Buzy days in Peru!

En hier zijn we weer. Weer eventjes geleden, want het zijn drukke drukke drukke dagen geweest.
Na onze trekking hadden we in Cusco 3 vrije dagen. Maar ook die zaten goed gevuld. Met op zaterdag een "Neckermannetje". We kropen op een busje met 13 andere toeristen, en schuimden de Valle Sagrado (de heilige vallei) rond Cusco af. Waarom een heilige vallei? Omdat ze vol 'Apus' staat, oftewel het incawoord voor bergen. En die bergen waren voor de Inca's heilig. We maakten een tussenstop bij de inca-ruïnes van Pisac, Ollantaytambo en Chincero. Op zich allemaal heel mooi. Maar er was één nadeel: de dag ervoor hadden we Machu Picchu mogen bewonderen. En in vergelijking met die site verwateren de andere ruïnes een beetje. Ze zijn allemaal mooi, maar ze beschikken niet over de indrukwekkende omgeving van Machu Picchu. We bleven dus wat op onze honger zitten.

De volgende dag eens geen ruïnes, maar harde actie: rafting!!! 4 boten, waarvan wij er met onze Jokergroep twee vulden. Elke, Arne, Maarten, Tina, Hanne en Matthias in één boot. Robin, Yannick, Alexander, Joke, Sarah en ik in de andere boot. We mogen durven stellen dat het peddelen in onze boot ietsjes moeilijker liep. Want onze chicos waren de nacht tevoren het plaatselijke uitgaansleven gaan verkennen, en wat euh... lokale vriendschapsbanden gesmeed. En zo'n ervaringen, dat is afmattend. De armspieren waren dus wat verzwakt, het coördinatievermogen en de reactiesnelheid idem dito.
Op de meeste plaatsen hadden we vrij rustig kabbelend water. Maar op genoeg andere plaatsen stroomversnellingen. Die we mochten aanpakken met verschillende peddelacties: forward, back, left forward, left back, inside, ... .
Boot nummer 2 (waar ik dus ook in zat) had de eer om de meest spectaculaire actie mee te maken. Bij een bepaalde stroomversnelling kwam onze boot vast te zitten op een schuine rots. Met de peddels voortpeddelen hielp niet, ons met z'n zevenen (de begeleider incluus) afduwen van de rots hielp ook niet. En ondertussen liep onze boot bomvol water. Sarah, die links van mij aan de waterkant zat, zat quasi in het water, en moesten we tegen ons aan trekken. Ondertussen waren de begeleiders van de andere 3 boten - die al een paar honderd meter verder waren - in paniek geschoten. Rescue-tekens werden gemaakt, ze kwamen haastig aangelopen om ons te hulp te komen. Onze vriendjes in de andere boot vreesden ook al voor het ergste. Ondertussen waren we zelf al aan onze rescue begonnen. Maar, geen nood, we hebben ons geen énkel moment onveilig gevoeld of gevreesd dat dit slecht zou aflopen. De begeleider had het niet zo slechte idee om met zo veel mogelijk uit de boot te klauteren, en op de rots te gaan zitten. We klommen met 4 uit de boot, en gingen op de rots zitten. Een rots die eigenlijk niet groot genoeg was voor 4 personen. Maar wonderwel lukte het. Ondertussen slaagde de begeleider er in om de boot was losser te maken van de rots. Wij terug in de boot, en samen met alle verenigde krachten ons afduwend van de rots. En wonderwel, het lukte! We waren terug onderweg. Wat een avontuur!!!

De volgende dag maakten we in de voormiddag een uitstap naar Moray en Maras. De weg daar naartoe was wondermooi. Bergen met daartussen valleien die wel een lappendeken van verschillende kleuren leken. Op de achtergrond besneeuwde bergen. En het mooist van al: op de weg kwamen we allerlei mooie taferelen tegen. Puppy'tjes die in het midden van de weg lagen en die moesten worden weggejaagd door een lokaal vrouwtje, herders en herdersvrouwen met koeien en stieren, schapen of ezels. Allemaal moesten ze één voor één rustig gepasseerd worden. Doe daar wat leuke muziekjes bij (bv. Moonriver van de film Breakfast at Tiffany's), en iedereen droomde weg bij het mooie landschap!
Moray lag het eerst op onze weg. Moray zijn circulaire incaterrassen in gras, het lijkt wel een beetje op een grieks amfitheater. Mooi om zien, omdat het eens een variatie is op de stenen ruïnes die je hier doorgaans vindt. Men vermoedt dat de inca's Moray creëerden als landbouwlaboratorium, om na te gaan welke gewassen op welke diepte en met welk zonlicht het best groeiden. Echt een knap bouwwerk!
Daarna trokken we door naar Maras. Dit zijn zoutterrassen, die ook al een 400-tal jaren oud zijn. Heel erg mooi, om temidden van de bruine Andesbergen witte terrassen te zien. Iedereen was blij dit gezien te hebben. Want dit was toch eens een ander uitzicht. En bovenal: het gaf mooie fotoplaatjes.

Na Maras lieten we ons droppen aan Sacsaywaman, de belangrijkste inca-ruïnes rond Cusco. Maar na zoveel ruïnes gezien te hebben, kon het ons niet zo heel veel meer boeien. Dus al snel zakten we te voet af naar Cusco-stad. De ene om nog te shoppen shoppen shoppen. De andere om nog eens lekker te eten, een smoothie te drinken, ... .

En dan was het tijd om Cusco in te ruilen voor een ander mooi Peru-plekje. We namen de nachtbus naar Puno, aan het titicacameer. Daar stond Ingrid - de hartelijkste vrouw van Peru - op ons te wachten. Ze nam ons, samen met gids Marita, gedurende twee dagen mee op het Titicacameer. Eerst vaarden we naar de Uros-eilanden. Die Uros-eilanden zijn drijvende rieteilanden. Alles is van riet: de ondergrond van het eiland, de huizen, de boten, ... . Eens leuk om te zien (dit is tenslotte één van de toeristische highlights van Peru), maar vooral een stevige Bokrijkervaring. Want zo authentiek zijn niet alle eilandbewoners en -gemeenschappen meer. Maar niettemin gaf ook dit opnieuw mooie plaatjes.

