n dorp iets heel triest. Mensen liggen maar te liggen in hun huisje op het water, te wachten op het einde van de dag. voor velen lijkt hun leven een grote routine, dagelijks opstaan om te gaan vissen, manden te maken, hun huis te herstellen, eten te maken... . En dan denk ik telkens weer: wat ben ik blij met mijn jobke en mijn hectische leventje in het Belgenlandje. Het is niet allemaal rozengeur en maneschijn, maar je mag toch je handjes kussen met zo'n gevarieerd leven in Belgie.

De dag erna trokken we met de boot naar Battambang. Om 7u vertrokken, om 3u aangekomen. Waarom we gekozen hebben voor zo'n lange trip? omdat in de lonely planet stond omschreven dat dit 'the most scenic boat trip of cambodia' is. en dat was het ook. de trip ging opnieuw langs kleine drijvende dorpjes, langs mooi begroeide oevers, ... . Overal wild enthousiast zwaaiende en lachende kinderen. en dat levert altijd mooie foto's op. Op de boot zelf zaten we tussen de locals. die elk heel wat huisraad meehebben, van 'kabaskes' tot grote rijstzakken, grote dozen, potten, ... . Het was dus best krap op de boot. maar de moeite waard. Want ook dan zie je hoe het cambodiaanse leven in elkaar steekt. zoals: de mannen stappen met een half gevuld plastiek zakje van de boot. Hun vrouwen zeulen met goed gevulde emmers van 20 liter. Feminisme heeft zijn intrede hier nog niet gedaan.

de volgende dag in Battambamg - een oud Frans koloniaal stadje, het lijkt wat op Havana soms - een tripje gemaakte met de bamboo-train. Lees: een bamboo-pallet waarmee je getransporteerd wordt op een oud treinspoor. Daarna nog een tempelberg beklommen. En als hoogtepunt van de dag: miljoenen kleine vleermuizen bij valavond uit een grot zien vliegen. indrukwekkend.

vervolgens naar de hoofdstad, Phnom Penh, vertrokken. Daar de hoogtepunten gedaan. eerst het museum gewijd aan genocide in Cambodia bezocht. De oude school waar de Rode Khmer destijds duizenden mensen hebben gefolterd en vermoord. Al heel wat gevangenissen gezien ondertussen (van de Sandinisten in Nicaragua en Robbeneiland in Kaapstad), maar dit foltercentrum was toch ook weer even slikken. Vooral ook omdat dit allemaal zo recent gebeurd is (1975-1978). Niet te geloven dat de internationale gemeenschap zomaar heeft laten gebeuren dat een vijfde van de Cambodianen in 3 jaar, 8 maanden en 20 dagen regime is uitgemoord. Ook ik zou er aan geloofd hebben; al wie gestudeerd heeft, een bril heeft, meerdere talen sprak, ... werd opgepakt, gefolterd en vermoord. De oprichting van een boerenstaat was hier een ideaal. Gelukkig hebben de Vietnamezen destijds ingegrepen, en is de Rode Khmer (na nog eens een bloedige, te lang durende burgeroorlog) eindelijk omvergeworpen. Maar de wonden zijn er nog altijd. Nog op veel plaatsen ligt de grond bezaaid met landmijnen. De jonge cambodianen zijn goedlachs en vriendelijk. de ouderen zijn wat teruggetrokkenen; ik vermoed dat dat aan de gebeurtenissen uit het verleden ligt.

De kopstukken van de Rode Khmer zijn (nog maar recent) via een speciaal genocidetribunaal berecht en veroordeeld. Maar toch is het raar te begrijpen; een voormalig Khmerlid is hier minister van buitenlandse zaken. Andere Khmerleden zijn nu gewoon tuk tuk-driver, of werken misschien ergens in het toerisme. Gek om te begrijpen. Uiteraard, sociaal psychologisch bekeken is ieder van ons in staat tot zo'n gruweldaden. Maar rationeel kan je niet altijd begrijpen dat mensen die hun landgenoten hebben gefolterd... zomaar opnieuw de draad van een normaal leven kunnen oppikken. maar bon, ik twijfel er niet aan dat ook diegenen die onmenselijke dingen hebben gedaan, ook vandaag nog lijden onder wat ze gedaan hebben. Maar gevangenissen als deze zien en erover lezen maakt nog maar eens duidelijk: laat zo'n dingen nooit meer gebeuren, waar dan ook in de wereld.

