meerdere reisverslagjes na een aantal dagen Cuba.
Havana is moeilijk te omschrijven. De stad is heel erg divers in allerlei facetten. je hebt erg knappe koloniale huizen (dank u Unesco).
Maar je hebt ook koloniale panden die niet onderhouden zijn, die op instorten staan, die vuil en vervallen zijn. je wil eigenlijk niet weten hoe het er achter de gevel aan toe gaat.Erg charmant zijn de oldtimers en oude russische bakken in het straatbeeld. maar daarnaast rijden er hier ook al volkswagens, nissans.... .
Even divers zijn de habaneros zelf. het is moeilijk uit te maken wie nu de echte cubanen zijn. Sommigen zijn zwart, anderen blank, sommigen zien er welstellend uit, anderen moeten zijn zichtbaar bezig met overleven. Maar een ding is zeker. de mannen zijn hier echte machos (tattoo´s, marcelle´ke dragen, zich zo amerikaans mogelijk kleden, flirten tot en met...). de dames zijn echte poppetjes. ze dragen zo hoog mogelijke hakken en de marchandise die ze in huis hebben (van borsten tot buiken en billen) willen ze zo verhuld mogelijk tonen. schroom, dat kennen ze hier niet. enerzinds chapeau dat ze dat lef hebben. anderzijds voel je soms plaatsvervangende schaamte (5 blote buikrollen boven elkaar is niet altijd even smakelijk om zien).
Erg indrukwekkend vond ik het bezoek aan een sigarenfabriek. bij het binnenkomen ruik je meteen de tabaksgeur. best goed. en dan, de bittere realiteit. tientallen rijen achter elkaar van mannen en vrouwen die ofwel de tabaksblaren drogen en scheiden, de sigaren aan het rollen zijn, ze inpakken, ... . Het doet denken aan de tijden van daens.
het weer hier is snikheet. ik schat iets van een 35 graden of meer. en dat is puffen, blazen, zweten en bakken. het was dus continu schaduw of andere verfrissing opzoeken. en dat doen we door een winderig ritje met een cocotaxi te maken. of de dorstige keel te blussen met een verfrissende mojito (ze kosten minder dan water).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten