adios Cuba!

we zijn vrijdag, en het is tijd om naar huis te gaan. want...
- ik heb het gehad met het cubaanse eten. ik heb (eigenlijk al van in het begin van de reis, haha) vreselijke zin in heerlijk belgisch eten. en die wens zal gauw vervuld worden. maandagavond heeft mijn mamske aardappelgratin met gehaktbrood en lekkere belgische groentjes klaarstaan. Mjammmmm!
- de matrasveren staan gegrifd in mijn rug. het is tijd voor een goeie, harde belgische matras die rust op een latoflex.
- de kleren zijn niet meer te wassen door al dat zweten hier. het is tijd voor een onderdompeling in propere kleren, veel zeep, wat parfum... .

maar eerst nog de trip van santiago naar la habana. een busrit van 15u, die vertrekt om 15u deze namiddag en toekomt om 7u morgenochtend. ideaal om mijn boek uit te lezen, i-podje te luisteren, landschapjes te kijken, dutje te doen, koekje te eten, ... . en dan morgen en zondag in havana de ultieme souvenirshopping. een sigarenkistje of twee, een speciaal flesje rum (de gewone rum verkopen ze bij ons in de colruyt immers ook), een maraca (muziekinstrumentjes) ofzo... . ik zie nog wel wat ik met de resterende pesos aanvang.

tot gauw!

het cubaanse leven - part 5

enerzijds staan de cubanen open voor vragen over hun leven op cuba. anderzijds merk je ook dat je niet teveel moet vragen. het ligt dus allemaal toch wat gevoelig. even op een rijtje.
- maandelijks krijgen alle cubanen 25 maaltijdbonnetjes voor groenten, vlees... . na 10 dagen zijn die bonnetjes meestal op.
- de lonen zijn hier in 3 loonklassen verdeeld. een boer krijgt maandelijks 300 cubaanse pesos. in verhouding: een blikje limonade kost hier 10 cubaanse pesos.
- arbeiders in de fabriek moeten een bepaalde quotum halen (x-aantal sigaren rollen, sigarenbandjes aanbrengen...). zoniet heeft dat een impact op hun loon.
- tabaksboeren moeten 90 % van hun opbrengst afstaan aan de overheid. de overige 10% mogen ze zelf beheren, verkopen... . maar de sigaren die daarmee geproduceerd worden krijgen geen officieel certificaat, en kan je dus niet meenemen naar het buitenland. wij moeten de lokale boeren dus telkens teleurstellen.
- qua verkeer is men hier erg streng. betrapt men je een eerste keer op rijden onder invloed, dan verlies je direct voor 3 maanden je rijbewijs. gebeurt dit een tweede keer, dan verlies je het voor 2jaar. geen genade dus in cuba.
- zeep is hier toch echt een zeldzaamheid. voor alle cubanen waar we overnachten, heb ik wat zeep mee (flacons uit hotels, flacons van parfums... die je krijgt in een parfumeriewinkel). de mensen zijn er steeds erg blij mee. en het is voor hen toch iets ongekend. een van de dames gaf ik een kleine flacon douchegel. ze rook heel hard aan de buitenkant van het plastieke flesje, terwijl daar helemaal geen geur uitkwam. ze kunnen zon flesjes dus zichtbaar niet. en voor hen is zon flesje... goud waard.

cuba kent ook veel fauna en flora. ondertussen hebben we naast de mooie exotische diertjes ook al kennis gemaakt met:
- spinnen in de kamers
- kakkerlakken die uit een wasbak kruipen (beik!)
- wormen die uit de douche komen piepen
ik heb tot nu toe steeds geluk gehad, en nog geen bezoek gehad van vieze beestjes. houden zo!