In Phnom Penh vervolgens de Royal Palace en de zilveren pagode bezocht. Mooi, maar het kan niet tippen aan de site in Bangkok. Maar hier wel een paar leuke babbeltjes gehad met monniken. Lieve mensen, die graag op de foto staan. en die technologisch gezien duidelijk ook mee zijn met hun tijd: gsm in de ene hand, digitaal fototoestel in de andere hand... .

Wij kunnen in belgie een stukje zagen over de winter. maar ik heb de indruk dat de locals hier seizoenen als de onze missen. Terwijl wij ons hier doodpuffen van de warmte, dragen de locals spannende jeansbroeken, dikke pulls, nylonkousen, mutsen... . Niet te begrijpen, maar ik zou in hun plaats waarschijnlijk ook wel eens iets anders dan een topje of short willen dragen.


Hier in cambodia moet je ook een fikse portie geduld hebben. Iedereen is vriendelijk, altijd lachen en altijd bereid om je te helpen. maar een gebrek aan scholing laat zich hier echt voelen. met heeeeeeeeeel veel geduld moet je dingen verschillende keren rustig uitleggen. De vergelijking is misschien grof, maar het is een beetje als werken met mentaal gehandicapten. Traag uitleggen, verschillende keren uitleggen, en je zo weinig mogelijk boos maken. Want ze bedoelen het allemaal geweldig goed. Het is willen, maar niet kunnen begrijpen.

Onze grote vrienden hier? de tuk tuk-drivers. Je kan ze vinden op elke vierkante meter van een stad. Je moet je been nog maar bewegen of je hoort het zinnetje: "you need a tuk tuk, lady?"'. En ook dan is de boodschap steeds: "no, thank you"". heb je ze daarmee nog niet kunnen afslagen, dan kom je met een fikse portie humor ook al heel ver. Het is soms vervelend om telkens door hun aangeklampt te worden. maar natuurlijk, het is hun broodwinning. Het aanklampend vragen kan het verschil maken tussen een boterham meer of minder (of een kilo rijst meer of minder is misschien beter gezegd).

Onze grootste ergernis: het sekstoerisme. Prostitutie is iets van alle tijden en alle locaties. Ik ben ook de eerste om te verdedigen dat op seksualiteit geen leeftijd staat (de liefhebbers wil ik gerust verwijzen naar mijn thesis). Maar hier neemt het - zeg maar - vieze proporties aan. Onverzorgde, oude mannen met jonge lokale meisjes. Voor mij heeft iedereen recht op een partner of een verzetje. Maar je ziet en riekt gewoon vanop een afstand dat de 'relaties' waar deze mannen naar op zoek zijn niets oprechts hebben. Gewoon omdat het heel vernederend is voor deze meisjes; ze worden niet met respect behandeld. Ik hoop maar een ding: dat deze meisjes er beter van worden. Maar ook daar vrees ik voor.
En volwassen vrouwen, tot daar aan toe. Maar ook de kinderprostititie hebben we 'betrapt' in Phnom Penh. De stad staat er internationaal wel bekend voor. Maar het is wel slikken als je op de dijk rondloopt, en een man een groepje jonge meisjes (tussen pakweg 12 en 15 jaar) ziet keuren, en ziet nadenken wel minderjarig meisje hij zal uitkiezen. Aan het respecteren van de kinderrechten is hier nog wat werk.

Zo, ik laat het hierbij. Vandaag en morgen zitten we aan de kust. hier wat uistapjes doen, daarna trekken we naar de Mekong en naar Laos. Als de komende dagen worden zoals de afgelopen 11 dagen, dan wordt dit een topreis!!

Ja watte, al die Watten

Als je Cambodia zegt, denken de meeste mensen in eerste instantie aan het tempelcomplex van Angkor Wat. Ook wij hebben ze de afgelopen 2 dagen verkend.
Ik had de tempels al vaak op foto gezien. En sommigen die de site al bezocht hadden (zoals Katrien en Greet) waren vol lof over de schoonheid ervan. En inderdaad, op foto lijken ze mooi. Maar in real life time hebben ze mijn verwachtingen nog overtroffen. Wat een schoonheid!! De meeste tempels zijn ongelooflijk imposant. Ofwel omdat ze groot zijn (zoals de meest bekende, angkor Wat). Of omdat ze op een unieke locatie liggen, zoals de Ta Promh, waar imens grote bomen zich hebben meester gemaakt van de tempels. Of omdat ze zo sierlijk zijn afgewerkt met prachtige beelden (zoals de gekende boeddha-hoofden), of de prachtig gedetailleerde scarvings (sorry, ik vind het nederlandse woord niet) in de muren. Dit waren 2 ongelooflijke dagen.

