alle gekheid op een stokje in zuid-afrika

na 3 weken... eindelijk weer een internetblogje. Geloof het of niet, maar hier in zuid-afrika vind je geen internet. ofwel omdat de internetcafes sluiten om 5u (en dat is nu niet het uur dat wij ergens geraken), ofwel omdat ze het niet in hun stadje/lodge hebben. Maar nu in kaapstad - weer een bakermat van 100 procent civilisatie - is er eindelijk weer normale internetcapaciteit. Hier gaan we...

Zuid-afrika is enorm divers in zijn landschappen en toerismeaanbod. Maar om van die diversiteit te genieten, moet je er wel wat kleine ongemakjes bijnemen. zoals daar zijn:
- massa's senioren die zich hoogst krapuleus gedragen (lees: niet aanschuiven in de rij, zich niet houden aan de regels...0
- tonnen vlamingen en hollanders overal. Je kan hier dus niet zomaar alles zeggen wat je wil. jammer, maar soms wel grappig.
- het misschien wel vervelendste ongemakje zijn de grote afstanden. we hebben hier vaak uren aan een stuk in ons busje gezeten om van de ene plek naar de andere te rijden. soms 'slechts' een 3-tal uren, vaak 4 tot 5u, het record staat op ongeveer 7,5u. kortom, vaak zeer vroeg opstaan en rijden rijden rijden, tussenstopjes, en terug rijden. maar het heeft zeker geloond, want we hebben prachtige dingen mogen bewonderen. En ons nieuwe busje heeft zijn dienst bewezen; geen autopech meer gehad, lekker kunnen bollen. Alhoewel, lekker kunnen bollen; het lijkt hier soms wel alsof de zuid-afrikanen er hier ook een enorm strenge winter met kilo's strooizout hebben opzitten. In de wegen - vaak de afgelegen wegen die wij moeten nemen om onze "in the middle of nowhere"-overnachtingsplek te bereiken - zitten massa's potholes (putten). niet zomaar putjes, maar stevige, grote putten waarop je je wagen gemakkelijk zou kunnen kapotrijden. Waar we kunnen reden we dus stevig door. Maar op de "gepothoolde"-gravelwegen was het traag zwalpen, en hopen dat het busje standhield. En dat is gelukt, hoera!!
Voor de sfeer in het busje zorgden we zelf. Streepje muziek, soms een foute vlaamse hit. Willy Sommers en zijn "laat de zon in je hart"-hit heeft in het koninkrijk Lesotho tot kleine verbijstering gezorgd bij de locals. De Willy was in ons busje zijn hit aan het zingen, toen we besloten om plots het busje aan de kant van de weg te smijten, er zelf uit te springen en op de schlagertonen de polonaise te dansen rond het busje. De paar zwarten die wat verderop stonden keken ernaar... en dachten er het hunne van. :)))))

En dan, de reis zelf.... . Na de nijlpaarden rond St. Lucia zijn we doorgetrokken naar de Drakensbergen. Een erg mooie bergketen, gelegen in een gebied van de Zulu-bevolking. Stel je voor: bergen bergen bergen, bavianen hier en daar, riviertjes hier en daar. En voor de rest, in de verste verte geen bewoning in een straal van minstens een 8-tal kilometers te vinden. Doe daar een schepje heel mooi weer bovenop, een mooie wandeling, wat muurtekeningen van de bosjesmannen, en dit tripje was alweer geslaagd.

Vandaar zijn we doorgetrokken naar Golden Gate Highlands. Op weg daar naartoe was het weer totaal omgeslagen. Regen regen, bakken regen. met als spannend kersje op de taart een bliksem die op amper een paar meter van ons rijdend busje insloeg. Spannend, neem dat maar van me aan. Toen we bij Golden Gate aankwamen leek het weer te verbeteren. Maar te vroeg gejuigd; grote hagelbollen vielen uit de lucht, het onweer hield aan. We hebben toch doorgezet, en zijn door het onweer naar de mushroomrockvan golden gate getrokken. En de optimistische volhouders winnen steeds; de onweerswolken trokken weg, de speciale rotsformaties van golden gate lichten mooi oranje, rood, geel... op dankzij de piepende zon.

Na Golden Gate was het tijd voor een nieuwe reeks stempels in het paspoort. We trekken naar het koninkrijk Lesotho. Net als voor het binnenrijden van Swaziland gaat dat als volgt: stempel gaan halen om Zuid-Afrika te verlaten, stempel halen om Lesotho binnen te rijden. Bij het verlaten van Lesotho gaat dat omgekeerd. Dat heeft allemaal een mooie collectie stempels opgeleverd. En Lesotho, dat is meer dan de moeite waard. Een mooi, ruraal, ruw gebied in de bergen. We konden er wandelen tussen canyons, tussen de locals, paardrijden... Voor mij zeker een van de hoogtepunten van de reis.

En dan gaat het van lesotho naar Graaff-Reinet, waar we de Valley of Desolation bezochten. Verlatenheid, zo kan je het inderdaad wel omschrijven. En als spannend element in het verhaal: het meisje dat met ons naar de top van de bergen daar reed, reed met ons 's nachts 2 kudu's (iets antiloop, hertachtig) aan. Het beest is er - hopelijk - met de schrik vanaf gekomen. Maar de slag was toch vrij indrukwekkend.

Van Graaff-Reinet naar de Tuinroute rond Plettenberg Bay, Tsitsikamma en Wilderness. Hier een mix van heerlijk zonnig en warm weer, maar ook druilerige regen. Zuid-Afrika, het is vaak 3 seizoenen in 1 dag. Maar de Tuinroete is echt de moeite. We konden er zeeleeuwen spotten, zeehonden, dolfijnen en... het mooiste van alle zeefenomenen: walvissen. We hebben er regelmatig zien springen - erg spectaculair. Maar ik kon het jammer genoeg niet op foto vastleggen ( het is kiezen tussen kijken met de verrekijker of fototoestel; het eerste geniet de voorkeur).

Van de Tuinroete zijn we dan doorgetrokken naar De Hoop Nature Reserve, een kustregio waar je grote, hoge witte duinen hebt. Knap!

En dan... Fransschoek, een van de stadjes gekend om zijn wijnhuizen. Wij gingen er mountainbiken tussen de wijngaarden, en testten in 3 wijnhuizen telkens 6 wijnen. Allemaal erg lekker, al steeg het soms wel behoorlijk naar je hoofd. maar een dergelijke fietstoer kan ik - zeker in heerlijk zonnig weer als dat waarvan wij konden genieten - aanraden. En een paar flesjes wijn, die zullen meegesmokkeld worden naar belgenlandje. Uiteraard!