kakkerlakken zijn in deze vochtigheid natuurlijk min of meer normaal. in santiago desinfecteren ze de straten er zelfs voor. op een avond rijdt een camionette met een spuitslang door de straten. die verspreidt dan een gigantische wolk, van een aantal meters hoog (ze stijgt boven de huizen uit). de wolk ruikt ook naar een indringende benzeengeur. maar toch lopen de mensen zelfs de straten op om in de wolk te gaan lopen (zichzelf eens infecteren zeker??). ze maken ons hier wijs dat deze methode gebruikt wordt om de muggen te doden. maar als je om de zoveel meter op straat een kakkerlak op zijn rug tegenkomt, dan weet je het wel.

ik vind cuba tot vandaag ongelooflijk boeiend. het land heeft een recente geschiedenis die me mateloos boeit. een geschiedenis die uniek en nog steeds actueel is, maar ook moeilijk te doorgronden. in de lonely planetgids staat dat je met veel vragen naar cuba komt. maar ook dat je met nog meer vragen huiswaarts keert. en verdorie, het is de nagel op de kop!! cuba blijft een immens vraagteken. dit is een uniek, intrigerend land. een land dat mysterieus is, en daardoor zo aantrekkelijk is. en die aantrekkingskracht zal het na deze reis niet verliezen. integendeel. na de reis zal het zoeken zijn naar boeken die me objectief wijzer kunnen maken in hoe alles hier nu echt werkt, wat goed is, slecht is, wat er op til staat, wat de verhouding is met de VS, Europa... .

PS: ik beheers nog steeds mijn spellingsregels. maar de klavieren hier hebben geen deeltekens, .... . dus de schrijffouten moeten jullie erbij nemen.

viva la revolucion!

in santiago de cuba maakten fidel en co op 26 juli 1953 een aanval op de moncadakazerne, een militair bolwerk van batista. de aanval mislukte. vele companen van fidel werden opgepakt, gefolterd en vermoord. een aantal hadden geluk en overleefden. fidel en raoul zijn er een paar van.
de moncadakazerne bestaat nog steeds, en huisvest nu een museum gewijd aan de aanval en de latere guerillastrijd tegen batista (de rest van de kazerne heeft fidel, net als alle andere cubaanse kazerne, omgevormd tot scholen). toegegeven, het museum was aangrijpend.
ik ben ervan overtuigd dat de strijd die fidel en co in de jaren 50 leverden absoluut noodzakelijk was voor cuba. en dat ook de revolutie strikt nodig was en het beste is wat cuba kon overkomen. fotos van het batistaregime tonen horror. cubanen die uitgebuit worden, straatarm zijn, zich moeten prostitueren. amerikanen die lustig hun boekje te buiten gaan in de maffia, ... . de opstandelingen die na de aanval werden opgepakt werden zwaar gefolterd door de militairen van batista (ogen uittrekken, vingernagels uittrekken, ...).
fidel is er aan kunnen ontsnappen en heeft - zoals ik het nu zie - met zijn kameraden gevochten voor een beter leven voor alle cubanen. ik ben ervan overtuigd dat de eerste jaren van de revolutie een positieve ommekeer was voor de cubanen, en ze die ook met open armen hebben ormarmd en gekoester.
maar helaas staat daar tegenover: de VS en een globaal westers kapitalistisch kader. en het is duidelijk dat het systeem van fidel daarbinnen niet werkt. maar fidel en co zijn hier nog steeds helden. op quasi elke hoek van de straat propaganda over deze oude helden. maar ook onwetendheid. als je vraagt hoe het gaat met fidel, dan antwoorden de cubanen dat het zeer, zeer goed met hem gaat.ik ben er zeker van dat de cubaanse jongeren op school gebrainwasht worden in het communistisch denken en het belang van de revolutie. je merkt hier ook dat de mensen niet beter weten. maar de tijd staat hier min of meer stil.
fidel bedoelde het goed, hij heeft zijn leven willen geven voor een rechtvaardig en beter leven voor alle cubanen. ik vind het persoonlijk erg jammer voor de helden van weleer. want de intentie was er. maar soms is een intentie niet genoeg. fidel en co zetten zich ongetwijfeld in voor een goed leven voor alle cubanen. maar dat kunnen ze niet alleen op hun eigen caraibische eiland realiseren. jammer!