Het gekke aan de site van Angkor? Op de site (die toch ettelijke hectaren groot is) zijn er ook dorpen, scholen, ... . Iedereen rijdt er dus af en aan met zijn fiets, brommer. Sommigen zijn er aan het werk op hun rijstveld... . Je zou denken dat zo'n UNESCO-site bewoning zou uitsluiten. Hier niet dus. Enerzijds positief, omdat dat de site iets heel menselijks en dagdagelijks geeft. Anderzijds heeft dit ook een keerzijde: diefstal of beschadiging van tempels, beelden... gebeurt wel.

De 1ste tempeltripping hebben we met de tuktuk gedaan. En dat was geen slecht idee, want vanaf de namiddag heeft de moesson ons nog eens verrast. Bakken regen die uit de lucht viel. Gelukkig had ik in belgie nog een goedkoop poncho'tje gekocht. Stel je dus voor: ik, daarover een reishandtasje ter hoogte van de buik, en daarover een kakigroene poncho die reikt tot aan mijn enkels. Een en al elegantie dus. Soit, ik ben droog gebleven.
Dag 2 van onze tempeltripping hebben we al fietsend gedaan. Vandaag toch tussen de 30 en 40km gefietst, en dat in een lekkere vochtige pakweg 38 graden. Mjammie, lekker plakkerig. Maar al fietsend is de moeite. Je stopt waar je zin in hebt, je fietst echt tussen de locals, en je kan nog wat strepen zon meepikken. Tof!!

Wij zijn hier nu in het laagseizoen, want de moesson hangt af en toe in de lucht. Die regen, dat is af en toe minder. Maar het land is mooi groen, bloemen en planten groeien weelderig. Het laagseizoen is ook beter voor onze portemonnee: logement en dergelijke is toch merkelijk goedkoper. En het laagseizoen laat zich volgens de kenners ook voelen op de Angkor-site. Jaarlijks bezoeken een 2,5 miljoen mensen de site, een enorm aantal dus. In het hoogseizoen wordt de site overspoeld door toeristen. Nu valt het al bij al wel mee. Onze nummer 1-vijand onder de toeristen: chinezen. Man man man, deze nouveaux riches tonen geen greintje respect. Voorbeeld:

• Het lijkt wel alsof ze allemaal een lidkaart hebben bij de Chinese liga voor doven en slechthorenden. Lees: ze roepen, wat zeg ik: schreeuwen - tussen de tempels naar elkaar.
• In de rij staan om foto's te nemen, of even wachten omdat iemand anders een foto aan het maken is? Nee, dat kennen de chinezen niet.
• klouteren op beelden waarvan in koeien van letters - OK, weliswaar geen chinese letters - is aangegeven dat het verboden is ze aan te raken. Zij raken ze zelfs niet aan, ze beklimmen ze al was het de himalaya.

Fait-divers om mee te geven:

• nu we toch in de regio van de massages zijn, heb mij gisterenavond eens op thaise wijze laten masseren. Thaise massages zijn vrij hard; keihard drukken op je spieren, rug, nek, schouders, ... . Probeerde ik eerst aan dat massagemeisje uit te leggen dat ze wat voorzichtig moest zijn, omdat ik een paar jaar geleden een ruggenwervel had gedeukt. Dat was vergeefse moeite, veel geknik maar weinig begrijpen.  Ik heb het dan toch maar gewaagd. En het was wel ok'tjes. tamelijk zen achteraf. Soms heb ik echt wel mijn lach moeten inhouden; ik kan niet tegen kietelen, zie je, en als ze dan mijn voeten beginnen te masseren, tja, dan lig ik bijna in een lachdeuk ... :)
• I love de ice tea en de lemon juice die ze hier maken. Mmmmmmmm, heerlijk. Moet ik thuis ook eens proberen.

Zo,  dat was het. Tot hoors, een van de komende dagen.
Groetjes

Emancipatie en assertiviteit aan de cambodiaanse grens

Gratis internet in de lodge, dus daar moeten we dankbaar gebruik van maken... .

vandaag om 4u 's ochtends opgestaan om om 5.55u de trein te nemen richting cambodia. Voor 48 baht (deel dat door 30, en je zit op de koers van de dollar): spotgoedkoop dus. De treinreis op zich viel wel mee. Vergelijk het met een NMBS-trein uit de jaren 60 of 70, maar dan met open ramen. Best wel wat volk op de trein, dus niet zo heel veel plek om te zitten. maar bon, dankzij de open ramen kan je wel voortdurend je neus buitensteken, je blik over de rijstvelden laten glijden, ... . En soms zijn er ook wel leuke locale taferelen te spotten: waterbuffels, oude thaise mevrouwtjes die in slaap vallen op de trein, dikke thaise kindjes die alleen kalm worden als ze eten krijgen (de gezondheidsdoelstellingen tegen obesitas worden hier overigens duidelijk NIET gehaald), ... .