Dan met de boot verder naar Taquile. Een 2,5 uur varen. En wat een rust op het water. In de verste verte geen andere boten of mensen te zien. Heerlijk! Taquile was al minstens even rustig. Dit is het eiland dat het minst toeristisch is om vanuit Puno te bezoeken. In een kleine gemeenschap leerden we de lokale gewoontes kennen, voornamelijk op vlak van relaties. De mannen en vrouwen dragen hier namelijk hun kleren (rokken, een soort korsetten, capes, mutsen en pomponnen) zodanig dat ze van elkaar weten of ze op zoek zijn naar een partner, of ze al bezet zijn, of ze voorlopig nog single willen blijven ... . We hadden de eer om na een prachtige zonsondergang - één van de mooiste zonsondergangen sinds lang - onszelf in die lokale klederdracht te wringen. Wij - de meisjes - zagen er allemaal wat uit als kabouter kwebbels. De ene in een roze rok, de andere in een groene, ..., maar allemaal ook met een zwarte cape en de ponpons. En omdat we ook een soort grote buikriem aankregen, leek het wel alsof we 4 bortstmaten groter hadden dan normaal. Niet echt flatterende kledij voor ons dus. De jongens maakten zich op hun mooist met een wit hemd, een zelfde soort buikriem en een muts met ponpon. Zij zagen er eerder uit als Griekse sirtaki-dansers. De sirtaki dansten we niet, maar wel iets anders. Een kampvuurtje, locals die op hun trommels en pamfluiten speelden en wij die errond huppelden. Gie-ren! Om dan met een laatste blik op de prachtige sterrenhemel - je kan hier zelfs de melkweg zien - onder een dikke laag van 4 wollendekens te kruipen.

De volgende dag ruilden we Taquile dan in voor Amantani. Opnieuw met het bootje. Marita, onze gids, deed met diegene die op het winderige zonnedek zaten een ceremonie ter ere van Pachamama (moeder aarde). Ze had cocabladeren mee om te offeren, ze prevelde allerlei wensen en gebeden in het Quechua, en ook wij mochten in stilte een wens uitkiezen. Om daarna onze cocablaadjes die verbonden waren aan onze wens in het Titicacameer te gooien. Benieuwd of die gaat uitkomen! Alleszins, de 'ceremonie' had wel iets. Veel stilte en rust, en tegelijk heel mystiek.

Amantani is doorgaans heel toeristisch, maar wij zijn vroege vogels. Dus er waren nog geen andere toeristen te bespeuren op het eiland. We beklommen het op één na hoogste punt van het eiland, naar Pachatata. Om daar ring rond het Titicacameer te kunnen bewonderen. Wat ik het mooiste blijf vinden aan Titicaca (ik kan vergelijken met de Boliviaanse kant) is het onbeschrijflijk mooie blauw van het water van het meer, met daarin verschillende tinten blauwstromen. Daarachter de mooie bergen - in de verte zie je de imposante besneeuwde bergen van de cordillera real in Bolivië - en de helderblauwe lucht. Want jawel, tijdens onze tweedaagse op Titicaca heeft de zon weelderig geschenen. Akkoord, er was wind. Maar we hebben allemaal een mooi bruin kleurtje opgedaan dankzij de hevig brandende zon.

En nu zijn we in Puno. Puno op zich stelt niet veel voor. Maar gisterenavond zijn we hier nog eens lekker gaan eten. En daarna een danske gaan placeren in een bar. Deze middag nemen we een binnenvlucht naar Lima. En morgenavond keren we huiswaarts.

Voor mezelf was het een mooie reis. Peru heeft me aangenaam verrast. Ook al is Peru stukken toeristischer dan bv. Bolivië, we hebben toch ook monderwooie plekjes gezien. Soms met vele andere toeristen gelijk, maar vaak ook enkel met ons twaalven. En ik denk dat ik voor de 11 anderen ook mag zeggen dat we hier een mooie tijd hebben gehad. Veel gezien, veel gelachen, veel uitgeprobeerd, elkaar veel aangemoedigd, en hier en daar samen grenzen verlegd... . Wat mij betreft: it couldn't be better!

Tot gauw allemaal!

En de kudde is weer veilig in de stal!

En de 'kudde' is weer veilig en wel in de stal. Ons warm stalletje in Cusco. Maar voor we het over de trekking hebben, nog even over onze lazy rustdag in Cusco.

Maandag was een uitrustdag. Uitslapen en op het gemakje Cusco verkennen. En daarvoor heb je nodig: een Lonely Planet met een stadswandeling van 8km (heen en terug). En gids Yannick. En dat deed hij met prachtig veel overgave en enthousiasme. Stonden op het programma van de wandeling: cultuur (mooie koloniale huizen in Cusco), natuur (mooie uitzichten over Cusco-stad). En - hoe kan het ook anders - een culinair element: heerlijke fruitsappen van de leuke, rumoerige markt in Cusco.

Voor Matthias minder veel geluk, zijn fototoestel was gestolen. Dus wij zijn dan met ons tweetjes maar onze neus gaan binnensteken in het lokale politiekantoor. Hard werd daar niet echt gewerkt, vriendelijk en behulpzaam waren ze ook niet. Maar - jammer genoeg - hebben we dat staaltje couleur locale ook opgesnoven.

Om 18u was het dan tijd om door onze trekkingsgids gebrieft te worden over onze 4daagse trekking. Uitleg over de route, het materiaal dat je moest meenemen, het eten, de timing, ... . We moeten daar eerlijk in zijn, de groep was zenuwachtig. Over mogelijk hoogteziek zijn, of het fysiek wel doenbaar zou zijn of niet, of ze wel genoeg bagage konden meenemen, of ze nu 2 of 3 pulls moesten meenemen, of ze nu allemaal een tube reparilgel zouden meenemen of niet, ... . Ze waren bijna allemaal zo nerveus, dat het precies een beetje een bende kippen in een drukke ren waren.