el calor cubano es la muerte!!!!

de 3 dagen in santiago de cuba waren do-de-lijk heet. zeker 38 graden of meer. de zon schijnt er loodrecht, dus er is quasi geen schaduw. er is ook weinig zuurstof in de lucht. dat alles maakt dat je het zweet zo van je rug voelt parelen, beik!!!
sinds gisteren zijn we gevlucht naar baracoa (het uiterste oosten van cuba), wat bekend staat om zijn zogezegd microklimaat. het is hier inderdaad een pak koeler, maar tegelijk ook vochtiger. en dat was vandaag echt moordend. we hebben de beklimming van el Yunque gedaan, een tafelberg van grofweg 580 meter. op zich dus peanuts. maar de berg is gelegen in regenwoud. kortom, het is er onverdraaglijk vochtig. nog nooit in mijn leven heb ik zoveel gezweet. het zweet liep letterlijk van ieders gezicht, benen, rug, kleren... . door de vochtigheid condenseerden (of is het verdampen?) mijn brilglazen, en kon ik dus nooit deftig iets zien. mijn kleren waren op hun beurt kletsnat van het zweet, en waren echt uitwringbaar. gruwelijk vies. maar kom, de huidporien zijn weer helemaal gezuiverd. in belgie moet je daarvoor in een thermae veel geld op tafel leggen. dat is dus weer in de pocket. hoera!!!
De berg op zich was mooi. wat cacaobomen en andere vruchten gepasseerd. en ook wat inheemse beestjes. reptielen, slangetjes, duizendpoten, kolibritje. niet mis. jammer dat de berg zelf op de top in de wolken lag. maar kom, weer een deugddoende fysieke uitspatting gedaan. want jawel, ik stond alweer als 2de en 1ste vrouw op de top. afdalen is bij mij altijd een andere klus. ik mis echt de techniek om deftig af te dalen. komt daar nog bij dat de ondergrond een soort glibberige kleigrond is. dus ik - als getalenteerde afdaalster - heb een paar gracieuse slippertjes en valpartijtjes gemaakt. met als resultaat mooi geverfde modderbeentjes en wat schrammen en krassen. imagine...
morgen naar NP alejandro de humboldt, een door UNESCO erkend en beschermd natuurpark. ik ben alweer benieuwd.

Adios!

het cubaanse leven - part 4

- in remedios kwamen we een oude dame tegen met een bril op. haar ene glas was afgeplakt, het leek wel alsof haar twee glazen met plakbant aaneen gehouden werden. was het dat maar... . bij toeval ziet een van ons dat haar oog ontbreekt en erg onverzorgd is. gezondheidszorg is hier nochtans gratis en schijnt van erg hoog niveau te zijn. begrijpen wie begrijpen kan...

- over die gezondheidszorg. cuba leidt dankzij een overeenkomst jaarlijks honderdduizenden buitenlandse studenten uit afrika, laos, cambodja... op tot hoog gekwalificeerde artsen.

- ze hebben hier ook een miniversie van de kermis. in santa clara spanden ze een geit voor een karretje. in dat karretje konden een tiental kinderen een plekje krijgen. de kar en de voorttrekkende geit maakten dan een toertje rond de parque central.

- condooms kennen ze hier ook, al heb ik de indruk dat ze ze vooral graag opblazen. ze spelen er soms op straat mee, of hangen ze aan een paardenkar... . nuttig dus!

- seksualiteit is hier geen taboo. in het busstation nijpt een werknemer zonder poespas in de borsten van zijn vrouwelijke collega. slik!

- het culinaire nijgt hier uit zijn voegen te barsten. ondertussen heeft een van onze casas op ons verzoek spaghetti gekookt, en dat heeft gesmaakt! ook al hambuger gegeten, hallelujah!! gisteren decadent gaan eten in een echte italiaan (in een sjiek hotel, ik beken!) en dat heeft zalig gesmaakt!!