Na 6 uur treinen begon het avontuur dan. De lonely planet had ons al gewaarschuwd voor afrippraktijken. maar eigenlijk oversteeg het nog mijn verwachtingen. Niet te geloven, die cambodianen. Gelukkig hadden wij onze voorzorgen genomen, en via het officiele ministerie van buitenlandse zaken al een officieel e-visum geregeld. Maar niettemin probeerde allerhande gespuis om ons nog via allerlei extra'tjes te laten betalen (is het omdat we vrouwen zijn dat ze denken dat we naief en zwak zijn?). Het beste argument: you don't speak english, it's not good to go alone to the border. En dat moet je dan van die thai en die cambodianen - die nota bene zelf amper een woord engels begrijpen of spreken - horen. Bon, vanessa en ik hebben ons van onze meest assertieve kant - tegen jan en alleman, van grenswachter en stempelgever tot zelfs de officiele politie - laten zien. And we succeeded!! Het heeft letterlijk wel veeeeeel zweet gekost. Zweet die ik net gretig heb afgedoucht.

Trouwens, normaalgezien zouden jullie binnenkort ook allemaal in een vlaag van geluk moeten terecht komen. Toen we gisteren de Wat Pho, de liggende boeddha, bezochten, heb ik gelukscentjes gekocht. Je moet die dan een voor een in kommetjes gooien. En in geluk mag je niet te gretig zijn - te is nooit goed. dus heb ik uiteraard wat centjes aan mezelf gespendeerd. Maar ook aan de meesten onder jullie: mijn ouders, mijn lieve broertje, zijn toffe kindjes, mijn toffe grootmoeder, mijn nonkels en tante, mijn lieve vrienden, mijn toffe collega's en alle andere personen die mij na aan het hart liggen heb ik een centje gespendeerd. Als het geluk jullie een van de volgende dagen vanuit thailand komt toegevlogen, grabbel het dan met twee handen vast en denk eens aan mij he.

momenteel zitten we in siem reap, het stadje dat op een paar kilometer van het tempelcomplex van ankor wat ligt. de komende 2 dagen is het dus al cultuur wat de klog slaagt. ik houd jullie op de hoogte!

groetjes

Bang...kok!!

Kijk eens aan, Sofie is twee dagen in Bangkok en al een blogje. Dat is een primeur.
Toegegeven, Bangkok bevalt mij wel. Al veel leuks gezien, gehoord, geroken, ervaren, ... . Toen we in Bangkok aankwamen, hing er al meteen spanning in de lucht. En neem dat maar vrij letterlijk. Zegt die Vanessa: ja lap, dat gaat hier zo meteen knallend beginnen regenen he. En gelijk had ze. Bommen en granaten leken het wel. We dachten even een dutje te doen - de vluchten waren toch behoorlijk zwaar geweest - maar we knalden van de keiharde donders en bliksems bijna letterlijk uit ons bed. Ik ben niet echt een bangerik, maar van dat onweer was ik toch wel een ietsie pietsie bangetjes. Maar hey, die druppels van de moesson duren nu ook niet eeuwig. Dus een paar uurtjes later toch ons hotelletje uitgestrompeld richting de rivier, waar we de taxiboot naar het station namen. Poging ondernomen om ons treinticketje richting de grens met cambodia al te reserveren. Maar tevergeefs. Vandaar dan maar door China Town gekuierd. Leuk, echt leuk. Veel kitsch, neon, drukke straten, veel kraampjes, ... . Ook chinees gaan eten, en daar lokaal dan maar uitgelachen geweest. Omdat noch ik, noch Vanessa met stokjes konden eten. OK, we hebben zelf ook gigantisch hard met ons eigen geklungel gelachen. Maar, oefening baart kunst. Vandaag al iets minder gesukkel met de stokjes. Tegen het einde van de reis - als ik geen noedels of rijst meer kan zien, ruiken of proeven - zal ik een natuurtalent zijn in het stoketen :)