Er werd om 20u nog snel een hapje gegeten, opnieuw van Peruaanse bodem: alpaca (een soort lama). En ook dit werd lekker bevonden. Om dan om 23u in bed te storten, voor te weinig uurtjes slaap. Want om 4u 's ochtends werden we al opgehaald voor onze trekking. Eerst 2,5uurtjes met een busje hobbelen over de wegen, om dan een ontbijtje te nemen. Allemaal moedig, fris en energiek om aan de trekking te beginnen. Om dan te moeten vaststellen... dat de weg naar onze vertrekplaats voor de trekking onderbroken was. Tja, dan maar de route wat omgooien he. Maar zo erg was dat niet eens. Want we wandelden naar een fenomenaal mooie kampplaats, met zicht op de Salkantay-berg en -gletsjer. De berg (een 6000der) was zo dichtbij, dat het wel leek dat je de Salkantay kon aanraken. Er werd gepuft en geblazen om de kampplaats te bereiken. 101 steile paden die elkaar aflosten in bochtjes. En op deze hoogte werd er zwaar naar adem gehapt. Maar iedereen bereikte de campeerplek. Stel je zeker geen doorsnee camping voor. Nee, hier geen sanitair blok, geen winkeltje, ... . Wel een grooooote vlakte waar onze slaaptentjes, kooktent en eettent werden opgezet.
Het uitzicht op de camping was grandioos. Maar op deze hoogte is er maar één nadeel: het is ijs-ijs-ijskoud. Zodra de zon ondergaat, dalen de temperaturen onder het vriespunt. De thermische lange onderbroeken en pulletjes, handschoenen, mutsen, winddichte jassen, ... werden bovengehaald. Extra warmhoudertjes waren warme thee en soep. Maar voor sommigen waren al die middeltjes niet genoeg om de koude te verdrijven. Maar één middeltje: in de tenten kruipen, in de warme slaapzak, dicht bij elkaar. Vooraleer ik de tent inkroop, keek ik nog eventjes de pikdonkere hemel in. Om daar 100den schitterende sterren te zien. Het was geleden van Nepal - waar het in de Himalaya even donker is - dat ik zoveel sterrenpracht bij elkaar had gezien.
Ik had een lekkere warme nacht. Maar sommigen hadden het tijdens de nacht toch nog te koud. Maar gelukkig, eens de zon schijnt in de bergen, warmt het snel op.

Op dag 2 van onze trekking klimden we eerst verder tot het hoogtegewijze hoogtepunt van onze trekking: 4600m. Met daar opnieuw een prachtig zicht op de Salkantay-gletsjer. En we mogen ons gelukkig prijzen. Want de gletsjes smelt razendsnel. We hebben zelf een sneeuwlawine kunnen zien, en verschillende andere tijdens de nacht kunnen horen. Wetenschappers verwachten dat de gletsjer binnen 10 jaar helemaal verdwenen zal zijn. Zonde, want de berg is erg mooi en indrukwekkend.
Maar we maakten iets speciaal van dit letterlijke hoogtepunt. Onze gids trakteerde ons op een inca-ceremonietje met coca-bladeren en quechua-leuzes. Wij amuseerden ons nog wat verder met leuke foto's met het uitzicht als achtergrond.

De rest van de wandeldag bestond uit afdalen, afdalen, afdalen, afdalen. Op een onstabiele ondergrond; losse keien, stoffige klei. En het onvermijdelijke gebeurde: Yannick sloeg zijn enkel om. Een domper op de wandelvreugde. Al zijn we ook hoopvol, want de rest van de wandeldag kon Yannick toch nog goed doorwandelen. Een stevige kerel!
Ook bij anderen doken de kwaaltjes op. Joke en Elke hadden last van blaren en kniepijn (niet onlogisch, met zoveel afdalen), Sarah vooral van kniepijn. Tina kreeg pijn aan de achillespezen. Maar iedereen bereikte opnieuw het eindpunt van onze wandeldag. En daar werden we in een busje gepropt, dat ons naar onze camping zou brengen. Jawel, gepropt! Want in het busje waren er 3 plaatsjes te weinig. Hoe lossen we dat op? Op de achterbank wringde Elke zich tussen de brede schouders van de 3 jongens. Op de 2de rij nestelde Joke zich op de schoot van Alexander. En ik mocht mee vooraan kruipen, naast de chauffeur. Daar is normaalgezien plek voor 2 personen. Wij zaten er nu met 3; ik, de kok en de gids. Maar daardoor zat ik wel op de versnellingspook. Hoe lossen we dat dan op: 1 been op het dashboard. En telkens de chauffeur moest schakelen, de poep opheffen. Alweer een leuk avontuurtje om niet snel te vergeten.

Dan, tentjes opzetten, eten en dodo'ke. Want de volgende ochtend net zoals de vorige ochtenden vroeg op. Want om 7u begonnen we aan onze laatste, echte zware wandeldag. 3u intensief stijgen, 3u intensief dalen, en dan 3u plat wandelen. Yannick, Tina en Sarah kozen er wijselijk voor om, omwille van hun blessures, het wandelen vandaag te laten schieten. Zij zouden ons vanaf het platte wandelstuk vervoegen, na een kort busritje.
En wij puften ons dus eerst naar boven. Om daar getrakteerd te worden op een zicht op Machu Picchu, een 5-tal kilometer verder. Hoera, wat een beloning! Maar dan, 3u afdalen. En ik haat (!!) afdalen. Ik ben er technisch niet goed in, ik vind het eentonig, en je moet continu opletten om niet uit te schuiven. geef mij dan maar stijgen. Maar ook dat is weer goed gelukt. Om dan aan het platte wandelstuk Yannick, Tina en Sarah terug te vinden. Samen zouden we de laatste 9km naar Aguas Calientes - de uitvalsbasis voor Machu Picchu - wandelen. In de motregen, en langs het treinspoor. En een dikke pluim voor de groep. Want er werd op tanden gebeten, er werden fysieke pijnen verbeten en grenzen verlegd om de trekking uit te wandelen. Een overwinning en heel wat voldoening voor velen!