- we wilden in een cremerie een ijsje gaan eten, want die zijn hier best lekker. maar we mochten niet binnen, want we droegen shorts en topjes (in de kerken mag je hier anders wel half bloot binnen hoor). kan iemand dit uitleggen...

- gisteren een taxiritje gemaakt in een oldtimer van 57 jaar oud. heerlijk!!! die bakken rijden nog fantastisch goed.

- het merendeel van de autos zijn oldtimers. ook de vrachtwagens zijn meer dan gedateerd. stel je dus veel roetuitstoot voor (en adem inhouden!!!). qua kwantiteit zitten ze dus goed met hun beperkt aantal autos. maar qua kwaliteit halen ze de klimaatnormen dus bijlange niet. jammer...

- ik begin iets meer te snappen van het communisme, maar het blijft ingewikkeld. duidelijk is wel dat raoul castro een en ander aan het hervormen is.

naar santiago de cuba in 12u

vanuit trinidad zijn we donderdag met de nachtbus naar santiago de cuba vertrokken. 12u rijden, zucht. maar hey, we hebben gelachen!!!
- met de zure engelsen achter ons
- met het feit dat het ons verstandiger leek om niet op de wc in de bus te gaan, naar op de wc in het busstation onderweg. maar wat kwam er uit de wc gekropen... kakkerlakken!!!! van miserie bijna in de broek gedaan vant lachen
- met de buschauffeur en de begeleider. omdat de buschauffeur reed als een zot. met de begeleider omdat hij precies een stuk schuurpapier in zijn keel had steken.
- ik om 24u een slaappilleke had genomen om goed te kunnen slapen. nog geen minuut na inname stopt de bus. boenk, vollenbak licht, rumoer en beweging in de bus. dag slaappil, au revoir. kortrom, nog eens goed gelachen. en toch nog goed geslapen.

rond 7u dan toegekomen in santiago de cuba.
voor de geschiedenis van cuba is santiago erg belangrijk.
- de echte pirates of the carribean (albert hijn en co) hebben santiago erg getijsterd.

- fidel heeft hier school gelopen.
- in 1953 heeft fidel er tevergeefs een aanslag gepleegd op een kazerne.
- later heeft hij hier in de omliggende sierra maestra een succesvolle guerilla-oorlog gevoerd tegen het leger van dictator batista
- de buena vista social club heeft haar roots in santiago. verder wordt santiago ook ook aanzien als het muzikale summum van cuba, met haar salsa, son, reggaeton... de bevolking is hier vooral zwart, een restant van de invoer van zwarte slaven uit Afrika. de stad staat ook bekend om haar jinteros en jintera, mannen en vrouwen die naar je fluiten op straat, je lastig vallen, aanklampen... . maar tot dusver valt het erg goed mee. hopelijk heb ik straks evenveel geluk als ik alleen naar de casa terugkeer.

overmorgen vertrekken we naar baracoa, wat qua natuur het hoogtepunt van cuba blijkt te zijn. ik ben benieuwd. tot gauw!

bailamos!!

in trinidad belandden we s avonds in de casa de la musica, een gezellig pleintje waar je ook heerlijke cocktails kan drinken (de beste tot nu toe). er speelt ook elke avond een ander salsagroepje. en wanneer de cubanen muziek horen, springen ze op om hun zwoelheid weg te dansen. en de toeristen die hebben leren dansen, sleuren ze dan maar mee. en toegegeven, dat wilden wij ook kunnen. want als je hen ziet dansen, heb je gewoonweg de zien om mee te doen. maar je moet het uiteraard wel kunnen. dus wij met een 6-tal op dansles. het heeft zich op 2u tijd beperkt tot de basic danspasjes, een zwierke langs links en langs rechts, en een draaike naar de overkant. maar het is een begin. wij als madammen kregen een locale danspartner. de ene was er al tevredener over dan de andere. want de ene danspartner neemt zijn jobke serieus, de andere staat waar je knal voor hem staat gewoon met u te lachen, naar uw borsten te staren (tedekke!!!) of over u te roddelen. en jammer genoeg is mijn spaans nog te basic om hun gebrabbel en geroddel te verstaan. gelukkig was er nog de dansleraar himself. en laten we daar kort over zijn, die mens kon je al dansend alle hoeken van de dansvloer laten zien. WAUW!!!! meer van dat. kortom, we kunnen nu toch iets of wat een danske placeren. we zijn gelanceerd!