En nu, Kaapstad. Een stad die mijn hart zo goed als gestolen heeft. Kaapstad heeft alles wat een toerist wil. een schiereiland met ruige kusten en kliffen, pinguins, Kaap de Goede Hoop, ... . Het toch wel emotionerende Robbeneiland en, last but not least... de met verstomming slaande Tafelberg. Werkelijk, omwille van zijn inplanting midden in de stad is de Tafelberg de mooiste berg die ik al ooit gezien heb. Hij is ook erg mysterieus; soms ligt hij onder zijn tafellaken van wolken. Als de wolken dan weer wegtrekken - zoals vandaag - dan zou ik er uren naar kunnen kijken (uiteraard met een wijntje in de hand). Wij trokken daarnet met de kabelbaan ook naar boven. de vergezichten van boven zijn zijn 20 euro absoluut waard!!

 En nu, onze laatste avond. Nog eens lekker gaan eten en dan... een danske gaan placeren in Long Street, de uitgaansbuurt van Cape Town. En dan, in de vroege uurtjes, met een taxi terug naar onze lodge; want jawel, gezien de criminaliteit moet je het lot hier nu ook weer niet te veel tarten. Maar verder, nog geen gevoel van onveiligheid ervaren. Houden zo!

Met spijt in het hart is het weer terugkeren naar Belgenlandje. Blij om iedereen terug te zien. Maar ook triest om afscheid te moeten nemen van de lieve, hartverwarmende en toch wel humoristische (vooral zwarte) Zuid-Afrikanen.

Tot binnenkort!!!!

the african way

anderhalve week in het zuidelijke halfrond, dus tijd voor een blogspotje!

na landing zijn we naar soweto getrokken, de waarschijnlijk meest bekende township van de wereld. Twee nobelprijswinnaars hebben er hun broek gesleten; Mandela en aartsbisschop Desmond Tutu. De township hebben we met de fiets verkend. Bijzonder leuk. Je ondervindt aan den lijve dat een township niet allemaal kommer en kwel is. Tuurlijk, je hebt er erg armoedige wijken; geen stromend water in de huizen, families wonen er in 1 kamertje, vuil en afval overal. maar in de township heb je ook wijken waar het aangenaam wonen is, waar het zelfs de indruk van welvaart krijgt. Klassiek tijdens zo'n tours trekken ze met je naar een hutje waar de bewoners slurpen van zelfgebrouwen bier. En in tegenstelling tot het bananenbier in Tanzania was dit bier best wel lekker; beetje de smaak van een geuze. Ik heb me - moedig als ik ben - ook gewaagd aan de lokale vleesspecialiteit; gekookte koeienkaak met wat maismeel, zout en soort paprikapoeder. Pittig detail: er hing nog een stukje haar aan het stukje vlees. Maar toch doorgeslikt, en eigenlijk al bij al ok (smaakte beetje zoals ossentong). Maar wat me het meest is bijgebleven is de uitbundigheid en vriendelijkheid van de bewoners van de township. ondanks de wonden die de apartheid hier destijds heeft geslagen, was iedereen - vooral de kinderen - uitermate uitbundig en vriendelijk telkens we passeerden. Een leuke, eerste kennismaking met de regenboognatie.

De volgende dagen zijn we doorgetrokken naar de panoramaroute. Beetje pech met het weer (mistig, regenachtig en zelfs koud) maar wel mooie panorama's kunnen spotten. Canyons die zich eeuwen geleden in het gebergte hebben geslepen, in de vorm van afrikaanse hutjes, holen, valleien, whirlpools... . Als enige zotten zijn we ook afgedaald naar een best wel indrukwekkende waterval. Geen kat in de buurt te spotten, wij zijn er met drie gaan zwemmen in het ijskoude water. Leuk!

En dan... Kruger. Als er een nadeel bestaat aan veel reizen, dan is het wel dat het elke keer moeilijker wordt om eerdere reisimpressies te overtreffen. En dat was duidelijk het geval met Kruger. De eerste indruk was teleurstelling. Zo wijds, indrukwekkend en mooi de safariparken in Tanzania zijn, zo koel en koud was mijn indruk van Kruger. Vele delen van het park zijn afgebrand; soms van de hitte, soms weloverwogen om parasieten en foutgeparkeerde planten te verdelgen. Het gecontroleerd platbranden van bepaalde delen van het park is noodzakelijk voor het behoud van het park. Maar die doodsheid van het landschap is jammergenoeg niet mooi voor het toeristische oog. In Kruger ervaar je ook niet die wijdsheid; de begroeiing is behoorlijk dicht, met overal struiken. De kuddes dieren zijn ook niet zo talrijk als in Tanzania; kom je gnoes of zebra's tegen, dan is dat steeds in kleine aantallen. Maar stilletjesaan kon Kruger me beter bekoren; ik heb het leren apprecieren. En dat is vooral te danken aan een aantal mooie boomsoorten. Maar als ik kan kiezen, dan gaat mijn voorkeur toch uit naar de Serengeti of de Ngorongoro in Tanzania.

Later zijn we doorgetrokken naar Swaziland. En daar begon het avontuur. Ineens begon de motor van onze huurwagen te roken. Versnellingsbak kapoet. En daar stonden we dan, tegen valavond. Maar daar waren dan de helpende handen van enkele swazizezen. Een ervan bleek de coordinerende bodyguard van de koning, de andere van de koning-moeder. Ze waren zo vriendelijk om ons te helpen om ons busje van de berg te duwen, de berg weer op te duwen (niet zo een behoorlijk klus bij een dergelijk stijgingspercentage) en dan veilig te parkeren onder het toeziend oog van de arbeiders van een behoorlijk grote houtfabriek. Daarna de mannen uiteraard drankgewijs bedankt. Onze motorpech leverde eigenlijk wel een bijzonder leuke en grappige avond op; we konden de 'swazizezen' en hun cultuur (waaronder de polygamie) van heel dichtbij leren kennen.

De volgende ochtend werd een nieuw busje gedropt; gepland voor 7.30u 's morgens, effectief geleverd om 12u. African style, yeah! Hup, weer vollenbak weg, maar een halve dag vertraging op ons reisschema.

We zijn dan meteen een lokale markt gaan verkennen. Verkoopsgewijs werd ik er al meteen uitgeroepen tot "Miss Belgium", Bart tot "mister Belgium". Met succes, want na al dit geslijm heb ik toch een trommel overspannen met een dierenhuidje gekocht. Dan doorgereden naar het Mlilwane NP in Swaziland. En dit was een safaripark dat me wel heel erg kon bekoren. Mooi groen, omliggende bergen, zonnig, wijds van uitzichten, mooie bomen, ... . het leuke is er vooral dat je tussen de dieren vrij kan bewegen. De rest is gaan wandelen en fietsen tussen de gnoes, zebra's, nijlpaarden, krokodillen, wrattenzwijnen... . Ik ben gaan paardrijden. Heeeeeerlijk!!!!!

Daarna brute pech; de lens van mn fototoestel is gesneuvel. Klote, want wat is nu reizen zonder foto's te kunnen nemen. Gelukkig zijn we nu terug in Zuid-Afrika, en heb ik hier toch maar een eenvoudig maar degelijk toestelletje gekocht. En tot nu toe al aardig tevreden van. Dankzij dat toestelletje heb ik hier in Saint-L:ucia gelukkig toch foto's van de nijlpaarden, krokodillen, duinen, de oceaan en het knappe landschap kunnen nemen.