En dan vandaag het hoogtepunt voor velen: de Machu Picchu. Vroeg uit bed - 3u10, het wordt een gewoonte - om bij de 1sten toe te komen op de archeologische site. En hoe mooi is die wel niet. De ruïnes zijn mooier dan ik me zelf ooit had voorgesteld. Ze liggen in een verbluffend berglandschap, ze zijn mooi onderhouden, ze zijn sierlijk en tegelijk robuust. Iedereen van ons gaat met té veel mooie en originele foto's van de ruïnes naar huis. En ook met een extra fysieke voldoening. Want sommigen beklommen de Waynu Picchu, de bekende berg die achter de ruïne ligt. Nog eens 300meter stijgen, het was een uitdaging die velen aangingen om een ander zicht te krijgen op de ruïnes.
Ik liet de beklimming van de Waynu Picchu aan mij voorbij gaan. Ik koppelde het 'verplichte' aan het aangename. Ik zocht een rustig uithoekje van de ruïne op, en boog mij over het nodige administratieve werk (reisverslag, reisplanning, potsysteem, ...). Maar was dat erg? Neen, absoluut niet! Administratief werk with such a fabulous view, die kans moest ik grijpen!!!

En ons grootste gespreks- en lachonderwerp tijdens de trekking, dat was zonder twijfel onze gids Alfredo. Ondertussen als "Freddy" genaamd. Wat een figuur!!! Aan de luie kant (verdween zo nu en dan tijdens het wandeltraject), nonchalant, slecht in communicatie, en straffe uitspraken ("yeah, I was once in prison"). Aan de mama's, geen nood! Freddy was zeker een brave man die het goed bedoelde. Maar op een verkeerde en dwaze manier probeerde hij zich interessant en populair te maken bij ons.

We hebben Aguas Calientes nu opnieuw ingeruild voor Cusco. daarvoor namen we de trein, eentje met een panoramisch dak. Al hebben we daarvan niet zo heel veel kunnen genieten, omdat het al snel donker werd. Maar een leuke treinrit. Een heel erg mooie en luxueuze trein (zelfs een drankje was inbegrepen!), die tegen max. 40km per uur hobbelde en schudde richting Cusco.

En hier zijn we nu weer. Morgen doen we een "Neckermannetje". We doen mee aan een groepsexcursie van de Valle Sagrado (heilige vallei) rond Cusco. Zondag gaan we raften, en maandag verkennen we zoutterrassen en circulaire inca-ruïnes. Om daarna een namiddagje te shoppen, op zoek naar souvenirtjes en co. Wie weet zit daar voor jullie wel iets bij...?

Tot gauw!

In Cusco, geweekt en gebaad!

We hebben alweer wifi in onze hostel. Dus de luxe en de tijd om opnieuw een blog te schrijven.
We zijn hier vandaag verbazend snel in Cusco geraakt. Om 4u 's ochtends zijn we vertrokken. Ik met een iets of wat klein hartje.Want om 2u was het gigantisch hard beginnen regenen, met alles erop en eraan. Bliksem en donder. Zo hard dat Arne, Maarten en ik er in onze kamer wakker van geworden waren. Toen we om 4u 's ochtends vertrokken - nog pikdonker - was het gelukkig opgehouden te regenen. En de wegen - zowel de verharde als de onverharde - lagen er goed bij. Héél veel condens van de regen die op de straten lag. Maar mijn doemscenario van weggespoelde wegen of modderstroomtjes die de minibus zouden beletten om door te rijden, kwam dus gelukkig niet uit. Dat neemt niet weg dat we onderweg één en ander minder leuks gezien hebben. In de eerste plaats een mini-busje dat op zijn kant lag. Waarschijnlijk te snel gereden en geslipt. Overal verbrijzeld glas op straat. Kan niet anders dan dat er daar (zware?) gewonden zijn gevallen. De studenten geneeskunde in ons busje stelden spontaan de vraag of ze niet moesten helpen. Maar Alfredo, onze chauffeur, reed resoluut door. Te gevaarlijk, want je weet natuurlijk niet wie in het donker die inzittenden zijn. En de studenten geneeskunde merkten ook op dat helpen niet zo eenvoudig zou zijn, want zoveel glas en geen handschoenen... . Was het ongeluk overdag gebeurd, dan waren we wellicht wel gestopt om te kijken of we konden helpen. Maar in het donker zoeken we geen risico's op.
Tweede fenomeen ten gevolge van de regen: een soort steenlawine's. Aan de ongeruste mama's: geen nood, we hebben ze niet zien gebeuren of op ons zien afkomen. We hebben enkel op een 3-tal plaatsen de andere kant van de weg moeten opzoeken, omdat er grote en hoge hoeveelheden losse stenen en steengruis de bergen was afgekomen, en de weg deels blokkeerde.
Maar verder hadden we vandaag onze geluksdag. Het was zondag, en dan geen wegenwerken. We konden dus in één tamelijk snelle ruk doorrijden richting Cusco. Vandaag was het hier de ganse dag regenachtig en erg mistig. Maar dat gaf op sommige plaatsen wel prachtige plaatjes; wolken die zich tegen de bergflanken nestelen.