het cubaanse leven - part 3

nieuwe opvallendheden na 10 dagen cuba

1. 80 procent van de cubanen heeft geen auto. de reden moet gezocht worden bij de dure benzineprijzen. een liter kost hier 1 CUC. ongeveer 80 eurocent. erg duur dus, als je telt dat het maandloon van een gemiddelde Cubaan (dokter, kok of opdiener in een restaurant, ...) 13 euro bedraagt. de cubanen gooien het qua vervoer dan over een andere boeg. paard en kar zijn hier nog erg in (op verkeersborden vind je hier zelfs symbolen met paard en kar). maar de fietskuiten zijn hier ook stevig. en voor lange afstanden proberen de cubanen mee te liften met busjes, taxi... . langs de weg staan ze te zwaaien met hun geld om mee te mogen. maar wij als toeristen mogen hen niet meenemen. de chauffeur van ons busje zou er immers voor beboet worden, tenzij hij kan aantonen dat de lifters familieleden zijn.

2. het culinair gamma heeft zich intussen uitgebreid. met vis en scampi. maar ook met in bier en honing gemarineerd varkensgebraaid. mjammie!

3. gisteren een danske geplaceerd met een... cubaan van pakweg 55 jaar. van een verovering gesproken. och ja, het salsadansen moet je ergens leren he. en een man met ervaring of een snotaap... wat zouden jullie kiezen...

4. in mijn rug vind je ondertussen talloze afdrukken van de ressoors (of hoe schrijf je dat) van de bedden terug. kortom, de matrassen zijn hier niet zo denderend.

5. kan er iemand wat zeep en shampoo opsturen naar Cuba... iedereen klampt me hier aan voor zeep. want zelf hebben de cubanen per maand maar recht op 1 stuk zeep.

6. de cubanen kunnen wel mails verzenden en versturen. maar op internet hebben ze geen recht.

7. het is hier minimum 20 graden warmer dan in belgie. ppppffff....

fysieke uitspattingen in cuba!

in een cultuurreis is het ook tijd voor... een fysieke uitdaging. zo gezegd, zo gedaan.
Trinidad telt een aantal fietsen, en die hebben we met ons tienen gehuurd. speciaal, dat wel. remmen doe je op zijn hollands. dus terugtrappen op je trappers. op zich niet zo moeilijk. ware het niet dat ik - uiteraard als klein dropje - niet met mijn voeten aan de grond kon. en daar komt nog bij dat de fiets een mannengeval was. kortom, starten en stoppen was moeilijk en pijnlijk (stelt het u voor, en beeld u de pijn in... is er een masseur in de zaal...). maar je kent mij e, geen fysieke uitdaging is mij te moeilijk. een hete zon (tel iets van een 35 graden), geen schaduw en een petieterig windje. maar sofie trapt stevig door. en trapt puffend en zwetend door een vallei gekend voor haar rietsuikerproductie. heuveltje op, heuveltje af. berg van categorie 1 of 2 op, en weer af. en hoera, mejuffer de smet komt als eerste vrouw aan over de bergstreep. goed gedaan, goed gedaan! de fysieke grens is weer even getard, maar heeft standgehouden. en dat brengt heel veel voldoening mee!