Kortom, na anderhalve week Zuid-Afrika ben ik al aardig tevreden. De logies zijn steeds een voor een erg knap, zelfs indrukwekkend. De landschappen zijn mooi, de mensen zijn ontzettend vriendelijk. Het weer gaat ook de goede richting uit, met vandaag een lekkere pakweg 28 gaden. Hoera!!

En oh ja, tot slot voor de insiders. Eigenlijk zou ik jullie een slaapwel kunnen wensen. Maar ik ga het wijselijk toch maar houden bij een goeienacht voor jullie. :)

Groetjes!

Ontmoetingen met Fidel

Na de 3 weken in Cuba had ik het idee dat ik Cuba nog altijd niet begreep. Haar maatschappelijke organisatie, haar inwoners, haar geschiedenis, haar communistische onderstroom, haar leiders en hun idealen. Ik heb de kans gehad om van Cuba te mogen proeven. It tasted good, maar zéker ook naar meer. Om er stilletjes aan toch meer van te begrijpen, had ik me voorgenomen om me thuis nog wat te verdiepen in Cuba, de Cubaanse revolutie en de fenomenen Fidel en Che.

Vorige week heb ik het boek van George Galloway, "Fidel Castro. El comandante" opnieuw uit mijn boekenkast geplukt.

Dit boek schildert Fidel af als de meest toegewijde revolutionair die ooit geleefd heeft. Het boek is mooi gedocumenteerd met meer dan 150 foto's, posters en cartoons. Twee jaar geleden had ik het boek al gelezen. Maar nu haal ik er veel meer voldoening uit. Ik kan het verhaal van Cuba, Fidel en zijn revolutie alleen al geografisch beter situeren. En ik kan me beter voorstellen hoe m'n alles ter plekke beleefd heeft. Maar het smaakte naar meer. Daarom heb ik gisteren het boek "ontmoetingen met Fidel Castro" op de kop getikt (http://www.epo.be/uitgeverij/boekinfo_boek.php?isbn=9789064454981).

Hopelijk kan dit boek me leren of Fidel nu - net als vele andere machtshebbers - een even ordinaire despoot is of toch niet. Ik ben benieuwd!

adios Cuba!

we zijn vrijdag, en het is tijd om naar huis te gaan. want...
- ik heb het gehad met het cubaanse eten. ik heb (eigenlijk al van in het begin van de reis, haha) vreselijke zin in heerlijk belgisch eten. en die wens zal gauw vervuld worden. maandagavond heeft mijn mamske aardappelgratin met gehaktbrood en lekkere belgische groentjes klaarstaan. Mjammmmm!
- de matrasveren staan gegrifd in mijn rug. het is tijd voor een goeie, harde belgische matras die rust op een latoflex.
- de kleren zijn niet meer te wassen door al dat zweten hier. het is tijd voor een onderdompeling in propere kleren, veel zeep, wat parfum... .

maar eerst nog de trip van santiago naar la habana. een busrit van 15u, die vertrekt om 15u deze namiddag en toekomt om 7u morgenochtend. ideaal om mijn boek uit te lezen, i-podje te luisteren, landschapjes te kijken, dutje te doen, koekje te eten, ... . en dan morgen en zondag in havana de ultieme souvenirshopping. een sigarenkistje of twee, een speciaal flesje rum (de gewone rum verkopen ze bij ons in de colruyt immers ook), een maraca (muziekinstrumentjes) ofzo... . ik zie nog wel wat ik met de resterende pesos aanvang.

tot gauw!

het cubaanse leven - part 5

enerzijds staan de cubanen open voor vragen over hun leven op cuba. anderzijds merk je ook dat je niet teveel moet vragen. het ligt dus allemaal toch wat gevoelig. even op een rijtje.
- maandelijks krijgen alle cubanen 25 maaltijdbonnetjes voor groenten, vlees... . na 10 dagen zijn die bonnetjes meestal op.
- de lonen zijn hier in 3 loonklassen verdeeld. een boer krijgt maandelijks 300 cubaanse pesos. in verhouding: een blikje limonade kost hier 10 cubaanse pesos.
- arbeiders in de fabriek moeten een bepaalde quotum halen (x-aantal sigaren rollen, sigarenbandjes aanbrengen...). zoniet heeft dat een impact op hun loon.
- tabaksboeren moeten 90 % van hun opbrengst afstaan aan de overheid. de overige 10% mogen ze zelf beheren, verkopen... . maar de sigaren die daarmee geproduceerd worden krijgen geen officieel certificaat, en kan je dus niet meenemen naar het buitenland. wij moeten de lokale boeren dus telkens teleurstellen.
- qua verkeer is men hier erg streng. betrapt men je een eerste keer op rijden onder invloed, dan verlies je direct voor 3 maanden je rijbewijs. gebeurt dit een tweede keer, dan verlies je het voor 2jaar. geen genade dus in cuba.
- zeep is hier toch echt een zeldzaamheid. voor alle cubanen waar we overnachten, heb ik wat zeep mee (flacons uit hotels, flacons van parfums... die je krijgt in een parfumeriewinkel). de mensen zijn er steeds erg blij mee. en het is voor hen toch iets ongekend. een van de dames gaf ik een kleine flacon douchegel. ze rook heel hard aan de buitenkant van het plastieke flesje, terwijl daar helemaal geen geur uitkwam. ze kunnen zon flesjes dus zichtbaar niet. en voor hen is zon flesje... goud waard.

cuba kent ook veel fauna en flora. ondertussen hebben we naast de mooie exotische diertjes ook al kennis gemaakt met:
- spinnen in de kamers
- kakkerlakken die uit een wasbak kruipen (beik!)
- wormen die uit de douche komen piepen
ik heb tot nu toe steeds geluk gehad, en nog geen bezoek gehad van vieze beestjes. houden zo!

kakkerlakken zijn in deze vochtigheid natuurlijk min of meer normaal. in santiago desinfecteren ze de straten er zelfs voor. op een avond rijdt een camionette met een spuitslang door de straten. die verspreidt dan een gigantische wolk, van een aantal meters hoog (ze stijgt boven de huizen uit). de wolk ruikt ook naar een indringende benzeengeur. maar toch lopen de mensen zelfs de straten op om in de wolk te gaan lopen (zichzelf eens infecteren zeker??). ze maken ons hier wijs dat deze methode gebruikt wordt om de muggen te doden. maar als je om de zoveel meter op straat een kakkerlak op zijn rug tegenkomt, dan weet je het wel.

ik vind cuba tot vandaag ongelooflijk boeiend. het land heeft een recente geschiedenis die me mateloos boeit. een geschiedenis die uniek en nog steeds actueel is, maar ook moeilijk te doorgronden. in de lonely planetgids staat dat je met veel vragen naar cuba komt. maar ook dat je met nog meer vragen huiswaarts keert. en verdorie, het is de nagel op de kop!! cuba blijft een immens vraagteken. dit is een uniek, intrigerend land. een land dat mysterieus is, en daardoor zo aantrekkelijk is. en die aantrekkingskracht zal het na deze reis niet verliezen. integendeel. na de reis zal het zoeken zijn naar boeken die me objectief wijzer kunnen maken in hoe alles hier nu echt werkt, wat goed is, slecht is, wat er op til staat, wat de verhouding is met de VS, Europa... .

PS: ik beheers nog steeds mijn spellingsregels. maar de klavieren hier hebben geen deeltekens, .... . dus de schrijffouten moeten jullie erbij nemen.

viva la revolucion!

in santiago de cuba maakten fidel en co op 26 juli 1953 een aanval op de moncadakazerne, een militair bolwerk van batista. de aanval mislukte. vele companen van fidel werden opgepakt, gefolterd en vermoord. een aantal hadden geluk en overleefden. fidel en raoul zijn er een paar van.
de moncadakazerne bestaat nog steeds, en huisvest nu een museum gewijd aan de aanval en de latere guerillastrijd tegen batista (de rest van de kazerne heeft fidel, net als alle andere cubaanse kazerne, omgevormd tot scholen). toegegeven, het museum was aangrijpend.
ik ben ervan overtuigd dat de strijd die fidel en co in de jaren 50 leverden absoluut noodzakelijk was voor cuba. en dat ook de revolutie strikt nodig was en het beste is wat cuba kon overkomen. fotos van het batistaregime tonen horror. cubanen die uitgebuit worden, straatarm zijn, zich moeten prostitueren. amerikanen die lustig hun boekje te buiten gaan in de maffia, ... . de opstandelingen die na de aanval werden opgepakt werden zwaar gefolterd door de militairen van batista (ogen uittrekken, vingernagels uittrekken, ...).
fidel is er aan kunnen ontsnappen en heeft - zoals ik het nu zie - met zijn kameraden gevochten voor een beter leven voor alle cubanen. ik ben ervan overtuigd dat de eerste jaren van de revolutie een positieve ommekeer was voor de cubanen, en ze die ook met open armen hebben ormarmd en gekoester.
maar helaas staat daar tegenover: de VS en een globaal westers kapitalistisch kader. en het is duidelijk dat het systeem van fidel daarbinnen niet werkt. maar fidel en co zijn hier nog steeds helden. op quasi elke hoek van de straat propaganda over deze oude helden. maar ook onwetendheid. als je vraagt hoe het gaat met fidel, dan antwoorden de cubanen dat het zeer, zeer goed met hem gaat.ik ben er zeker van dat de cubaanse jongeren op school gebrainwasht worden in het communistisch denken en het belang van de revolutie. je merkt hier ook dat de mensen niet beter weten. maar de tijd staat hier min of meer stil.
fidel bedoelde het goed, hij heeft zijn leven willen geven voor een rechtvaardig en beter leven voor alle cubanen. ik vind het persoonlijk erg jammer voor de helden van weleer. want de intentie was er. maar soms is een intentie niet genoeg. fidel en co zetten zich ongetwijfeld in voor een goed leven voor alle cubanen. maar dat kunnen ze niet alleen op hun eigen caraibische eiland realiseren. jammer!

el calor cubano es la muerte!!!!

de 3 dagen in santiago de cuba waren do-de-lijk heet. zeker 38 graden of meer. de zon schijnt er loodrecht, dus er is quasi geen schaduw. er is ook weinig zuurstof in de lucht. dat alles maakt dat je het zweet zo van je rug voelt parelen, beik!!!
sinds gisteren zijn we gevlucht naar baracoa (het uiterste oosten van cuba), wat bekend staat om zijn zogezegd microklimaat. het is hier inderdaad een pak koeler, maar tegelijk ook vochtiger. en dat was vandaag echt moordend. we hebben de beklimming van el Yunque gedaan, een tafelberg van grofweg 580 meter. op zich dus peanuts. maar de berg is gelegen in regenwoud. kortom, het is er onverdraaglijk vochtig. nog nooit in mijn leven heb ik zoveel gezweet. het zweet liep letterlijk van ieders gezicht, benen, rug, kleren... . door de vochtigheid condenseerden (of is het verdampen?) mijn brilglazen, en kon ik dus nooit deftig iets zien. mijn kleren waren op hun beurt kletsnat van het zweet, en waren echt uitwringbaar. gruwelijk vies. maar kom, de huidporien zijn weer helemaal gezuiverd. in belgie moet je daarvoor in een thermae veel geld op tafel leggen. dat is dus weer in de pocket. hoera!!!
De berg op zich was mooi. wat cacaobomen en andere vruchten gepasseerd. en ook wat inheemse beestjes. reptielen, slangetjes, duizendpoten, kolibritje. niet mis. jammer dat de berg zelf op de top in de wolken lag. maar kom, weer een deugddoende fysieke uitspatting gedaan. want jawel, ik stond alweer als 2de en 1ste vrouw op de top. afdalen is bij mij altijd een andere klus. ik mis echt de techniek om deftig af te dalen. komt daar nog bij dat de ondergrond een soort glibberige kleigrond is. dus ik - als getalenteerde afdaalster - heb een paar gracieuse slippertjes en valpartijtjes gemaakt. met als resultaat mooi geverfde modderbeentjes en wat schrammen en krassen. imagine...
morgen naar NP alejandro de humboldt, een door UNESCO erkend en beschermd natuurpark. ik ben alweer benieuwd.

Adios!

het cubaanse leven - part 4

- in remedios kwamen we een oude dame tegen met een bril op. haar ene glas was afgeplakt, het leek wel alsof haar twee glazen met plakbant aaneen gehouden werden. was het dat maar... . bij toeval ziet een van ons dat haar oog ontbreekt en erg onverzorgd is. gezondheidszorg is hier nochtans gratis en schijnt van erg hoog niveau te zijn. begrijpen wie begrijpen kan...

- over die gezondheidszorg. cuba leidt dankzij een overeenkomst jaarlijks honderdduizenden buitenlandse studenten uit afrika, laos, cambodja... op tot hoog gekwalificeerde artsen.

- ze hebben hier ook een miniversie van de kermis. in santa clara spanden ze een geit voor een karretje. in dat karretje konden een tiental kinderen een plekje krijgen. de kar en de voorttrekkende geit maakten dan een toertje rond de parque central.

- condooms kennen ze hier ook, al heb ik de indruk dat ze ze vooral graag opblazen. ze spelen er soms op straat mee, of hangen ze aan een paardenkar... . nuttig dus!

- seksualiteit is hier geen taboo. in het busstation nijpt een werknemer zonder poespas in de borsten van zijn vrouwelijke collega. slik!

- het culinaire nijgt hier uit zijn voegen te barsten. ondertussen heeft een van onze casas op ons verzoek spaghetti gekookt, en dat heeft gesmaakt! ook al hambuger gegeten, hallelujah!! gisteren decadent gaan eten in een echte italiaan (in een sjiek hotel, ik beken!) en dat heeft zalig gesmaakt!!