vandaag dan een topdagje gehad. Met de taxiboot opnieuw afgezakt naar het zuiden van de stad. Deze keer de site van the royal palace bezocht, zowat de meest religieuze plek van Thailand. En tot gisteren vond ik Aziatische kunst en bouwstijl eigenlijk niet mooi. Maar van deze site was ik erg onder de indruk. Allemaal erg mooi, kleurrijk, verzorgd, netjes, sfeervol. Een aanrader. Maar eens een What (tempel) gezien, heb je ze precies allemaal gezien. Daarna hebben we nog twee andere tempelsites bezocht. En uiteraard waren die ook mooi. Maar de eerste keer ben je toch het meest onder de indruk. Maar de liggende Boeddha - de langste van Thailand - was ook erg indrukwekkend.
En al dat moois afgewisseld met een lekkere zelfgemaakte ice tea op een terrasje, een smoothie hier, een Phat Thai-maaltijd daar. Smijt daar nog warme, vochtige zomertemperaturen bij, en het kan voorlopig niet stuk.

Morgen verlaten we Thailand al. Om 5.55u in de ochtend nemen we de trein richting de grens met Cambodia. Daar zullen we - hopelijk zonder al te veel gesjoemel met de grenswachters - de grensovergang maken, richting de tempels van Angkor What. iets om naar uit te kijken dus.

Tot hoors!

Van ijsjes en wafels, naar noedels en rijst!

Hoera, Sofie trekt - alweer :) - de wijde wereld in. Deze keer richting de regio van spleetogen, rijst en noedels, tuk tuks, tempels, de Mekong, drijvende markten en meer van dat moois: Bangkok, Cambodia en een piepklein stukje Laos.

Als ik vertrek, dan moet dat altijd met de nodige spanning gebeuren. 3 jaar geleden zorgde orkaanweer voor spanning net voor mijn vertrek naar Cuba. Diezelfde orkaan besliste uiteindelijk dat Cuba eventjes in de kast werd gestopt, en 3 weken later (noodgedwongen, maar niettemin ook leuk) werd ingeruild voor Nicaragua & Honduras (1-0 voor de natuur). Vorig jaar was er dan de uitbarsting van die ene, onuitspreekbare Ijslandse vulkaan die tot een paar dagen voor mijn tweede poging richting Cuba voor spanning zorgde. Maar toen moest de vulkaan het onderspit delven (De natuur versus Sofie: 1-1). Net als vandaag, gelukkig. Het leek eventjes alsof het Belgische luchtruim vandaag en morgen gesloten zou worden. Maar oef, de natuurgoden zijn mij goed gezin. De aswolk drijft af richting Baltische Staten (sorry reizigers die naar ginds afzakken). (http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/binnenland/1.1031695) Dus ik spring morgenvroeg op de Ethiad-vlucht richting Abu Dhabi, om dan over te stappen richting Bangkok (De natuur versus Sofie: 1-2n ha!). En dan volgen 3 weken van backpacken door een stukje van de Gouden Driehoek. Ik ben benieuwd! Ik voel tot in mijn kleine teen dat sommigen onder jullie ook heel benieuwd zijn, dus ik probeer jullie via de intergalactische internetwegen op de hoogte te houden. Dat moet (af en toe) toch lukken.

Tot hoors, tot mails, tot gauw!

alle gekheid op een stokje in zuid-afrika

na 3 weken... eindelijk weer een internetblogje. Geloof het of niet, maar hier in zuid-afrika vind je geen internet. ofwel omdat de internetcafes sluiten om 5u (en dat is nu niet het uur dat wij ergens geraken), ofwel omdat ze het niet in hun stadje/lodge hebben. Maar nu in kaapstad - weer een bakermat van 100 procent civilisatie - is er eindelijk weer normale internetcapaciteit. Hier gaan we...