Omdat we goed opschoten op de weg, had ik ook een tussenstopje ingepland bij thermale baden. Dus we namen een afslagje, opnieuw de berg een 6-tal kilometer af. Stel je geen Grimbergse Thermae voor, of de thermen in Spa. Wel een aantal kleine zwembadjes met aangenaam warm water. We kochten voor ons allemaal een entry-kaartje. En ook voor Alfredo, onze chauffeur. Want hij had na al de zware ritten van de afgelopen dagen ook wel wat ontspanning verdiend. Hij was ook overduidelijk moe.
Arne had een opblaasbal mee. En jongelui als wij hebben niet meer dan dat nodig om ons te amuseren. Een spelletje "diegene in't midden moet de bal pakken". Omdat ik te klein ben om de overvliegende ballen te pakken, mocht ik in de nek van Robin kruipen. Yes! Team Robin-Sofie: winning team!
Alfredo keek aanvankelijk van in het water geamuseerd toe hoe wij ons uitleefden. Maar - verlegen en véél te braaf als altijd - konden we hem uiteindelijk toch overtuigen om mee te spelen. En genieten dat hij deed! Zijn glimlach glimde van plezier (en ook wel een beetje van blinkende kronen in zijn mond). Hij heeft er een zware 3daagse rit opzitten. Maar tegelijk weet ik zeker dat deze 3 dagen voor hem ook wat vakantie waren. Hij was nog nooit op de site van de Sonder geweest, noch aan de lagune van Pacucha. Samen met ons heeft hij die nu bezocht. We hebben hem getrakteerd op verse forel van de lagune, we lieten hem mee-eten van onze koekjes, fruit en brood. We nodigden hem uit om mee te zwemmen. We lieten hem via de iPod die we konden aansluiten op zijn autoradio meeproeven van Westerse muziek. Die 12 zotte jongeren in zijn busje hebben hem wel wat plezier bezorgd. Af en toe was daar een brave glimlach die verhulde dat hij genoot van zijn tijd met ons. We hebben hem bij afscheid in Cusco - houd jullie vast: al om 14.30u!!!!! - een mooie fooi gegeven. Omdat hij zo veilig gereden heeft en simpelweg omdat hij dat extra'tje voor zichzelf verdiend had!! We wensten hem een goede terugreis naar Ayacucho, en véél voorspoed voor de toekomst (hij heeft een vrouw en een dochtertje van 2 jaar).

Trouwens, aan de thermale baden nog een ander avontuurtje. Een man probeerde in te breken in het busje van Alfredo, waar nog al onze spullen lagen. Ze meenemen naar de baden was geen optie, want daar waren ze al helemaal niet veilig. Joke, Elke en Sarah waren net op tijd om de man te betrappen. Met als smoes: "oei, ik had mij van auto vergist". Ja, dat zal wel! Weg vuile dief, weg weg weg!!!

En hier zijn we dan, in Cusco. We verblijven in een leuke hostel, de Pariwana Hostel. Een oud koloniaal gebouw dat rond een patio ligt. Veel animo hier; zitzakken, bantafelvoetbal, gratis wifi en gewoon internet. En bovenal: mooie kamers met warme douches (het is al vaak anders geweest, bibber bibber)!

Deze namiddag zijn we even de stad in getrokken. En al meteen prijs: een fiesta ter ere van één of andere maagd. Stel je een beetje de carnaval van de Gilles de Binges voor, maar dan op z'n peruaans. Véééél fanfares, véél prachtig gekleede mannen en vrouwen. Vrouwen in korte rokjes of in zwierige hoepelrokken. Mannen in een stoer of kleurrijk pak, of met een soort berenmasker. En daartussen schattig gekleede kindjes, in een berenpakje of een mooi prinsessenachtig kleedje. En allemaal vrolijk dansend op knallende, ophitsende muziek van trommels, trompetten, klarinetten, ... .

En nu is het weer tijd om, zoals ze vaak hier, lekker te eten. We smullen hier mee van de bbq die in de hostel geprepareerd wordt. We zijn allemaal zeer warm aangekleed. Want ik zit hier op de patio van de hostel. En het is, zelfs mits een pulletje van thermische wol, bibberen van de koude.

Morgen hebben we een luilekkerdag in Cusco. De stad op eigen houtje en naar eigen zin en tempo verkennen. Om dan overmorgen met héél veel energie en goesting aan onze 4daagse Salkantay-trekking richting Machu Picchu te beginnen. Jullie horen dan opnieuw van ons!

Groetjes!

En tussen Ayacucho en Andahuaylas kleurt de Peruaanse weg rood!

Waar gebleven? Bij de cocktails op het terras van de Via Via in Ayacucho. Als aperitiefje nam iedereen er eentje. Een Pisco Sour, een Maracuya Sour (cocktail met passievrucht), een Mojito, ... . En ééntje was meteen al genoeg om een boost te geven aan de ste al opperbesfeer. How comes? Meer dan genoeg alcohol in één cocktail. En de hoogte zal er wellicht ook wel wat mee te maken gehad hebben. Sommigen - Tina en Elke in het bijzonder - waren bijzonder uitgelaten. De decibels gingen de hoogte in, er werd gegierd en gelachen, de straffe uitspraken rolden over de tafel. Ideaal om in een opperbeste stemming te genieten van het welkomstdiner dat we in de Via Via kregen aangeboden. Een heerlijke 3-gangen maaltijd. Aperitief (nogmaals!), voorgerecht, hoofdgerecht en dessert. Alles erop en eraan, in meer dan grote porties. Heerlijk! Om dan, met een ronde buik en een benevelde geest, richting bed te rollen.

De volgende dag dan opnieuw op pad. Deze keer met een minibusje en gids Flash naar de ruïnes van de Huari, zeg maar een mini-mini-mini--mini-...Machu Picchu. Daarna een tussenstopje bij een familie waar de man zich in ware Bokrijkstijl had verkleed in een Huari. En daar mochten we allemaal - net zoals waar de vroegere Huari zo bekend om waren - een stukje keramiek maken. Naar ieders creativiteit: een tasje, een assenbak, een vaasje. We hebben daar eens bedenkelijk het onze van gedacht, maar toch maar mooi meegedaan. Onze werkjes - het klinkt wel alsof we voor moederdag iets gemaakt hebben - zijn ondertussen uiteraard al gesneuveld. Het leuke aan de familie was wel dat ze op hun kleine tuin verschillende bomen en planten met een geneeskundige werking hadden staan. Leuk voor de dokters en apothekers onder ons.

Dan tijd voor ware Joker-style. Gaan eten in het dorp van Quinua. Niet in een restaurantje, wel op de lokale markt. Geen Panos, geen McDonalds, maar wel lokale food. De meesten waagden zich aan een billetje cavia. Weinig vlees. Maar het weinige vlees dat eraan hing werd wel als lekker bevonden. Lekker, goedkoop, en veel te zien en te beleven zo tussen de lokale mensen. Onder andere vrouwtjes die honden afdreigen met een stok, het bakken van de cavia's, ... .
Dan het sluitstuk van de mini-trip, een tussenstopje op de pampa de Quinua. Even een blik op en een springfoto voor de obelisk die herinnert aan de veldslag van Quinua. En dan opnieuw met de minibus naar Ayacucho.

En belgen blijven belgen. We houden van lekker eten en drinken. En een Via Via is de ideale plaats om daarvan te genieten. Als 4uurtje werd er nog een fond'ke gelegd: belgische wafels, een milkshake, een brownie, ... . Om die lazy namiddag dan af te sluiten met een taxi-ritje richting de mirador, waar je een mooi uitzicht hebt op de stad. We vertrokken om 17u. Ideaal om de zonsondergang over Ayacucho mee te pikken. Andesbergen die oranje kleuren, straatverlichting die aanfloept, kindjes die op de achtergrond aan het spelen zijn met een windvlieger. Allemaal mooi en sfeervol.

Ondertussen hadden we al afscheid genomen van gids Flash. Gidsen kunnen hier - wegens nog niet zoveel toeristen in Ayacucho - niet fulltime leven van het toerisme. Daarom werkt Flash 's avonds in een bar/resto, waar hij pizza's en pasta's maakt. Dus wij op naar zijn restaurant. We hebben het er bij de wat vettige baas - in de zin van een vette, wat arrogante westerling die het wat komt uithangen in Peru - dik ingewreven dat we speciaal voor Flash kwamen. En daar hebben we geen spijt van. Want wat een lekkere pizza's. Om hem te plezieren gingen we ook een kijkeje nemen bij zijn pizzaoven. En hoe trots hij wel niet was dat we voor hem kwamen eten, en dat we zijn pizza's zo lekker vonden. Alweer iemand een heel klein beetje trotser gemaakt op zichzelf.

Ik hield de avond voor bekeken (nog wat rekeningen te betalen in de via Via en wat administratiewerk). Maar de rest ging nog voor een na-aperitiefje in een barretje. Bij hun drankjes kregen ze er nog gratis een pizza bij. De meesten vonden hem verdacht ruiken, en ook uiterst verdacht dat er fruit(!!!!) op de pizza lag. Yannick probeerde een stukje, maar vond dat hij rot smaakte, en had bijzonder veel moeite om het stukje door te slikken. Maar Robin ging ervoor, en at de verdachte pizza toch helemaal op. En dat zou hij de volgende dag bekopen. Want 's ochtends waren daar al de rommelingen en bijhorende acties in de darmpjes. Met z'n elven zijn we er zeker van dat dat te maken heeft met die pizza. Robin houdt voet bij stuk dat dat niet zo is.

Maar, Imodium gaat overal mee. Gelukkig, want de volgende dag een laaaaaaaaaaange busrit op de agenda. van Ayacucho naar Andahuaylas is 260km. Maar we zouden daar wel 11u over doen. Reden? Al het oranje op de wegen. Jawel. Hier in Peru is er niet alleen behoorlijk wat blauw op straat. Je vindt hier nog véééééél meer oranje op straat. En oranje, dat zijn de mannen en vrouwen van de wegenwerken. Om 7u vertrokken, stonden we om 10.15u ineens vast aan een wegblokkade. Het was wachten tot 12u vooraleer de weg weer opengesteld zou worden. En daar stonden we dan, met tientallen andere peruanen. Om de tijd te doden, werd de chapeau (een soort pokerachtig spel) bovengehaald. Menig Peruaan kwam gefascineerd meekijken naar het gezelschapsspel. En daarnaast, pipi-with-a-view, in el baño natural! Er zijn ergere plaatsen om de tijd te laten passeren.
Om 12u ging de weg weer open. Iedereen weer on the route, op de zeer krakemiekelige en hobbelige bergweg. Om dan rond een uur of 14.30u opnieuw vast te staan voor een wegblokkade. Geduld, geduld. Maar gelukkig, het weer is hier erg mooi en warm. Dus al wachtend kunnen hier heel wat zonnestralen worden opgevangen, en bruine kleurtjes worden opgedaan.
Om 18u, na menig landmeter, signaalaanduider, bobcat, caterpillar, ... gepasseerd te zijn, kwamen we ein-de-lijk aan in Andahuaylas.

En ook al doe je een ganse dag niets in een busje, toch krijg je er reuze honger van. Wij gingen eten in een resto'tje, waar ik de grooootste lap biefstuk sinds lang at. Wat een gigantisch stuk!!! Nog geen centimer dik, maar wel heeeeeeerlijk mals! Moest rundsvlees in België ook zo heerlijk sappig, smaakvol en mals zijn, ik zou ongetwijfeld meer vlees eten. En dat met frietjes die bijna zo lekker en zo goed gebakken zijn als de onze. Niet moeilijk, want Peru staat bekend om zijn lekkere aardappelbereidingen. Alweer met een goed en smakelijk gevulde buik naar bed.