- we wilden in een cremerie een ijsje gaan eten, want die zijn hier best lekker. maar we mochten niet binnen, want we droegen shorts en topjes (in de kerken mag je hier anders wel half bloot binnen hoor). kan iemand dit uitleggen...

- gisteren een taxiritje gemaakt in een oldtimer van 57 jaar oud. heerlijk!!! die bakken rijden nog fantastisch goed.

- het merendeel van de autos zijn oldtimers. ook de vrachtwagens zijn meer dan gedateerd. stel je dus veel roetuitstoot voor (en adem inhouden!!!). qua kwantiteit zitten ze dus goed met hun beperkt aantal autos. maar qua kwaliteit halen ze de klimaatnormen dus bijlange niet. jammer...

- ik begin iets meer te snappen van het communisme, maar het blijft ingewikkeld. duidelijk is wel dat raoul castro een en ander aan het hervormen is.

naar santiago de cuba in 12u

vanuit trinidad zijn we donderdag met de nachtbus naar santiago de cuba vertrokken. 12u rijden, zucht. maar hey, we hebben gelachen!!!
- met de zure engelsen achter ons
- met het feit dat het ons verstandiger leek om niet op de wc in de bus te gaan, naar op de wc in het busstation onderweg. maar wat kwam er uit de wc gekropen... kakkerlakken!!!! van miserie bijna in de broek gedaan vant lachen
- met de buschauffeur en de begeleider. omdat de buschauffeur reed als een zot. met de begeleider omdat hij precies een stuk schuurpapier in zijn keel had steken.
- ik om 24u een slaappilleke had genomen om goed te kunnen slapen. nog geen minuut na inname stopt de bus. boenk, vollenbak licht, rumoer en beweging in de bus. dag slaappil, au revoir. kortrom, nog eens goed gelachen. en toch nog goed geslapen.

rond 7u dan toegekomen in santiago de cuba.
voor de geschiedenis van cuba is santiago erg belangrijk.
- de echte pirates of the carribean (albert hijn en co) hebben santiago erg getijsterd.

- fidel heeft hier school gelopen.
- in 1953 heeft fidel er tevergeefs een aanslag gepleegd op een kazerne.
- later heeft hij hier in de omliggende sierra maestra een succesvolle guerilla-oorlog gevoerd tegen het leger van dictator batista
- de buena vista social club heeft haar roots in santiago. verder wordt santiago ook ook aanzien als het muzikale summum van cuba, met haar salsa, son, reggaeton... de bevolking is hier vooral zwart, een restant van de invoer van zwarte slaven uit Afrika. de stad staat ook bekend om haar jinteros en jintera, mannen en vrouwen die naar je fluiten op straat, je lastig vallen, aanklampen... . maar tot dusver valt het erg goed mee. hopelijk heb ik straks evenveel geluk als ik alleen naar de casa terugkeer.

overmorgen vertrekken we naar baracoa, wat qua natuur het hoogtepunt van cuba blijkt te zijn. ik ben benieuwd. tot gauw!

bailamos!!

in trinidad belandden we s avonds in de casa de la musica, een gezellig pleintje waar je ook heerlijke cocktails kan drinken (de beste tot nu toe). er speelt ook elke avond een ander salsagroepje. en wanneer de cubanen muziek horen, springen ze op om hun zwoelheid weg te dansen. en de toeristen die hebben leren dansen, sleuren ze dan maar mee. en toegegeven, dat wilden wij ook kunnen. want als je hen ziet dansen, heb je gewoonweg de zien om mee te doen. maar je moet het uiteraard wel kunnen. dus wij met een 6-tal op dansles. het heeft zich op 2u tijd beperkt tot de basic danspasjes, een zwierke langs links en langs rechts, en een draaike naar de overkant. maar het is een begin. wij als madammen kregen een locale danspartner. de ene was er al tevredener over dan de andere. want de ene danspartner neemt zijn jobke serieus, de andere staat waar je knal voor hem staat gewoon met u te lachen, naar uw borsten te staren (tedekke!!!) of over u te roddelen. en jammer genoeg is mijn spaans nog te basic om hun gebrabbel en geroddel te verstaan. gelukkig was er nog de dansleraar himself. en laten we daar kort over zijn, die mens kon je al dansend alle hoeken van de dansvloer laten zien. WAUW!!!! meer van dat. kortom, we kunnen nu toch iets of wat een danske placeren. we zijn gelanceerd!

het cubaanse leven - part 3

nieuwe opvallendheden na 10 dagen cuba

1. 80 procent van de cubanen heeft geen auto. de reden moet gezocht worden bij de dure benzineprijzen. een liter kost hier 1 CUC. ongeveer 80 eurocent. erg duur dus, als je telt dat het maandloon van een gemiddelde Cubaan (dokter, kok of opdiener in een restaurant, ...) 13 euro bedraagt. de cubanen gooien het qua vervoer dan over een andere boeg. paard en kar zijn hier nog erg in (op verkeersborden vind je hier zelfs symbolen met paard en kar). maar de fietskuiten zijn hier ook stevig. en voor lange afstanden proberen de cubanen mee te liften met busjes, taxi... . langs de weg staan ze te zwaaien met hun geld om mee te mogen. maar wij als toeristen mogen hen niet meenemen. de chauffeur van ons busje zou er immers voor beboet worden, tenzij hij kan aantonen dat de lifters familieleden zijn.

2. het culinair gamma heeft zich intussen uitgebreid. met vis en scampi. maar ook met in bier en honing gemarineerd varkensgebraaid. mjammie!

3. gisteren een danske geplaceerd met een... cubaan van pakweg 55 jaar. van een verovering gesproken. och ja, het salsadansen moet je ergens leren he. en een man met ervaring of een snotaap... wat zouden jullie kiezen...

4. in mijn rug vind je ondertussen talloze afdrukken van de ressoors (of hoe schrijf je dat) van de bedden terug. kortom, de matrassen zijn hier niet zo denderend.

5. kan er iemand wat zeep en shampoo opsturen naar Cuba... iedereen klampt me hier aan voor zeep. want zelf hebben de cubanen per maand maar recht op 1 stuk zeep.

6. de cubanen kunnen wel mails verzenden en versturen. maar op internet hebben ze geen recht.