Een eerste fysieke uitdaging ruikt naar meer. dus vandaag een wandeltocht ondernomen in de toppes de collantes. de toppes liggen in de sierra escambray. de sierra heeft ook zijn plekje verdiend in de guerilla-oorlog die che en co hebben gevoerd tegen de dictatuur van batista. een pitterig gebergte met stevige kuitenbijters. maar de beloning in het heen gaan is mooi en deugddoend. er wacht een erg mooie waterval die uitmondt in een helderblauw meertje. lekker koud en heerlijk om in te zwemmen. brood voor onderweg zijn we vergeten in het busje. dus overleven doen we tijdelijk op koekjes. jammer, om op de been te blijven hebben ze zoals in nepal geen snickers, mars... . maar het lukt aardig. want jawel, als eerste kom ik over de allerlaatste berg!!! alweer zeer verdienstelijk van mezelf, al moet ik het zelf zeggen. de conditie zit na nepal duidelijk nog altijd goed, ondanks de hitte waar ik niet zo goed tegen kan. maar ik heb de indruk dat ik het beter begin te verdragen.

mijn verbrande schouders en co zijn ondertussen aardig afgepeld. een nieuw velletje dus om te laten bruinen. maar helaas, ook dat is vandaag en gisteren aan het verbranden gegaan. conclusie, ik ben niet gemaakt voor zonneklopperij. och, so be it.

morgen doen we aan luiardij. een dagje lezen op het strand. mijn eerste boek (een slagerszoon met een brilletje) is ondertussen uitgelezen. nu verder in de nieuwe van lanoye, sprakeloos. een literair dagje op een zonovergoten strand, af en toe een plonsje in het caraibisch water, en de droge keel smeren met een frisse cocktail... wat wil een mens nog meer....

hasta la proxima!!!

trinidad

vandaag in trinidad beland. een erg mooi koloniaal stadje in het zuiden van cuba.
volgens de lonely planet zou het hier normaalgezien krioelen van de toeristen die vanuit de resorts gedropt worden voor een dagtrip. geen makkelijke klus voor club med-toeristen met stillettos aan de voeten. want de straten van trinidad liggen vol met een soort van kasseistenen. stenen die niet egaal naast elkaar liggen.
maar voor ons dus een rustige verkenning van de stad.

in de straten hoor je overal salsa, merengue,... . erg leuk om horen, want je wordt er meteen vrolijk van. deze avond gaan we dus een dansje of twee, drie.... placeren. leuk dus!

ook meteen mijn eerste souvenirslag gedaan. een sigarendoosje gekocht met het hoofd van che, op een achtergrond met de cubaanse vlag. wie weet komt dat nog van pas voor mijn nog aan te schaffen sigarenvoorraad...

het cubaanse leven - part two

een nieuwe opsomming van het cubaanse leven

1.sommige politie-agenten zijn niet vies van wat machtsmisbruik. gisteren wouden we naar wat naar verluid het mooiste strand van cuba is. onderweg moet je een politiepost passeren. zoals altijd moet je ter controle een fotocopie van je paspoot laten zien. 4 personen, waarvan 2 agenten, wachten ons op aan de controle. voor de ene agent is, zoals altijd, de fotocopie voldoende ter controle. de andere - een snotaap van pakweg 20 jaar (ok, niet veel ouder dan ik, maar toch een snotaap) - wil voor een keer zijn mannelijkheid en gezag tentoon spreiden. hij laat ons niet door, een copie is opeens niet voldoende meer. zelfs de andere agent valt compleet uit de lucht en wil bemiddelen. maar het baadt niet. hij buigt niet. jammer, maar we hebben een leuk alternatief gevonden.

2. moederdag is hier erg belangrijk. al in havana zagen we affiches hangen voor moederdag. op zaterdag zagen we vele cubaanse mannen en vrouwen boodschappen doen voor moederdag. taart, bloemen, of een ander geschenkje. op zondag zie je iedereen met zijn geschenk richting moeder gaan. ook de overleden moeders worden niet vergeten. met bloemen trekken ze massaal naar het kerkhof. voor alle belgische mama´s, een late gelukkige moederdag!