Vandaag een wat rustigere dag. Uitslapen en om 10u in de minibus. Deze keer naar de site van de Sondor. Dit is een ruïne van de Chancas, de voorgangers en vijanden van de Inca's. Een leuk voorproevertje voor de Machu Picchu. Daarna zakten we af naar de Laguna de Pacucha. Om daar een kraakvers stukje vis te eten. We trakteerden onze chauffeur Alfredo mee op een maaltijd, want anders zou hij overdag niets eten of drinken. En het heeft met z'n allen gesmaakt. Forel gemaakt als ceviche (weet je nog, halfrauwe vis gemarineerd in limoensap) of gepaneerd/gebakken. Allemaal erg erg lekker, opnieuw! Vele deelnemers zijn verbaasd dat het eten hier zo lekker is.

Om het verteringsproces wat te versnellen, maakten we dan een klein wandelingetje langs de laguna. Mooie uitzichten, én... de 1ste lama's (vicuñas) die we van wel hééél dichtbij konden spotten. Robin ging zo dichtbij, dat één van de 3 beestjes zich bedreigd voelde en spuwde. Maar gelukkig, geen nattigheid in het gezicht of elders. Enkel een luide spuw en véél gelach.

En dan in de vooravond een toppertje van formaat: de markt van Andahuaylas. Groenten, fruit, elektro, schoenen, kleren, ... alles in overvloed. en dat in een leuke sfeer, met veel mensen in traditionele klederdracht. Het leuke was vooral dat de marktkramers héél vriendelijk waren en ook quasi altijd bereid waren om een foto te laten nemen. Dat leverde dus veel mooie plaatjes op. Wij vonden de mensen op de markt erg mooi om naar te kijken. maar zij ons ook. Hier in Andahuaylas lopen amper toeristen rond, dit is dus een wel heer erg authentiek stukje Peru. Maar dat maakt dat ook wij voor hen een attractie zijn. Er werd gestaard, maar op een nieuwsgierige en leuke manier. Er werden babbeltjes aangeknoopt, en we werden uitgenodigd om naast de muziekboxen op één van de plaatsjes van de markt mee te komen dansen. Hi-la-risch! maar heel erg leuk. Een momentje om niet snel te vergeten.

Morgen zetten we onze bustrip richting Cusco verder. Opnieuw een lange, erg lange dag. De afstand is opnieuw niet zo groot, een 200-tal kilometer. Maar de wegenwerken maken de rijduur onvoorspelbaar. We vertrekken om 4u 's ochtends om zeker tegen 18u in Cusco aan te komen. Van honger en dorst gaan we alleszins niet vergaan. Op de markt hebben we verschillende soorten fruit gekocht. En ook een voorraad water en koekjes gaat mee. Dus jullie horen zeker nog van ons!!

Con doce en Peru!

En hier zijn we dan. En wij, dat zijn: Tina, Arne, Matthias, Joke, Robin, Yannick, Alexander, Sarah, Elke, Hanne, Maarten en ik.
Waar te beginnen? Bij dag 1. Akke akke tuut tuut naar Schiphol. En dan, 200% luxe op de KLM-vlucht rechtstreeks richting Lima. Niet alleen lekker eten, maar ook veel extra's. Onder het motto van "tegen 't flebit moet je regelmatig de benen strekken" hebben we zo nu en dan de extra snacks van KLM geplunderd: mentos, tuk-koekjes, mars, ... . De eerste keer dat ik rond gegeten van een vlucht ben gestapt.

Dan, avontuur nummer 1 op de luchthaven. Tina had in haar handbagage nog een appel zitten. Verdacht, dat vonden de speurhonden op de luchthaven alvast. En jawel, ze werd op heterdaad betrapt voor verboden invoer van fruit. Dus naar een lokaal bureautje waar er een PV werd opgemaakt. Straf verhaal nummer 1 stond al genoteerd.

Van honger was er bij aankomst - rond een uur of 7 's avonds - geen spraken meer. Dus zijn we in centrum Lima enkel nog iets gaan drinken. Mannen kiezen traditioneel voor pintjes. Maar ze hadden zich wat mispakt. Ze dachten dat ze een pintje van't vat hadden besteld. Maar neen hoor. Daar kwamen per persoon een kan bier van minstens 1 liter af. Even schrikken en héél veel hilariteit. Was er na de vlucht sprake van deshydratatie, dan was die heel snel weggespoelt. Maarten was het moedigst van al; hij bestelde een Pisco Sour, de lokale cocktail (Pisco + limoensap + geshaked eiwit).

Dan onder de wol. In een hotel dat gehuisvest is in een oud koloniaal gebouw. Het gebouw had zeker zijn charme. Maar veel lawaai. Niet ideaal om de vermoeidheid van de vlucht weg te slapen. Maar er is maar één manier om de vermoeidheid weg te krijgen: actief aan de slag te gaan. Dus voor de volgende ochtend had ik een fietstocht door Lima geregeld. Ideaal, want op deze manier hebben we tijdens een goeie 4u héél wat van Lima kunnen zien. Niet alleen het oude Lima. Maar ook de wijken San Isidoro en Miraflores, met zicht op de oceaan. Maar Lima, het is niet zo mijn stad. Buiten een aantal mooie oude koloniale gebouwen heeft de drukke en wat vuile stad niet zo veel charmante zaken te bieden. Maar, je moet er geweest zijn.

In de namiddag dan met de bus naar Pisco. Een stadje aan de Stille Oceaan dat in 2007 zwaar geleden heeft onder een aardbeving. Maar wij trokken erop uit, naar restaurant Pica Rica. Een restaurant met 101 heerlijke vleesgerechten. Sommigen waagden zich aan een barbeque-mix van rundsbrochettes, kippenmaagjes en kippenhart. Anderen hielden het bij gewokt rundsvlees. Maar allemaal erg lekker!

