Ja watte, al die Watten

Als je Cambodia zegt, denken de meeste mensen in eerste instantie aan het tempelcomplex van Angkor Wat. Ook wij hebben ze de afgelopen 2 dagen verkend.
Ik had de tempels al vaak op foto gezien. En sommigen die de site al bezocht hadden (zoals Katrien en Greet) waren vol lof over de schoonheid ervan. En inderdaad, op foto lijken ze mooi. Maar in real life time hebben ze mijn verwachtingen nog overtroffen. Wat een schoonheid!! De meeste tempels zijn ongelooflijk imposant. Ofwel omdat ze groot zijn (zoals de meest bekende, angkor Wat). Of omdat ze op een unieke locatie liggen, zoals de Ta Promh, waar imens grote bomen zich hebben meester gemaakt van de tempels. Of omdat ze zo sierlijk zijn afgewerkt met prachtige beelden (zoals de gekende boeddha-hoofden), of de prachtig gedetailleerde scarvings (sorry, ik vind het nederlandse woord niet) in de muren. Dit waren 2 ongelooflijke dagen.

Het gekke aan de site van Angkor? Op de site (die toch ettelijke hectaren groot is) zijn er ook dorpen, scholen, ... . Iedereen rijdt er dus af en aan met zijn fiets, brommer. Sommigen zijn er aan het werk op hun rijstveld... . Je zou denken dat zo'n UNESCO-site bewoning zou uitsluiten. Hier niet dus. Enerzijds positief, omdat dat de site iets heel menselijks en dagdagelijks geeft. Anderzijds heeft dit ook een keerzijde: diefstal of beschadiging van tempels, beelden... gebeurt wel.

De 1ste tempeltripping hebben we met de tuktuk gedaan. En dat was geen slecht idee, want vanaf de namiddag heeft de moesson ons nog eens verrast. Bakken regen die uit de lucht viel. Gelukkig had ik in belgie nog een goedkoop poncho'tje gekocht. Stel je dus voor: ik, daarover een reishandtasje ter hoogte van de buik, en daarover een kakigroene poncho die reikt tot aan mijn enkels. Een en al elegantie dus. Soit, ik ben droog gebleven.
Dag 2 van onze tempeltripping hebben we al fietsend gedaan. Vandaag toch tussen de 30 en 40km gefietst, en dat in een lekkere vochtige pakweg 38 graden. Mjammie, lekker plakkerig. Maar al fietsend is de moeite. Je stopt waar je zin in hebt, je fietst echt tussen de locals, en je kan nog wat strepen zon meepikken. Tof!!

Wij zijn hier nu in het laagseizoen, want de moesson hangt af en toe in de lucht. Die regen, dat is af en toe minder. Maar het land is mooi groen, bloemen en planten groeien weelderig. Het laagseizoen is ook beter voor onze portemonnee: logement en dergelijke is toch merkelijk goedkoper. En het laagseizoen laat zich volgens de kenners ook voelen op de Angkor-site. Jaarlijks bezoeken een 2,5 miljoen mensen de site, een enorm aantal dus. In het hoogseizoen wordt de site overspoeld door toeristen. Nu valt het al bij al wel mee. Onze nummer 1-vijand onder de toeristen: chinezen. Man man man, deze nouveaux riches tonen geen greintje respect. Voorbeeld:

• Het lijkt wel alsof ze allemaal een lidkaart hebben bij de Chinese liga voor doven en slechthorenden. Lees: ze roepen, wat zeg ik: schreeuwen - tussen de tempels naar elkaar.
• In de rij staan om foto's te nemen, of even wachten omdat iemand anders een foto aan het maken is? Nee, dat kennen de chinezen niet.
• klouteren op beelden waarvan in koeien van letters - OK, weliswaar geen chinese letters - is aangegeven dat het verboden is ze aan te raken. Zij raken ze zelfs niet aan, ze beklimmen ze al was het de himalaya.

Fait-divers om mee te geven:

• nu we toch in de regio van de massages zijn, heb mij gisterenavond eens op thaise wijze laten masseren. Thaise massages zijn vrij hard; keihard drukken op je spieren, rug, nek, schouders, ... . Probeerde ik eerst aan dat massagemeisje uit te leggen dat ze wat voorzichtig moest zijn, omdat ik een paar jaar geleden een ruggenwervel had gedeukt. Dat was vergeefse moeite, veel geknik maar weinig begrijpen.  Ik heb het dan toch maar gewaagd. En het was wel ok'tjes. tamelijk zen achteraf. Soms heb ik echt wel mijn lach moeten inhouden; ik kan niet tegen kietelen, zie je, en als ze dan mijn voeten beginnen te masseren, tja, dan lig ik bijna in een lachdeuk ... :)
• I love de ice tea en de lemon juice die ze hier maken. Mmmmmmmm, heerlijk. Moet ik thuis ook eens proberen.

Zo,  dat was het. Tot hoors, een van de komende dagen.
Groetjes

Emancipatie en assertiviteit aan de cambodiaanse grens

Gratis internet in de lodge, dus daar moeten we dankbaar gebruik van maken... .

vandaag om 4u 's ochtends opgestaan om om 5.55u de trein te nemen richting cambodia. Voor 48 baht (deel dat door 30, en je zit op de koers van de dollar): spotgoedkoop dus. De treinreis op zich viel wel mee. Vergelijk het met een NMBS-trein uit de jaren 60 of 70, maar dan met open ramen. Best wel wat volk op de trein, dus niet zo heel veel plek om te zitten. maar bon, dankzij de open ramen kan je wel voortdurend je neus buitensteken, je blik over de rijstvelden laten glijden, ... . En soms zijn er ook wel leuke locale taferelen te spotten: waterbuffels, oude thaise mevrouwtjes die in slaap vallen op de trein, dikke thaise kindjes die alleen kalm worden als ze eten krijgen (de gezondheidsdoelstellingen tegen obesitas worden hier overigens duidelijk NIET gehaald), ... .

Na 6 uur treinen begon het avontuur dan. De lonely planet had ons al gewaarschuwd voor afrippraktijken. maar eigenlijk oversteeg het nog mijn verwachtingen. Niet te geloven, die cambodianen. Gelukkig hadden wij onze voorzorgen genomen, en via het officiele ministerie van buitenlandse zaken al een officieel e-visum geregeld. Maar niettemin probeerde allerhande gespuis om ons nog via allerlei extra'tjes te laten betalen (is het omdat we vrouwen zijn dat ze denken dat we naief en zwak zijn?). Het beste argument: you don't speak english, it's not good to go alone to the border. En dat moet je dan van die thai en die cambodianen - die nota bene zelf amper een woord engels begrijpen of spreken - horen. Bon, vanessa en ik hebben ons van onze meest assertieve kant - tegen jan en alleman, van grenswachter en stempelgever tot zelfs de officiele politie - laten zien. And we succeeded!! Het heeft letterlijk wel veeeeeel zweet gekost. Zweet die ik net gretig heb afgedoucht.

Trouwens, normaalgezien zouden jullie binnenkort ook allemaal in een vlaag van geluk moeten terecht komen. Toen we gisteren de Wat Pho, de liggende boeddha, bezochten, heb ik gelukscentjes gekocht. Je moet die dan een voor een in kommetjes gooien. En in geluk mag je niet te gretig zijn - te is nooit goed. dus heb ik uiteraard wat centjes aan mezelf gespendeerd. Maar ook aan de meesten onder jullie: mijn ouders, mijn lieve broertje, zijn toffe kindjes, mijn toffe grootmoeder, mijn nonkels en tante, mijn lieve vrienden, mijn toffe collega's en alle andere personen die mij na aan het hart liggen heb ik een centje gespendeerd. Als het geluk jullie een van de volgende dagen vanuit thailand komt toegevlogen, grabbel het dan met twee handen vast en denk eens aan mij he.

momenteel zitten we in siem reap, het stadje dat op een paar kilometer van het tempelcomplex van ankor wat ligt. de komende 2 dagen is het dus al cultuur wat de klog slaagt. ik houd jullie op de hoogte!

groetjes

Bang...kok!!