7. het is hier minimum 20 graden warmer dan in belgie. ppppffff....

fysieke uitspattingen in cuba!

in een cultuurreis is het ook tijd voor... een fysieke uitdaging. zo gezegd, zo gedaan.
Trinidad telt een aantal fietsen, en die hebben we met ons tienen gehuurd. speciaal, dat wel. remmen doe je op zijn hollands. dus terugtrappen op je trappers. op zich niet zo moeilijk. ware het niet dat ik - uiteraard als klein dropje - niet met mijn voeten aan de grond kon. en daar komt nog bij dat de fiets een mannengeval was. kortom, starten en stoppen was moeilijk en pijnlijk (stelt het u voor, en beeld u de pijn in... is er een masseur in de zaal...). maar je kent mij e, geen fysieke uitdaging is mij te moeilijk. een hete zon (tel iets van een 35 graden), geen schaduw en een petieterig windje. maar sofie trapt stevig door. en trapt puffend en zwetend door een vallei gekend voor haar rietsuikerproductie. heuveltje op, heuveltje af. berg van categorie 1 of 2 op, en weer af. en hoera, mejuffer de smet komt als eerste vrouw aan over de bergstreep. goed gedaan, goed gedaan! de fysieke grens is weer even getard, maar heeft standgehouden. en dat brengt heel veel voldoening mee!

Een eerste fysieke uitdaging ruikt naar meer. dus vandaag een wandeltocht ondernomen in de toppes de collantes. de toppes liggen in de sierra escambray. de sierra heeft ook zijn plekje verdiend in de guerilla-oorlog die che en co hebben gevoerd tegen de dictatuur van batista. een pitterig gebergte met stevige kuitenbijters. maar de beloning in het heen gaan is mooi en deugddoend. er wacht een erg mooie waterval die uitmondt in een helderblauw meertje. lekker koud en heerlijk om in te zwemmen. brood voor onderweg zijn we vergeten in het busje. dus overleven doen we tijdelijk op koekjes. jammer, om op de been te blijven hebben ze zoals in nepal geen snickers, mars... . maar het lukt aardig. want jawel, als eerste kom ik over de allerlaatste berg!!! alweer zeer verdienstelijk van mezelf, al moet ik het zelf zeggen. de conditie zit na nepal duidelijk nog altijd goed, ondanks de hitte waar ik niet zo goed tegen kan. maar ik heb de indruk dat ik het beter begin te verdragen.

mijn verbrande schouders en co zijn ondertussen aardig afgepeld. een nieuw velletje dus om te laten bruinen. maar helaas, ook dat is vandaag en gisteren aan het verbranden gegaan. conclusie, ik ben niet gemaakt voor zonneklopperij. och, so be it.

morgen doen we aan luiardij. een dagje lezen op het strand. mijn eerste boek (een slagerszoon met een brilletje) is ondertussen uitgelezen. nu verder in de nieuwe van lanoye, sprakeloos. een literair dagje op een zonovergoten strand, af en toe een plonsje in het caraibisch water, en de droge keel smeren met een frisse cocktail... wat wil een mens nog meer....

hasta la proxima!!!

trinidad

vandaag in trinidad beland. een erg mooi koloniaal stadje in het zuiden van cuba.
volgens de lonely planet zou het hier normaalgezien krioelen van de toeristen die vanuit de resorts gedropt worden voor een dagtrip. geen makkelijke klus voor club med-toeristen met stillettos aan de voeten. want de straten van trinidad liggen vol met een soort van kasseistenen. stenen die niet egaal naast elkaar liggen.
maar voor ons dus een rustige verkenning van de stad.

in de straten hoor je overal salsa, merengue,... . erg leuk om horen, want je wordt er meteen vrolijk van. deze avond gaan we dus een dansje of twee, drie.... placeren. leuk dus!

ook meteen mijn eerste souvenirslag gedaan. een sigarendoosje gekocht met het hoofd van che, op een achtergrond met de cubaanse vlag. wie weet komt dat nog van pas voor mijn nog aan te schaffen sigarenvoorraad...

het cubaanse leven - part two

een nieuwe opsomming van het cubaanse leven

1.sommige politie-agenten zijn niet vies van wat machtsmisbruik. gisteren wouden we naar wat naar verluid het mooiste strand van cuba is. onderweg moet je een politiepost passeren. zoals altijd moet je ter controle een fotocopie van je paspoot laten zien. 4 personen, waarvan 2 agenten, wachten ons op aan de controle. voor de ene agent is, zoals altijd, de fotocopie voldoende ter controle. de andere - een snotaap van pakweg 20 jaar (ok, niet veel ouder dan ik, maar toch een snotaap) - wil voor een keer zijn mannelijkheid en gezag tentoon spreiden. hij laat ons niet door, een copie is opeens niet voldoende meer. zelfs de andere agent valt compleet uit de lucht en wil bemiddelen. maar het baadt niet. hij buigt niet. jammer, maar we hebben een leuk alternatief gevonden.

2. moederdag is hier erg belangrijk. al in havana zagen we affiches hangen voor moederdag. op zaterdag zagen we vele cubaanse mannen en vrouwen boodschappen doen voor moederdag. taart, bloemen, of een ander geschenkje. op zondag zie je iedereen met zijn geschenk richting moeder gaan. ook de overleden moeders worden niet vergeten. met bloemen trekken ze massaal naar het kerkhof. voor alle belgische mama´s, een late gelukkige moederdag!

3. ik blijf onder de indruk van het sociale propaganda hier.
om de zoveel meter of kilometer vind je plakkaten met (slecht vertaalde) ideeen als
- goeie idealen zullen altijd overleven
- als samehorig land overleven we
- talloze leuzen en slogans van josé martí, che, fidel en raoul. che kom je hier het vaakst tegen, raoul het minst.

4. een nieuwe cocktail ontdekt, la conchanchara. rum, limoen, honing en water. lekker.

Santa clara

hola!

na vinales een nieuwe tussenstop. deze keer in Santa Clara. Of ook wel het che-bastion. In santa clara heeft che de finale doodsteek gegeven aan de dictatuur van batista. hij en zijn revolutionnaire maatjes deden er een trein met een hele hoop gewapende militairen van batista ontsporen. in 90 minuten was het gevecht gestreden, de buit binnen. kortom, che is erg belangrijk voor heel Cuba en zijn revolutionnair verhaal.

in santa clara vind je een monument en mausoleum gewijd aan che. graven van revolutionnaire strijders, het standbeeld van che, la plaza de la revolucion, een museum met persoonlijke spullen (zijn pijp, kostuum, barret, ...). en last but not least, in een kleine ruimte heeft che er met een 13-tal kameraden zijn laatste rustplaats gekregen. best wel indrukwekkend allemaal. want je kan er hier niet onderuit, che is en blijft hier ontzettend belangrijk.

het Cubaanse leven

het cubaanse leven, het is moeilijk te doorgronden. maar even op een rijtje wat opvalt.

1. de cubanen waar we logeren (in casas particulares) zijn ontzettend hartelijk. ze doen al het mogelijke om het je zo comfortabel mogelijk te maken.

2. op de wegen vind je om de zoveel kilometers propaganda voor de communistische republiek. che, fidel en de andere revolutionairen zijn nog overal aanwezig. het is erg vreemd en beklijvend om die propoganda te lezen.

3. culinair zijn ze hier niet. kip met rijst en rijst met kip. of soms met vis. maar het ergst val al, de cubanen zijn verlekkerd op bruine bonensoep. maar ik, ondanks verwoede pogingen, jammer genoeg niet.

