na landing zijn we naar soweto getrokken, de waarschijnlijk meest bekende township van de wereld. Twee nobelprijswinnaars hebben er hun broek gesleten; Mandela en aartsbisschop Desmond Tutu. De township hebben we met de fiets verkend. Bijzonder leuk. Je ondervindt aan den lijve dat een township niet allemaal kommer en kwel is. Tuurlijk, je hebt er erg armoedige wijken; geen stromend water in de huizen, families wonen er in 1 kamertje, vuil en afval overal. maar in de township heb je ook wijken waar het aangenaam wonen is, waar het zelfs de indruk van welvaart krijgt. Klassiek tijdens zo'n tours trekken ze met je naar een hutje waar de bewoners slurpen van zelfgebrouwen bier. En in tegenstelling tot het bananenbier in Tanzania was dit bier best wel lekker; beetje de smaak van een geuze. Ik heb me - moedig als ik ben - ook gewaagd aan de lokale vleesspecialiteit; gekookte koeienkaak met wat maismeel, zout en soort paprikapoeder. Pittig detail: er hing nog een stukje haar aan het stukje vlees. Maar toch doorgeslikt, en eigenlijk al bij al ok (smaakte beetje zoals ossentong). Maar wat me het meest is bijgebleven is de uitbundigheid en vriendelijkheid van de bewoners van de township. ondanks de wonden die de apartheid hier destijds heeft geslagen, was iedereen - vooral de kinderen - uitermate uitbundig en vriendelijk telkens we passeerden. Een leuke, eerste kennismaking met de regenboognatie.
De volgende dagen zijn we doorgetrokken naar de panoramaroute. Beetje pech met het weer (mistig, regenachtig en zelfs koud) maar wel mooie panorama's kunnen spotten. Canyons die zich eeuwen geleden in het gebergte hebben geslepen, in de vorm van afrikaanse hutjes, holen, valleien, whirlpools... . Als enige zotten zijn we ook afgedaald naar een best wel indrukwekkende waterval. Geen kat in de buurt te spotten, wij zijn er met drie gaan zwemmen in het ijskoude water. Leuk!
En dan... Kruger. Als er een nadeel bestaat aan veel reizen, dan is het wel dat het elke keer moeilijker wordt om eerdere reisimpressies te overtreffen. En dat was duidelijk het geval met Kruger. De eerste indruk was teleurstelling. Zo wijds, indrukwekkend en mooi de safariparken in Tanzania zijn, zo koel en koud was mijn indruk van Kruger. Vele delen van het park zijn afgebrand; soms van de hitte, soms weloverwogen om parasieten en foutgeparkeerde planten te verdelgen. Het gecontroleerd platbranden van bepaalde delen van het park is noodzakelijk voor het behoud van het park. Maar die doodsheid van het landschap is jammergenoeg niet mooi voor het toeristische oog. In Kruger ervaar je ook niet die wijdsheid; de begroeiing is behoorlijk dicht, met overal struiken. De kuddes dieren zijn ook niet zo talrijk als in Tanzania; kom je gnoes of zebra's tegen, dan is dat steeds in kleine aantallen. Maar stilletjesaan kon Kruger me beter bekoren; ik heb het leren apprecieren. En dat is vooral te danken aan een aantal mooie boomsoorten. Maar als ik kan kiezen, dan gaat mijn voorkeur toch uit naar de Serengeti of de Ngorongoro in Tanzania.
Later zijn we doorgetrokken naar Swaziland. En daar begon het avontuur. Ineens begon de motor van onze huurwagen te roken. Versnellingsbak kapoet. En daar stonden we dan, tegen valavond. Maar daar waren dan de helpende handen van enkele swazizezen. Een ervan bleek de coordinerende bodyguard van de koning, de andere van de koning-moeder. Ze waren zo vriendelijk om ons te helpen om ons busje van de berg te duwen, de berg weer op te duwen (niet zo een behoorlijk klus bij een dergelijk stijgingspercentage) en dan veilig te parkeren onder het toeziend oog van de arbeiders van een behoorlijk grote houtfabriek. Daarna de mannen uiteraard drankgewijs bedankt. Onze motorpech leverde eigenlijk wel een bijzonder leuke en grappige avond op; we konden de 'swazizezen' en hun cultuur (waaronder de polygamie) van heel dichtbij leren kennen.De volgende ochtend werd een nieuw busje gedropt; gepland voor 7.30u 's morgens, effectief geleverd om 12u. African style, yeah! Hup, weer vollenbak weg, maar een halve dag vertraging op ons reisschema.
We zijn dan meteen een lokale markt gaan verkennen. Verkoopsgewijs werd ik er al meteen uitgeroepen tot "Miss Belgium", Bart tot "mister Belgium". Met succes, want na al dit geslijm heb ik toch een trommel overspannen met een dierenhuidje gekocht. Dan doorgereden naar het Mlilwane NP in Swaziland. En dit was een safaripark dat me wel heel erg kon bekoren. Mooi groen, omliggende bergen, zonnig, wijds van uitzichten, mooie bomen, ... . het leuke is er vooral dat je tussen de dieren vrij kan bewegen. De rest is gaan wandelen en fietsen tussen de gnoes, zebra's, nijlpaarden, krokodillen, wrattenzwijnen... . Ik ben gaan paardrijden. Heeeeeerlijk!!!!!
Daarna brute pech; de lens van mn fototoestel is gesneuvel. Klote, want wat is nu reizen zonder foto's te kunnen nemen. Gelukkig zijn we nu terug in Zuid-Afrika, en heb ik hier toch maar een eenvoudig maar degelijk toestelletje gekocht. En tot nu toe al aardig tevreden van. Dankzij dat toestelletje heb ik hier in Saint-L:ucia gelukkig toch foto's van de nijlpaarden, krokodillen, duinen, de oceaan en het knappe landschap kunnen nemen.
Kortom, na anderhalve week Zuid-Afrika ben ik al aardig tevreden. De logies zijn steeds een voor een erg knap, zelfs indrukwekkend. De landschappen zijn mooi, de mensen zijn ontzettend vriendelijk. Het weer gaat ook de goede richting uit, met vandaag een lekkere pakweg 28 gaden. Hoera!!
En oh ja, tot slot voor de insiders. Eigenlijk zou ik jullie een slaapwel kunnen wensen. Maar ik ga het wijselijk toch maar houden bij een goeienacht voor jullie. :)
Groetjes!