3. ik blijf onder de indruk van het sociale propaganda hier.
om de zoveel meter of kilometer vind je plakkaten met (slecht vertaalde) ideeen als
- goeie idealen zullen altijd overleven
- als samehorig land overleven we
- talloze leuzen en slogans van josé martí, che, fidel en raoul. che kom je hier het vaakst tegen, raoul het minst.

4. een nieuwe cocktail ontdekt, la conchanchara. rum, limoen, honing en water. lekker.

Santa clara

hola!

na vinales een nieuwe tussenstop. deze keer in Santa Clara. Of ook wel het che-bastion. In santa clara heeft che de finale doodsteek gegeven aan de dictatuur van batista. hij en zijn revolutionnaire maatjes deden er een trein met een hele hoop gewapende militairen van batista ontsporen. in 90 minuten was het gevecht gestreden, de buit binnen. kortom, che is erg belangrijk voor heel Cuba en zijn revolutionnair verhaal.

in santa clara vind je een monument en mausoleum gewijd aan che. graven van revolutionnaire strijders, het standbeeld van che, la plaza de la revolucion, een museum met persoonlijke spullen (zijn pijp, kostuum, barret, ...). en last but not least, in een kleine ruimte heeft che er met een 13-tal kameraden zijn laatste rustplaats gekregen. best wel indrukwekkend allemaal. want je kan er hier niet onderuit, che is en blijft hier ontzettend belangrijk.

het Cubaanse leven

het cubaanse leven, het is moeilijk te doorgronden. maar even op een rijtje wat opvalt.

1. de cubanen waar we logeren (in casas particulares) zijn ontzettend hartelijk. ze doen al het mogelijke om het je zo comfortabel mogelijk te maken.

2. op de wegen vind je om de zoveel kilometers propaganda voor de communistische republiek. che, fidel en de andere revolutionairen zijn nog overal aanwezig. het is erg vreemd en beklijvend om die propoganda te lezen.

3. culinair zijn ze hier niet. kip met rijst en rijst met kip. of soms met vis. maar het ergst val al, de cubanen zijn verlekkerd op bruine bonensoep. maar ik, ondanks verwoede pogingen, jammer genoeg niet.

4. de cocktails zijn hier erg lekker, maar ongemeen straf. simpelweg omdat ze bij hun mojitos en co geen (spuit)water toevoegen. nee nee, hier doen ze het enkel met pure rum.

5. een cubaans sigaartje is best lekker. een proeverijtje gedaan op een tabaksboerderij in vinales. en dat beviel me wel. ik zal dus zeker een sigarendoosje bij me hebben. (wie weet, voor een speciale gelegenheid)

6. het communisme, ik snap er niks van. sommigen lijken het hier erg goed te stellen. anderen minder. hoe het communisme hier precies in zijn werk gaat, kan ik niet vatten. en het is wel min of meer duidelijk dat het gevoelig ligt om aan de cubanen zelf uitleg te vragen. enerzijds laten ze wel voelen dat ze meer welstand wensen. anderzijds is kritiek op fidel en co not done. kritische vragen stellen lukt dus niet echt. het cubaanse communisme blijft voorlopig dus een groot mysterie.

7. met cubanen praten die niet in het toerisme werken zitten is verboden.

8. internet voor de cubanen zelf is verboden. voor toeristen kan het wel. maar ter illustratie een foto toevoegen lukt niet.

9. ik ben erg blij met mijn spaanse lessen. ik kan hier eigenlijk, tot mijn grote verbazing, goed mijn plan trekken. en dat maakt het des te leuker.

naar Vinales

na citytrippen in havana was het hoogdringend tijd voor natuur. en die hebben we opgezocht in Vinales. Vinales ligt in het noordwesten van Cuba.

