Kep Sur Mer

Gratis internet in onze lodge, daar moeten we gebruik van maken zolang het duurt.

Vandaag hebben we een lazy day gehad. We zitten hier voor een dagje aan de Cambodiaanse kust, in Kep "sur mer". Naar het schijnt het Saint-Tropez van Cambodia. Met veeeeeel verbeelding en veel spot kan je Saint-Tropez hier misschien terugvinden. Stel je vooral voor: een piepklein kuststadje dat waarschijnlijk ooit erg sjiek is geweest, maar zijn glorie al lang is verloren. Waarom zijn wij er dan naartoe getrokken? Omdat het hier rustig is (geen massatoerisme hier). En omdat Kep bekend staat om zijn krabmarkt; verse krab met groene peper uit het iets verder gelegen Kampot eten is hier dus de boodschap. Dat is iets voor vanavond, ik ben benieuwd.

Vandaag zijn we vanuit Kep naar Rabbit Island getrokken. Met de tuk tuk naar de pier, daar in een gammel bootje overgestapt, richting eiland. Daar wat rondgewandeld op het eiland, en wat locals ontdekt die zeewier kweken. Dat heeft alweer wat mooie taferelen opgeleverd. En vooral voor de 100ste keer de bevestiging: wat ben ik blij met mijn gevarieerd jobke.
Daarna ons op het strand gesmeten en - zolang het hier duurt, met de moesson - wat zonnestralen opgepikt. iPod in de oren, en maar genieten van de mooie zee, de eilanden die in de verte opreizen uit de zee, de gammele bootjes die af en aan varen. Heerlijk.

De moesson, die laat zich vanaf de (na)middag meestal voelen. Regen is er vandaag nog niet uit de lucht gevallen. maar de hemel trok wel dicht met donkere, dreigende onweerswolken. en de wind heeft zich stevig laten voelen. toen we met ons gammel bootje terugkeerden naar het vasteland, hebben we dan ook eventjes aan den lijve ondervonden wat het is om op de Marie Louise (je weet wel, van Bart Kaell) te zitten. Ruwe golven, op en neer met het bootje, golven die op een paar milimeters van de bootrand ruw inbeuken, het bootje dat niet veel extra wind of golven lijkt nodig te hebben om om te kiepen. Ik vind dat allemaal heel leuk en lachen, de bootgenoten waren er iets minder gerust in. Veiligheidshalve dan onderweg toch maar een reddingsvestje aangetrokken. Je weet maar nooit... . Maar je ziet: we hebben die avontuurlijke boottrip vlotjes overleefd. Tot zover het avontuur hier.

Nog wat weetjes over Cambodia:

• Benzine is hier ook erg duur. voor een liter benzine betaal je hier iets meer dan 5000 Riel, wat neerkomt op 1,25 dollar. Veel geld voor Cambodianen die hier niet veel verdienen. Maar toch rijdt iedereen hier lustig rond op zijn brommers, scooters, tuk tuks... .
• Cambodia is niet echt een goedkoop land om te reizen. In de lokale munt (riel) kunnen we amper dingen kopen. Drank, eten, vervoer... wordt allemaal afgerekend in dollar. en die dollar wordt altijd afgerond naar minstens 1 dollar. een blikje cola is dan bv. 1 dollar. wat op zich niet zo goedkoop is voor een Aziatisch land.
• Ik begrijp dat de Cambodianen het niet breed hebben. En ik begrijp (ik ben er zelfs voorstander van)  dat ook zij hun levenspositie willen verbeteren. Maar liefst op een eerlijke en duurzame manier, en niet door ons af te rippen. Altijd weer is er een poging om ons 2 keer voor dingen te laten betalen, of gewoon buitensporig veel te vragen voor dingen. Dat maakt het soms wel vervelend om hier te reizen. ik vind de doorsnee cambodianen nog steeds heel sympathiek en lief. maar hun collega's die van ver of dichtbij in het toerisme een rol hebben, verbrodden het soms wel voor hen.
• Veel te veel kinderen lopen - voornamelijk in de steden - rond te zeulen met boekjes, armbandjes en andere spullen die ze je willen verkopen. Kinderen van alle leeftijden, van kleutertjes tot kinderen van 15, 16 jaar. Triest, omdat je voelt dat de scholingsgraad van de doorsnee cambodianen vandaag erg laag is en hen parten speelt. Met een betere scholing zouden ze zichzelf en hun land betere ontwikkelingskansen kunnen bieden. Stel maar dat het merendeel van de Cambodiaanse kinderen maatschappelijk kwetsbaar is (om het in Belgische welzijnstermen te zeggen), en dat nog lang zal blijven. Hier is qua kinderrechten (onderwijs, kinderarbeid, seksuele uitbuiting) echt nog veeeeeel werk aan de winkel.
• Wij dromen als Europeanen altijd van een bruin kleurtje. Cambodianen zijn duidelijk jaloers op ons blanke velletje. Regelmatig - op de bus ofzo - is er wel een Cambodiaans vrouwtje dat mijn arm vastpakt, wijst naar mijn arm, en dan iets onverstaanbaars zegt. Maar waaruit je wel kan afleiden dat zij gefascineerd is door mijn blanke velletje. Tja, het gras is altijd groener aan de overkant.

Zo, dat is het voor vandaag. Morgenvroeg nemen we opnieuw de bus naar Phnom Penh. Daar stappen we over op een bus naar Kompong Cham. We zullen dan grosso modo een negental uren onderweg zijn. Maar op de bus zitten is tot nog toe altijd leuk gebleken. We zijn altijd meestal met weinig  toeristen op de bus. We zitten dus temidden van de locals, wat altijd wel gezellig is. En met Vanessa, een goed boek (Norvegian Wood), de iPod en het Cambodiaanse landschap als reisgenoten bij me, gaat de tijd vrij snel vooruit.

Tot mails!