Zuid-afrika is enorm divers in zijn landschappen en toerismeaanbod. Maar om van die diversiteit te genieten, moet je er wel wat kleine ongemakjes bijnemen. zoals daar zijn:
- massa's senioren die zich hoogst krapuleus gedragen (lees: niet aanschuiven in de rij, zich niet houden aan de regels...0
- tonnen vlamingen en hollanders overal. Je kan hier dus niet zomaar alles zeggen wat je wil. jammer, maar soms wel grappig.
- het misschien wel vervelendste ongemakje zijn de grote afstanden. we hebben hier vaak uren aan een stuk in ons busje gezeten om van de ene plek naar de andere te rijden. soms 'slechts' een 3-tal uren, vaak 4 tot 5u, het record staat op ongeveer 7,5u. kortom, vaak zeer vroeg opstaan en rijden rijden rijden, tussenstopjes, en terug rijden. maar het heeft zeker geloond, want we hebben prachtige dingen mogen bewonderen. En ons nieuwe busje heeft zijn dienst bewezen; geen autopech meer gehad, lekker kunnen bollen. Alhoewel, lekker kunnen bollen; het lijkt hier soms wel alsof de zuid-afrikanen er hier ook een enorm strenge winter met kilo's strooizout hebben opzitten. In de wegen - vaak de afgelegen wegen die wij moeten nemen om onze "in the middle of nowhere"-overnachtingsplek te bereiken - zitten massa's potholes (putten). niet zomaar putjes, maar stevige, grote putten waarop je je wagen gemakkelijk zou kunnen kapotrijden. Waar we kunnen reden we dus stevig door. Maar op de "gepothoolde"-gravelwegen was het traag zwalpen, en hopen dat het busje standhield. En dat is gelukt, hoera!!
Voor de sfeer in het busje zorgden we zelf. Streepje muziek, soms een foute vlaamse hit. Willy Sommers en zijn "laat de zon in je hart"-hit heeft in het koninkrijk Lesotho tot kleine verbijstering gezorgd bij de locals. De Willy was in ons busje zijn hit aan het zingen, toen we besloten om plots het busje aan de kant van de weg te smijten, er zelf uit te springen en op de schlagertonen de polonaise te dansen rond het busje. De paar zwarten die wat verderop stonden keken ernaar... en dachten er het hunne van. :)))))

En dan, de reis zelf.... . Na de nijlpaarden rond St. Lucia zijn we doorgetrokken naar de Drakensbergen. Een erg mooie bergketen, gelegen in een gebied van de Zulu-bevolking. Stel je voor: bergen bergen bergen, bavianen hier en daar, riviertjes hier en daar. En voor de rest, in de verste verte geen bewoning in een straal van minstens een 8-tal kilometers te vinden. Doe daar een schepje heel mooi weer bovenop, een mooie wandeling, wat muurtekeningen van de bosjesmannen, en dit tripje was alweer geslaagd.

Vandaar zijn we doorgetrokken naar Golden Gate Highlands. Op weg daar naartoe was het weer totaal omgeslagen. Regen regen, bakken regen. met als spannend kersje op de taart een bliksem die op amper een paar meter van ons rijdend busje insloeg. Spannend, neem dat maar van me aan. Toen we bij Golden Gate aankwamen leek het weer te verbeteren. Maar te vroeg gejuigd; grote hagelbollen vielen uit de lucht, het onweer hield aan. We hebben toch doorgezet, en zijn door het onweer naar de mushroomrockvan golden gate getrokken. En de optimistische volhouders winnen steeds; de onweerswolken trokken weg, de speciale rotsformaties van golden gate lichten mooi oranje, rood, geel... op dankzij de piepende zon.

Na Golden Gate was het tijd voor een nieuwe reeks stempels in het paspoort. We trekken naar het koninkrijk Lesotho. Net als voor het binnenrijden van Swaziland gaat dat als volgt: stempel gaan halen om Zuid-Afrika te verlaten, stempel halen om Lesotho binnen te rijden. Bij het verlaten van Lesotho gaat dat omgekeerd. Dat heeft allemaal een mooie collectie stempels opgeleverd. En Lesotho, dat is meer dan de moeite waard. Een mooi, ruraal, ruw gebied in de bergen. We konden er wandelen tussen canyons, tussen de locals, paardrijden... Voor mij zeker een van de hoogtepunten van de reis.

En dan gaat het van lesotho naar Graaff-Reinet, waar we de Valley of Desolation bezochten. Verlatenheid, zo kan je het inderdaad wel omschrijven. En als spannend element in het verhaal: het meisje dat met ons naar de top van de bergen daar reed, reed met ons 's nachts 2 kudu's (iets antiloop, hertachtig) aan. Het beest is er - hopelijk - met de schrik vanaf gekomen. Maar de slag was toch vrij indrukwekkend.

Van Graaff-Reinet naar de Tuinroute rond Plettenberg Bay, Tsitsikamma en Wilderness. Hier een mix van heerlijk zonnig en warm weer, maar ook druilerige regen. Zuid-Afrika, het is vaak 3 seizoenen in 1 dag. Maar de Tuinroete is echt de moeite. We konden er zeeleeuwen spotten, zeehonden, dolfijnen en... het mooiste van alle zeefenomenen: walvissen. We hebben er regelmatig zien springen - erg spectaculair. Maar ik kon het jammer genoeg niet op foto vastleggen ( het is kiezen tussen kijken met de verrekijker of fototoestel; het eerste geniet de voorkeur).