De volgende dag was het dan tijd waarvoor we naar Pisco waren gekomen: de Islas Ballestas, Parque Paracas en Huacachina. Met de boot zoefden we naar de Islas Ballestas, wat ambitieus de Peruaanse Galapagos-eilanden wordt genoemd. Véél vogels, een aantal pinguinnetjes en wat zeehonden hier en daar. Maar onder een stralend blauwe hemel was het zeker de moeite om dit stukje mooie natuur mee te pikken.
Daarna op naar Parque Paracas, de zeewoestijn. Naar verluid is dit de droogste woestijn ter wereld (in de streek regent het amper). Mooie rotsformaties aan de kust, mooie zandbergen in de verte, roodgekleurde stranden.
En als je zo dicht bent bij de kust, was dit ook het uitgelezen moment voor een visje op het bord! Met een aantal waagden we ons aan ceviche, één van de bekendste gerechten van Peru. Rauwe vis die gemarineerd is in limoensap, en daardoor half rauw wordt. En dat 'overgoten' met rode ajuin. Erg érg lekker!!
Dan opnieuw de weg op. Met een tussenstop in een Pisco-bodega in Ica. In een sneltempo kregen we uitleg over het productieproces van de Pisco-brandy. Maar het leukste van al was natuurlijk een proeverijtje. Zuivere pisco (beik!), iets minder zware pisco (ook nog beik!), semi-preparado pisco die gebruikt wordt om Pisco Sour te maken (mmmmmmm, lekker) en Pisco-baileys (een soort baileys achtige Pisco, niet slecht). We kochten met z'n allen een fles Pisco semi-preparado, die we als aperitief zouden kraken bij de zonsondergang in Huacachina.
Dus, richting Huacachina. Huacachina is een oase middenin de meeeeeeeeeters hoge zandduinen. We sprongen er in zandbuggy's. En wie ooit in de Walibi moest kreisen tijdens de attracties, moest tijdens deze rit op de zandbuggy's zijn stem nog 10 keer meer uit zijn lijf schreeuwen. Man man man, hoe leuk was dit! In razendsnel tempo reden ze met de buggy's zandduinen die wel tientallen meters stijl oprijzen op. Om diezelfde meeeters hoge duinen weer in flashend tempo af te zoeven. Je maag draaide er van om. Maar fantastisch tof, en dat met zicht op de wondermooie duinwoestijn. Dit was een toppertje. Doe daar dan nog sandboarden op de duinen én een Pisco-aperitief bij zonsondergang bij, en deze dag kon niet meer stuk.

De volgende dag, op naar Ayacucho. Daarvoor moesten we de bus nemen. Die bus was een uur te laat vertrokken vanuit Lima. Dus wij maar wachten wachten wachten. Met grote vertraging aangekomen in Ayacucho, waar we verblijven in de Via Via van Joker. En dit wordt ongetwijfeld één van de topverblijfplaatsen van onze reis. Dit is een wondermooie hostel, met zicht op de plaza de armas (het centrale plein van de stad). De kamers zijn erg mooi en smaakvol ingericht, de medewerkers zijn er erg vriendelijk.

Vandaag zijn we er in Ayacucho op uit getrokken met gids Flash. Zijn opdracht was: toon ons het echte leven in Ayacucho. Flash voelde zich daar erg ongemakkelijk bij. Want voor hen is het erg moeilijk om te begrijpen dat je als toerist niet geïnteresseerd bent in de 30 kerken van Ayacucho. Maar wel in het lokale leven, de gemeenschap, ... . Maar zo gezegd, zo gedaan. En met glans. Flash nam ons mee op sleeptouw naar de lokale markt. Hij liet ons verschillende soorten brood kopen en proeven. Om daarna te voet een aantal wijken te verkennen. Vervolgens namen we een collectivo, een klein lokaal busje. De bus zat al vol, maar wij konden onszelf er nog wel bijproppen. Middenin de lokale bevolking: missie geslaagd. We stapten af aan een halte in de buurt van een comedor. Een soort eetzaal waar lokale mama's dagelijks koken voor de kinderen uit de arme wijken. Wij mochten er mee helpen koken (we waren net op tijd voor het mee helpen pellen van de gekookte aardappelen). Daarna was het wachten op de kinderen om te komen eten. Om de tijd te doden staken we onze nieuwsgierige neus dan eens binnen in een lokale kindercrèche. En dan: lunchtime in de comedor. Erg lekker! En de lokale kids keken toch wat raar op dat wij daar waren.
Toen we de comedor verlieten, hoorden we gejoel op het voetbalpleintje, een beetje verder. Onze jongens dachten: kom, we spelen mee voetbal. En zo hebben onze gasten toch een dikke 20 minuten tegen de voetballende jongens van de wijk gespeeld. Voor ons zeker een leuke belevenis, voor de lokale gasten zeker ook. Er werden foto's gemaakt van de voetbalploegen. En via facebook gaan we proberen om de foto's ook te bezorgen aan de jongens van de wijk.
Dan naar een hogeschool gaan kijken, om dan terug op de collectivo te kruipen. Op weg naar een ziekenhuis. Want houd je vast, in onze groepen zitten:
- 4 studenten geneeskunde
- 1 apotheker
- 1 kinesist
De interesse in de lokale gezondheidszorg was dus groot. We mochten een kijkje gaan nemen op de pediatrie-afdeling. maar toch een wat bevreemdende en pijnlijke belevenis. De omstandigheden en infrastructuur zijn hier te beperkt. Kinderen zien lijden in zo'n beperkte ziekenhuisinfrastructuur, dat roept héél wat ongemakkelijke gevoelens op. Maar bon, dit hebben we dan ook maar gezien.

En er is maar één remedie om een ongemakkelijk gevoel in de maag weg te spoelen: shoppen. Flash leidde ons naar de lokale artisanale markt. Waar heel wat mutsen en handschoenen werden ingeslagen voor een prijsje.
En dan nu: tijd voor ontspanning. We zitten op het terras van de Via Via, allemaal met een cocktail in de hand. Het leven is hier best mooi. De zon schijnt weelderig. Het eten is lekker, de drankjes gaan vlotjes binnen, mensen zijn lief en vriendelijk. We hebben geen klagen. Zeker nu niet, want straks worden we in de Via Via getrakteerd op een 3-gangen welkomstdiner. Dat gaat smaken!

Tot hoors!