Zuid-afrika is enorm divers in zijn landschappen en toerismeaanbod. Maar om van die diversiteit te genieten, moet je er wel wat kleine ongemakjes bijnemen. zoals daar zijn:
- massa's senioren die zich hoogst krapuleus gedragen (lees: niet aanschuiven in de rij, zich niet houden aan de regels...0
- tonnen vlamingen en hollanders overal. Je kan hier dus niet zomaar alles zeggen wat je wil. jammer, maar soms wel grappig.
- het misschien wel vervelendste ongemakje zijn de grote afstanden. we hebben hier vaak uren aan een stuk in ons busje gezeten om van de ene plek naar de andere te rijden. soms 'slechts' een 3-tal uren, vaak 4 tot 5u, het record staat op ongeveer 7,5u. kortom, vaak zeer vroeg opstaan en rijden rijden rijden, tussenstopjes, en terug rijden. maar het heeft zeker geloond, want we hebben prachtige dingen mogen bewonderen. En ons nieuwe busje heeft zijn dienst bewezen; geen autopech meer gehad, lekker kunnen bollen. Alhoewel, lekker kunnen bollen; het lijkt hier soms wel alsof de zuid-afrikanen er hier ook een enorm strenge winter met kilo's strooizout hebben opzitten. In de wegen - vaak de afgelegen wegen die wij moeten nemen om onze "in the middle of nowhere"-overnachtingsplek te bereiken - zitten massa's potholes (putten). niet zomaar putjes, maar stevige, grote putten waarop je je wagen gemakkelijk zou kunnen kapotrijden. Waar we kunnen reden we dus stevig door. Maar op de "gepothoolde"-gravelwegen was het traag zwalpen, en hopen dat het busje standhield. En dat is gelukt, hoera!!
Voor de sfeer in het busje zorgden we zelf. Streepje muziek, soms een foute vlaamse hit. Willy Sommers en zijn "laat de zon in je hart"-hit heeft in het koninkrijk Lesotho tot kleine verbijstering gezorgd bij de locals. De Willy was in ons busje zijn hit aan het zingen, toen we besloten om plots het busje aan de kant van de weg te smijten, er zelf uit te springen en op de schlagertonen de polonaise te dansen rond het busje. De paar zwarten die wat verderop stonden keken ernaar... en dachten er het hunne van. :)))))
En dan, de reis zelf.... . Na de nijlpaarden rond St. Lucia zijn we doorgetrokken naar de Drakensbergen. Een erg mooie bergketen, gelegen in een gebied van de Zulu-bevolking. Stel je voor: bergen bergen bergen, bavianen hier en daar, riviertjes hier en daar. En voor de rest, in de verste verte geen bewoning in een straal van minstens een 8-tal kilometers te vinden. Doe daar een schepje heel mooi weer bovenop, een mooie wandeling, wat muurtekeningen van de bosjesmannen, en dit tripje was alweer geslaagd.
Vandaar zijn we doorgetrokken naar Golden Gate Highlands. Op weg daar naartoe was het weer totaal omgeslagen. Regen regen, bakken regen. met als spannend kersje op de taart een bliksem die op amper een paar meter van ons rijdend busje insloeg. Spannend, neem dat maar van me aan. Toen we bij Golden Gate aankwamen leek het weer te verbeteren. Maar te vroeg gejuigd; grote hagelbollen vielen uit de lucht, het onweer hield aan. We hebben toch doorgezet, en zijn door het onweer naar de mushroomrockvan golden gate getrokken. En de optimistische volhouders winnen steeds; de onweerswolken trokken weg, de speciale rotsformaties van golden gate lichten mooi oranje, rood, geel... op dankzij de piepende zon.
Na Golden Gate was het tijd voor een nieuwe reeks stempels in het paspoort. We trekken naar het koninkrijk Lesotho. Net als voor het binnenrijden van Swaziland gaat dat als volgt: stempel gaan halen om Zuid-Afrika te verlaten, stempel halen om Lesotho binnen te rijden. Bij het verlaten van Lesotho gaat dat omgekeerd. Dat heeft allemaal een mooie collectie stempels opgeleverd. En Lesotho, dat is meer dan de moeite waard. Een mooi, ruraal, ruw gebied in de bergen. We konden er wandelen tussen canyons, tussen de locals, paardrijden... Voor mij zeker een van de hoogtepunten van de reis.En dan gaat het van lesotho naar Graaff-Reinet, waar we de Valley of Desolation bezochten. Verlatenheid, zo kan je het inderdaad wel omschrijven. En als spannend element in het verhaal: het meisje dat met ons naar de top van de bergen daar reed, reed met ons 's nachts 2 kudu's (iets antiloop, hertachtig) aan. Het beest is er - hopelijk - met de schrik vanaf gekomen. Maar de slag was toch vrij indrukwekkend.
Van Graaff-Reinet naar de Tuinroute rond Plettenberg Bay, Tsitsikamma en Wilderness. Hier een mix van heerlijk zonnig en warm weer, maar ook druilerige regen. Zuid-Afrika, het is vaak 3 seizoenen in 1 dag. Maar de Tuinroete is echt de moeite. We konden er zeeleeuwen spotten, zeehonden, dolfijnen en... het mooiste van alle zeefenomenen: walvissen. We hebben er regelmatig zien springen - erg spectaculair. Maar ik kon het jammer genoeg niet op foto vastleggen ( het is kiezen tussen kijken met de verrekijker of fototoestel; het eerste geniet de voorkeur). Van de Tuinroete zijn we dan doorgetrokken naar De Hoop Nature Reserve, een kustregio waar je grote, hoge witte duinen hebt. Knap!
En dan... Fransschoek, een van de stadjes gekend om zijn wijnhuizen. Wij gingen er mountainbiken tussen de wijngaarden, en testten in 3 wijnhuizen telkens 6 wijnen. Allemaal erg lekker, al steeg het soms wel behoorlijk naar je hoofd. maar een dergelijke fietstoer kan ik - zeker in heerlijk zonnig weer als dat waarvan wij konden genieten - aanraden. En een paar flesjes wijn, die zullen meegesmokkeld worden naar belgenlandje. Uiteraard!
En nu, Kaapstad. Een stad die mijn hart zo goed als gestolen heeft. Kaapstad heeft alles wat een toerist wil. een schiereiland met ruige kusten en kliffen, pinguins, Kaap de Goede Hoop, ... . Het toch wel emotionerende Robbeneiland en, last but not least... de met verstomming slaande Tafelberg. Werkelijk, omwille van zijn inplanting midden in de stad is de Tafelberg de mooiste berg die ik al ooit gezien heb. Hij is ook erg mysterieus; soms ligt hij onder zijn tafellaken van wolken. Als de wolken dan weer wegtrekken - zoals vandaag - dan zou ik er uren naar kunnen kijken (uiteraard met een wijntje in de hand). Wij trokken daarnet met de kabelbaan ook naar boven. de vergezichten van boven zijn zijn 20 euro absoluut waard!!
Met spijt in het hart is het weer terugkeren naar Belgenlandje. Blij om iedereen terug te zien. Maar ook triest om afscheid te moeten nemen van de lieve, hartverwarmende en toch wel humoristische (vooral zwarte) Zuid-Afrikanen.
Tot binnenkort!!!!