Van de Tuinroete zijn we dan doorgetrokken naar De Hoop Nature Reserve, een kustregio waar je grote, hoge witte duinen hebt. Knap!

En dan... Fransschoek, een van de stadjes gekend om zijn wijnhuizen. Wij gingen er mountainbiken tussen de wijngaarden, en testten in 3 wijnhuizen telkens 6 wijnen. Allemaal erg lekker, al steeg het soms wel behoorlijk naar je hoofd. maar een dergelijke fietstoer kan ik - zeker in heerlijk zonnig weer als dat waarvan wij konden genieten - aanraden. En een paar flesjes wijn, die zullen meegesmokkeld worden naar belgenlandje. Uiteraard!

En nu, Kaapstad. Een stad die mijn hart zo goed als gestolen heeft. Kaapstad heeft alles wat een toerist wil. een schiereiland met ruige kusten en kliffen, pinguins, Kaap de Goede Hoop, ... . Het toch wel emotionerende Robbeneiland en, last but not least... de met verstomming slaande Tafelberg. Werkelijk, omwille van zijn inplanting midden in de stad is de Tafelberg de mooiste berg die ik al ooit gezien heb. Hij is ook erg mysterieus; soms ligt hij onder zijn tafellaken van wolken. Als de wolken dan weer wegtrekken - zoals vandaag - dan zou ik er uren naar kunnen kijken (uiteraard met een wijntje in de hand). Wij trokken daarnet met de kabelbaan ook naar boven. de vergezichten van boven zijn zijn 20 euro absoluut waard!!

 En nu, onze laatste avond. Nog eens lekker gaan eten en dan... een danske gaan placeren in Long Street, de uitgaansbuurt van Cape Town. En dan, in de vroege uurtjes, met een taxi terug naar onze lodge; want jawel, gezien de criminaliteit moet je het lot hier nu ook weer niet te veel tarten. Maar verder, nog geen gevoel van onveiligheid ervaren. Houden zo!

Met spijt in het hart is het weer terugkeren naar Belgenlandje. Blij om iedereen terug te zien. Maar ook triest om afscheid te moeten nemen van de lieve, hartverwarmende en toch wel humoristische (vooral zwarte) Zuid-Afrikanen.

Tot binnenkort!!!!

the african way

anderhalve week in het zuidelijke halfrond, dus tijd voor een blogspotje!

na landing zijn we naar soweto getrokken, de waarschijnlijk meest bekende township van de wereld. Twee nobelprijswinnaars hebben er hun broek gesleten; Mandela en aartsbisschop Desmond Tutu. De township hebben we met de fiets verkend. Bijzonder leuk. Je ondervindt aan den lijve dat een township niet allemaal kommer en kwel is. Tuurlijk, je hebt er erg armoedige wijken; geen stromend water in de huizen, families wonen er in 1 kamertje, vuil en afval overal. maar in de township heb je ook wijken waar het aangenaam wonen is, waar het zelfs de indruk van welvaart krijgt. Klassiek tijdens zo'n tours trekken ze met je naar een hutje waar de bewoners slurpen van zelfgebrouwen bier. En in tegenstelling tot het bananenbier in Tanzania was dit bier best wel lekker; beetje de smaak van een geuze. Ik heb me - moedig als ik ben - ook gewaagd aan de lokale vleesspecialiteit; gekookte koeienkaak met wat maismeel, zout en soort paprikapoeder. Pittig detail: er hing nog een stukje haar aan het stukje vlees. Maar toch doorgeslikt, en eigenlijk al bij al ok (smaakte beetje zoals ossentong). Maar wat me het meest is bijgebleven is de uitbundigheid en vriendelijkheid van de bewoners van de township. ondanks de wonden die de apartheid hier destijds heeft geslagen, was iedereen - vooral de kinderen - uitermate uitbundig en vriendelijk telkens we passeerden. Een leuke, eerste kennismaking met de regenboognatie.

De volgende dagen zijn we doorgetrokken naar de panoramaroute. Beetje pech met het weer (mistig, regenachtig en zelfs koud) maar wel mooie panorama's kunnen spotten. Canyons die zich eeuwen geleden in het gebergte hebben geslepen, in de vorm van afrikaanse hutjes, holen, valleien, whirlpools... . Als enige zotten zijn we ook afgedaald naar een best wel indrukwekkende waterval. Geen kat in de buurt te spotten, wij zijn er met drie gaan zwemmen in het ijskoude water. Leuk!