4. de cocktails zijn hier erg lekker, maar ongemeen straf. simpelweg omdat ze bij hun mojitos en co geen (spuit)water toevoegen. nee nee, hier doen ze het enkel met pure rum.

5. een cubaans sigaartje is best lekker. een proeverijtje gedaan op een tabaksboerderij in vinales. en dat beviel me wel. ik zal dus zeker een sigarendoosje bij me hebben. (wie weet, voor een speciale gelegenheid)

6. het communisme, ik snap er niks van. sommigen lijken het hier erg goed te stellen. anderen minder. hoe het communisme hier precies in zijn werk gaat, kan ik niet vatten. en het is wel min of meer duidelijk dat het gevoelig ligt om aan de cubanen zelf uitleg te vragen. enerzijds laten ze wel voelen dat ze meer welstand wensen. anderzijds is kritiek op fidel en co not done. kritische vragen stellen lukt dus niet echt. het cubaanse communisme blijft voorlopig dus een groot mysterie.

7. met cubanen praten die niet in het toerisme werken zitten is verboden.

8. internet voor de cubanen zelf is verboden. voor toeristen kan het wel. maar ter illustratie een foto toevoegen lukt niet.

9. ik ben erg blij met mijn spaanse lessen. ik kan hier eigenlijk, tot mijn grote verbazing, goed mijn plan trekken. en dat maakt het des te leuker.

naar Vinales

na citytrippen in havana was het hoogdringend tijd voor natuur. en die hebben we opgezocht in Vinales. Vinales ligt in het noordwesten van Cuba.

De streek is wereldberoemd om zijn tabaksplantages.
Hier gingen 2 jaar geleden 8 dagen na elkaar de orkanen Gustav en Ike aan land (met een snelheid van 340 km per uur). Met als gevolg dat de hele streek verwoest werd. maar op 3 maanden tijd had de natuur zichzelf hersteld. de overheid hielp de cubaanse boeren en dorpen weer op de been.
Vinales is vooral gekend voor zijn mojotes, kalksteenrotsen die als vingerhoeden uitsteken uit een vallei. Erg mooi om te zien. Te rotsen zijn erg groen, de vallei is terracotta rood.
we hebben de omgeving verkend te paard. 7 uur op een levende knol in de vlakke zon, ... pppfff. al een geluk dat ik vorige week nog snel met het stalen ros naar Brussel ben gefietst. Dat heeft de poepkespijn van het paardrijden toch beperkt. Maar toegegeven, paardrijden is altijd heel leuk. zeker als het beest in draf schiet. en het geeft altijd mooie plaatjes om mij op een paard te zien. En het is gewoon erg leuk om een omgeving te paard te verkennen (is eens wat anders dan wandelen).

Ten noorden van vinales heb je ook een exotisch, verlaten caraibisch strand. het levert plaatjes zoals op postkaarten op. maar het levert ook... pijn op!!!! want jawel, ondanks veel smeerbeurten ben ik overal verbrand (uitaard had ik wel een bikini aan, maar veel stof levert dat niet op). Aftersun is momenteel mijn beste vriend. Maar hey, als ik thuis kom zal ik mooi bruin zijn. wat een mens toch lijden moet voor een schoonheidsideaal, haha.

het bizarre havana

Hola a todos!

meerdere reisverslagjes na een aantal dagen Cuba.
Havana is moeilijk te omschrijven. De stad is heel erg divers in allerlei facetten. je hebt erg knappe koloniale huizen (dank u Unesco). Maar je hebt ook koloniale panden die niet onderhouden zijn, die op instorten staan, die vuil en vervallen zijn. je wil eigenlijk niet weten hoe het er achter de gevel aan toe gaat.

Erg charmant zijn de oldtimers en oude russische bakken in het straatbeeld. maar daarnaast rijden er hier ook al volkswagens, nissans.... .
Even divers zijn de habaneros zelf. het is moeilijk uit te maken wie nu de echte cubanen zijn. Sommigen zijn zwart, anderen blank, sommigen zien er welstellend uit, anderen moeten zijn zichtbaar bezig met overleven. Maar een ding is zeker. de mannen zijn hier echte machos (tattoo´s, marcelle´ke dragen, zich zo amerikaans mogelijk kleden, flirten tot en met...). de dames zijn echte poppetjes. ze dragen zo hoog mogelijke hakken en de marchandise die ze in huis hebben (van borsten tot buiken en billen) willen ze zo verhuld mogelijk tonen. schroom, dat kennen ze hier niet. enerzinds chapeau dat ze dat lef hebben. anderzijds voel je soms plaatsvervangende schaamte (5 blote buikrollen boven elkaar is niet altijd even smakelijk om zien).

Erg indrukwekkend vond ik het bezoek aan een sigarenfabriek. bij het binnenkomen ruik je meteen de tabaksgeur. best goed. en dan, de bittere realiteit. tientallen rijen achter elkaar van mannen en vrouwen die ofwel de tabaksblaren drogen en scheiden, de sigaren aan het rollen zijn, ze inpakken, ... . Het doet denken aan de tijden van daens.

het weer hier is snikheet. ik schat iets van een 35 graden of meer. en dat is puffen, blazen, zweten en bakken. het was dus continu schaduw of andere verfrissing opzoeken. en dat doen we door een winderig ritje met een cocotaxi te maken. of de dorstige keel te blussen met een verfrissende mojito (ze kosten minder dan water).

Dorstig weertje in Mojitoland

Ik heb er vandaag - nog eens - het weerbericht in Havana op nagekeken. Gevoelstemperatuur voor maandag: 39°C. Oh boy, dat wordt zweten. Dat vochtverlies zal moeten opgevangen worden met... lekkere frisse mojito's. (c:

Maar hey, je hoeft niet écht naar Cuba voor een goeie mojito. Als troost voor de achterblijvers hier een onweerstaanbaar recept:
Benodigdheden:
- een halve limoen
- 1 eetlepel rietsuiker
- gecrushed ijs
- 5-7 muntblaadjes
- 50ml rum
- beetje (spuit)water

Aan de slag:
prak met een stamper in een cocktailglas de limoen (een kwartje in 2 gesneden) en de rietsuiker samen tot het sap zich vermengd heeft met de rietsuiker. Vul het glas daarna driekwart vol met gecrushed ijs. Voeg er de rest van de limoen en de muntblaadjes aan toe. Overgiet met 50ml rum en voeg er wat water of spuitwater aan toe.
Schol!

Verder staat op het lijstje met laatste voorbereidingen:
- mijn spaans nog wat bijschaven (er wordt druk gestudeerd)
- eens aan mijn rugzak beginnen (dat zal eerder voor... donderdag, ten laatste vrijdag zijn)
- naar de gemeente voor een nieuwe identiteitskaart. Vandaag oproepingsbrief gekregen om een nieuwe aan te schaffen. En de uiterste datum om dat in orde te brengen is al 17 mei. Dus zal ik in de rapte nog snel die administratieve onozeliteiten in orde brengen. Apenland!

Vulkanisch roet in het eten?

Twee jaar geleden was er als eens een geboekte reis naar Cuba. Klimatologisch bekeken was de reis niet zo tactisch gepland. September en oktober vallen namelijk midden in het orkaanseizoen. But hell yeah, wat is de kans dat er toch écht een orkaan passeert over het Cubaanse vasteland??

De kans was toch net iets groter dan gedacht. Op een drietal weken tijd passeerden er 2 krachtige orkanen. Eerst was er Gustave. De schade was ernstig, maar niet té. Afreizen was nog altijd mogelijk. En de reis zou net dat tikkeltje avontuurlijker zijn.

5 dagen voor effectief vertrek naar Havana passeert dan Ike. De nieuwsbeelden liegen er niet om. De schade in Cuba is enorm: bruggen zijn verwoest, elektriciteitspalen zijn uitgerukt, de tabakoogst in de provincie Pinar del Rio is quasi volledig verwoest, het anders zo mooie Caraïbische water is vervuild.

Maar hey, dat kunnen we toch wel aan zeker? De orkaan is gepasseerd, de rust is weergekeerd. Dus wat houdt me tegen?
De schade is blijkbaar dermate ernstig dat het geboekte vliegtuig geen passagiers meer meeneemt richting Cuba. Het vliegt wel richting Cuba, maar enkel om toeristen daar op te pikken.
De reis is dus geannuleerd. De teleurstelling is groot. Maar al snel is er vervanging; een dikke 2 weken later vertrek ik naar Nicaragua & Honduras. Ook een vleugje latino- en Caraïbische sfeer.

Bijna 2 jaar later onderneem ik een nieuwe poging om voet aan land te zetten in Cuba. Binnen exact 15 dagen vertrekt de vlucht. Althans, als ie vertrekt... . Momenteel ligt alle luchtverkeer stil als gevolg van de vulkaanuitbarsting in Ijsland. Het luchtverkeer kan nog dagen, weken of maanden lijden onder de aswolk uit Ijsland. Daarom drie verzoekjes (als er één ingewilligd wordt is het ook al goed):
- de IJslandse vulkaan houdt het even voor bekeken en doet een dutje (althans tot pakweg 2 of 3 mei)
- er steekt een stevige bries op die het vulkaanas de hele andere kant opblaast (wat dacht je van de Noordpool?).
- het begint eens goed te regenen. (april is toch niet voor niets de maand van de "aprilse grillen"?!)

Kunnen we dat afspreken? Dank u!

Paciencia!

Geduld is een mooie deugd. Ook als je op de Cubaanse ambassade een toeristenvisum wil aankopen.

De Cubaanse ambassade is op weekdagen open van 9.30u tot 12.30u. Kantooruren dus. Zucht! Want daarvoor een halve dag verlof aanvragen? Nee hoor.
Dus het eerste idee: ik stuur mijn mama naar de ambassade. Maar - Cubaanse logica - haalt een derde het toeristenvisum voor je af, dan betaal je 25 euro extra. Voor de zogenaamde bijkomende administratieve last????!!!! Ik wil gerust solidair zijn met landen in moeilijkheden. Maar op deze manier? Ik denk het niet, want dit ruikt naar afzetterij!
Dus dan maar tijdens mijn middagpauze naar de ambassade racen. Gelukkig passeert tram 3 en 4 (die ook aan mijn werk passeren) ei zo na aan de ambassade. Dus om 11.45u spring ik op de tram, iets na 12u stopt hij in Vorst. In sneltempo stap ik naar de ambassade.

De ambassade ligt in een mooie, residentiële wijk van Vorst. Prachtige art nouveau-huizen sieren de avenues. Ook de ambassade heeft haar plekje in zo'n chique gebouw.

Ik kom binnen in de wachtruimte. En wie begroet je daar als eerste? Fidel natuurlijk. Zijn portret hangt er boven de sierschouw. In de zaal zijn er slechts 2 wachtenden voor mij. En 2 personeelsleden. Oef, dat valt mee denk ik. Maar dat was duidelijk te vroeg gejuicht.

De 2 wachtenden voor mij vragen een uitnodigingsbrief aan. Ze stellen een standaardbrief op waarmee ze een Cubaan uitnodigen voor een (vakantie)verblijf in België. Het invullen van dit éne bladje kost... 225euro! Wat vullen ze in? Hun eigen identificatiegegevens als gast. De identificatiegegevens van de Cubaan (naam, adres, beroep, burgerlijke stand...). Vrij eenvoudige gegevens dus. Maar de Cubaanse beamte slaagt er telkens weer in om de gegevens verkeerd in te typen. Komt er natuurlijk van als je maar met één vinger typt. Ze neemt ook héél rustig haar tijd. Terwijl de andere beamte ze bezig houdt met... niets doen.

Werken is er dus niet hun leukste hobby. Maar daar kan ik nog inkomen. Maar lachen en vriendelijk zijn, is hen toch ook behoorlijk vreemd. Ik sta ondertussen al meer dan een uur te wachten. En ik moet nu toch stilaan terugkeren naar het werk. Dus ik vraag vriendelijk aan de beamte of ze mijn toeristenvisum kan maken. Wat moet ze daarvoor doen: mijn naam, voornaam, paspoortnummer en adres van éérste verblijfsplaats in Cuba intypen op een kaartje. Maar arrogant en onvriendelijk antwoordt ze dat dit niet kan. De uitnodigingsbrieven moeten voor de zoveelste keer nagekeken en gecorrigeerd worden door de Belgen die ze aanvragen. En terwijl dat gebeurt, kan ze geen toeristenvisum maken. Grom grom grom!!!!
Gelukkig heeft ze nu toch geen fouten meer gemaakt. De 2 Belgen zijn door de administratieve rompslomp geraakt. Het is eindelijk aan mij!!!!
In minder dan 5 minuten is het toeristenvisum gefixt! Ik heb het papiertje om Cuba binnen te mogen. Nog 3,5 weken aftellen. Spannend!

reisplanning!

2009 was een druk bereisd jaar (Tanzania & Zanzibar, New York & Nepal). Maar 2010 belooft minstens éven boeiend te worden.
Op 1 mei - nog maar 4 weken - vertrek ik naar Cuba. 24 dagen trekken door een uniek land. Sommigen hebben er een prachtige reis beleefd. Anderen zijn minderd enthousiast over Cuba. Ik zal het aan den lijve moeten ondervinden. Maar, ik ben er vrij zeker van dat Cuba me niet zal teleurstellen. Ik kijk al twee jaar uit naar die unieke mix van Caraïbische sfeer, vervlogen communisme, oldtimers, zon, zee, salsa, mojito's, met verstomming slaande natuur, kolonialisme... .

4 maanden later is het tijd voor een ander avontuur. Hoewel het niet op mijn verlanglijstje stond (en dat is behoorlijk lang), trek ik op 11 oktober met 6 vrienden naar Zuid-Afrika. Het meest zuidelijke land van Afrika schijnt prachtig te zijn in al haar veelzijdigheid. We'll see.