De streek is wereldberoemd om zijn tabaksplantages.
Hier gingen 2 jaar geleden 8 dagen na elkaar de orkanen Gustav en Ike aan land (met een snelheid van 340 km per uur). Met als gevolg dat de hele streek verwoest werd. maar op 3 maanden tijd had de natuur zichzelf hersteld. de overheid hielp de cubaanse boeren en dorpen weer op de been.
Vinales is vooral gekend voor zijn mojotes, kalksteenrotsen die als vingerhoeden uitsteken uit een vallei. Erg mooi om te zien. Te rotsen zijn erg groen, de vallei is terracotta rood.
we hebben de omgeving verkend te paard. 7 uur op een levende knol in de vlakke zon, ... pppfff. al een geluk dat ik vorige week nog snel met het stalen ros naar Brussel ben gefietst. Dat heeft de poepkespijn van het paardrijden toch beperkt. Maar toegegeven, paardrijden is altijd heel leuk. zeker als het beest in draf schiet. en het geeft altijd mooie plaatjes om mij op een paard te zien. En het is gewoon erg leuk om een omgeving te paard te verkennen (is eens wat anders dan wandelen).

Ten noorden van vinales heb je ook een exotisch, verlaten caraibisch strand. het levert plaatjes zoals op postkaarten op. maar het levert ook... pijn op!!!! want jawel, ondanks veel smeerbeurten ben ik overal verbrand (uitaard had ik wel een bikini aan, maar veel stof levert dat niet op). Aftersun is momenteel mijn beste vriend. Maar hey, als ik thuis kom zal ik mooi bruin zijn. wat een mens toch lijden moet voor een schoonheidsideaal, haha.

het bizarre havana

Hola a todos!

meerdere reisverslagjes na een aantal dagen Cuba.
Havana is moeilijk te omschrijven. De stad is heel erg divers in allerlei facetten. je hebt erg knappe koloniale huizen (dank u Unesco). Maar je hebt ook koloniale panden die niet onderhouden zijn, die op instorten staan, die vuil en vervallen zijn. je wil eigenlijk niet weten hoe het er achter de gevel aan toe gaat.

Erg charmant zijn de oldtimers en oude russische bakken in het straatbeeld. maar daarnaast rijden er hier ook al volkswagens, nissans.... .
Even divers zijn de habaneros zelf. het is moeilijk uit te maken wie nu de echte cubanen zijn. Sommigen zijn zwart, anderen blank, sommigen zien er welstellend uit, anderen moeten zijn zichtbaar bezig met overleven. Maar een ding is zeker. de mannen zijn hier echte machos (tattoo´s, marcelle´ke dragen, zich zo amerikaans mogelijk kleden, flirten tot en met...). de dames zijn echte poppetjes. ze dragen zo hoog mogelijke hakken en de marchandise die ze in huis hebben (van borsten tot buiken en billen) willen ze zo verhuld mogelijk tonen. schroom, dat kennen ze hier niet. enerzinds chapeau dat ze dat lef hebben. anderzijds voel je soms plaatsvervangende schaamte (5 blote buikrollen boven elkaar is niet altijd even smakelijk om zien).

Erg indrukwekkend vond ik het bezoek aan een sigarenfabriek. bij het binnenkomen ruik je meteen de tabaksgeur. best goed. en dan, de bittere realiteit. tientallen rijen achter elkaar van mannen en vrouwen die ofwel de tabaksblaren drogen en scheiden, de sigaren aan het rollen zijn, ze inpakken, ... . Het doet denken aan de tijden van daens.

het weer hier is snikheet. ik schat iets van een 35 graden of meer. en dat is puffen, blazen, zweten en bakken. het was dus continu schaduw of andere verfrissing opzoeken. en dat doen we door een winderig ritje met een cocotaxi te maken. of de dorstige keel te blussen met een verfrissende mojito (ze kosten minder dan water).