En dan... Kruger. Als er een nadeel bestaat aan veel reizen, dan is het wel dat het elke keer moeilijker wordt om eerdere reisimpressies te overtreffen. En dat was duidelijk het geval met Kruger. De eerste indruk was teleurstelling. Zo wijds, indrukwekkend en mooi de safariparken in Tanzania zijn, zo koel en koud was mijn indruk van Kruger. Vele delen van het park zijn afgebrand; soms van de hitte, soms weloverwogen om parasieten en foutgeparkeerde planten te verdelgen. Het gecontroleerd platbranden van bepaalde delen van het park is noodzakelijk voor het behoud van het park. Maar die doodsheid van het landschap is jammergenoeg niet mooi voor het toeristische oog. In Kruger ervaar je ook niet die wijdsheid; de begroeiing is behoorlijk dicht, met overal struiken. De kuddes dieren zijn ook niet zo talrijk als in Tanzania; kom je gnoes of zebra's tegen, dan is dat steeds in kleine aantallen. Maar stilletjesaan kon Kruger me beter bekoren; ik heb het leren apprecieren. En dat is vooral te danken aan een aantal mooie boomsoorten. Maar als ik kan kiezen, dan gaat mijn voorkeur toch uit naar de Serengeti of de Ngorongoro in Tanzania.

Later zijn we doorgetrokken naar Swaziland. En daar begon het avontuur. Ineens begon de motor van onze huurwagen te roken. Versnellingsbak kapoet. En daar stonden we dan, tegen valavond. Maar daar waren dan de helpende handen van enkele swazizezen. Een ervan bleek de coordinerende bodyguard van de koning, de andere van de koning-moeder. Ze waren zo vriendelijk om ons te helpen om ons busje van de berg te duwen, de berg weer op te duwen (niet zo een behoorlijk klus bij een dergelijk stijgingspercentage) en dan veilig te parkeren onder het toeziend oog van de arbeiders van een behoorlijk grote houtfabriek. Daarna de mannen uiteraard drankgewijs bedankt. Onze motorpech leverde eigenlijk wel een bijzonder leuke en grappige avond op; we konden de 'swazizezen' en hun cultuur (waaronder de polygamie) van heel dichtbij leren kennen.

De volgende ochtend werd een nieuw busje gedropt; gepland voor 7.30u 's morgens, effectief geleverd om 12u. African style, yeah! Hup, weer vollenbak weg, maar een halve dag vertraging op ons reisschema.

We zijn dan meteen een lokale markt gaan verkennen. Verkoopsgewijs werd ik er al meteen uitgeroepen tot "Miss Belgium", Bart tot "mister Belgium". Met succes, want na al dit geslijm heb ik toch een trommel overspannen met een dierenhuidje gekocht. Dan doorgereden naar het Mlilwane NP in Swaziland. En dit was een safaripark dat me wel heel erg kon bekoren. Mooi groen, omliggende bergen, zonnig, wijds van uitzichten, mooie bomen, ... . het leuke is er vooral dat je tussen de dieren vrij kan bewegen. De rest is gaan wandelen en fietsen tussen de gnoes, zebra's, nijlpaarden, krokodillen, wrattenzwijnen... . Ik ben gaan paardrijden. Heeeeeerlijk!!!!!

Daarna brute pech; de lens van mn fototoestel is gesneuvel. Klote, want wat is nu reizen zonder foto's te kunnen nemen. Gelukkig zijn we nu terug in Zuid-Afrika, en heb ik hier toch maar een eenvoudig maar degelijk toestelletje gekocht. En tot nu toe al aardig tevreden van. Dankzij dat toestelletje heb ik hier in Saint-L:ucia gelukkig toch foto's van de nijlpaarden, krokodillen, duinen, de oceaan en het knappe landschap kunnen nemen.

Kortom, na anderhalve week Zuid-Afrika ben ik al aardig tevreden. De logies zijn steeds een voor een erg knap, zelfs indrukwekkend. De landschappen zijn mooi, de mensen zijn ontzettend vriendelijk. Het weer gaat ook de goede richting uit, met vandaag een lekkere pakweg 28 gaden. Hoera!!

En oh ja, tot slot voor de insiders. Eigenlijk zou ik jullie een slaapwel kunnen wensen. Maar ik ga het wijselijk toch maar houden bij een goeienacht voor jullie. :)

Groetjes!