Kijk eens aan, Sofie is twee dagen in Bangkok en al een blogje. Dat is een primeur.
Toegegeven, Bangkok bevalt mij wel. Al veel leuks gezien, gehoord, geroken, ervaren, ... . Toen we in Bangkok aankwamen, hing er al meteen spanning in de lucht. En neem dat maar vrij letterlijk. Zegt die Vanessa: ja lap, dat gaat hier zo meteen knallend beginnen regenen he. En gelijk had ze. Bommen en granaten leken het wel. We dachten even een dutje te doen - de vluchten waren toch behoorlijk zwaar geweest - maar we knalden van de keiharde donders en bliksems bijna letterlijk uit ons bed. Ik ben niet echt een bangerik, maar van dat onweer was ik toch wel een ietsie pietsie bangetjes. Maar hey, die druppels van de moesson duren nu ook niet eeuwig. Dus een paar uurtjes later toch ons hotelletje uitgestrompeld richting de rivier, waar we de taxiboot naar het station namen. Poging ondernomen om ons treinticketje richting de grens met cambodia al te reserveren. Maar tevergeefs. Vandaar dan maar door China Town gekuierd. Leuk, echt leuk. Veel kitsch, neon, drukke straten, veel kraampjes, ... . Ook chinees gaan eten, en daar lokaal dan maar uitgelachen geweest. Omdat noch ik, noch Vanessa met stokjes konden eten. OK, we hebben zelf ook gigantisch hard met ons eigen geklungel gelachen. Maar, oefening baart kunst. Vandaag al iets minder gesukkel met de stokjes. Tegen het einde van de reis - als ik geen noedels of rijst meer kan zien, ruiken of proeven - zal ik een natuurtalent zijn in het stoketen :)

vandaag dan een topdagje gehad. Met de taxiboot opnieuw afgezakt naar het zuiden van de stad. Deze keer de site van the royal palace bezocht, zowat de meest religieuze plek van Thailand. En tot gisteren vond ik Aziatische kunst en bouwstijl eigenlijk niet mooi. Maar van deze site was ik erg onder de indruk. Allemaal erg mooi, kleurrijk, verzorgd, netjes, sfeervol. Een aanrader. Maar eens een What (tempel) gezien, heb je ze precies allemaal gezien. Daarna hebben we nog twee andere tempelsites bezocht. En uiteraard waren die ook mooi. Maar de eerste keer ben je toch het meest onder de indruk. Maar de liggende Boeddha - de langste van Thailand - was ook erg indrukwekkend.
En al dat moois afgewisseld met een lekkere zelfgemaakte ice tea op een terrasje, een smoothie hier, een Phat Thai-maaltijd daar. Smijt daar nog warme, vochtige zomertemperaturen bij, en het kan voorlopig niet stuk.

Morgen verlaten we Thailand al. Om 5.55u in de ochtend nemen we de trein richting de grens met Cambodia. Daar zullen we - hopelijk zonder al te veel gesjoemel met de grenswachters - de grensovergang maken, richting de tempels van Angkor What. iets om naar uit te kijken dus.

Tot hoors!

Van ijsjes en wafels, naar noedels en rijst!

Hoera, Sofie trekt - alweer :) - de wijde wereld in. Deze keer richting de regio van spleetogen, rijst en noedels, tuk tuks, tempels, de Mekong, drijvende markten en meer van dat moois: Bangkok, Cambodia en een piepklein stukje Laos.

Als ik vertrek, dan moet dat altijd met de nodige spanning gebeuren. 3 jaar geleden zorgde orkaanweer voor spanning net voor mijn vertrek naar Cuba. Diezelfde orkaan besliste uiteindelijk dat Cuba eventjes in de kast werd gestopt, en 3 weken later (noodgedwongen, maar niettemin ook leuk) werd ingeruild voor Nicaragua & Honduras (1-0 voor de natuur). Vorig jaar was er dan de uitbarsting van die ene, onuitspreekbare Ijslandse vulkaan die tot een paar dagen voor mijn tweede poging richting Cuba voor spanning zorgde. Maar toen moest de vulkaan het onderspit delven (De natuur versus Sofie: 1-1). Net als vandaag, gelukkig. Het leek eventjes alsof het Belgische luchtruim vandaag en morgen gesloten zou worden. Maar oef, de natuurgoden zijn mij goed gezin. De aswolk drijft af richting Baltische Staten (sorry reizigers die naar ginds afzakken). (http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/binnenland/1.1031695) Dus ik spring morgenvroeg op de Ethiad-vlucht richting Abu Dhabi, om dan over te stappen richting Bangkok (De natuur versus Sofie: 1-2n ha!). En dan volgen 3 weken van backpacken door een stukje van de Gouden Driehoek. Ik ben benieuwd! Ik voel tot in mijn kleine teen dat sommigen onder jullie ook heel benieuwd zijn, dus ik probeer jullie via de intergalactische internetwegen op de hoogte te houden. Dat moet (af en toe) toch lukken.

Tot hoors, tot mails, tot gauw!