Buzy days in Peru!

En hier zijn we weer. Weer eventjes geleden, want het zijn drukke drukke drukke dagen geweest.
Na onze trekking hadden we in Cusco 3 vrije dagen. Maar ook die zaten goed gevuld. Met op zaterdag een "Neckermannetje". We kropen op een busje met 13 andere toeristen, en schuimden de Valle Sagrado (de heilige vallei) rond Cusco af. Waarom een heilige vallei? Omdat ze vol 'Apus' staat, oftewel het incawoord voor bergen. En die bergen waren voor de Inca's heilig. We maakten een tussenstop bij de inca-ruïnes van Pisac, Ollantaytambo en Chincero. Op zich allemaal heel mooi. Maar er was één nadeel: de dag ervoor hadden we Machu Picchu mogen bewonderen. En in vergelijking met die site verwateren de andere ruïnes een beetje. Ze zijn allemaal mooi, maar ze beschikken niet over de indrukwekkende omgeving van Machu Picchu. We bleven dus wat op onze honger zitten.

De volgende dag eens geen ruïnes, maar harde actie: rafting!!! 4 boten, waarvan wij er met onze Jokergroep twee vulden. Elke, Arne, Maarten, Tina, Hanne en Matthias in één boot. Robin, Yannick, Alexander, Joke, Sarah en ik in de andere boot. We mogen durven stellen dat het peddelen in onze boot ietsjes moeilijker liep. Want onze chicos waren de nacht tevoren het plaatselijke uitgaansleven gaan verkennen, en wat euh... lokale vriendschapsbanden gesmeed. En zo'n ervaringen, dat is afmattend. De armspieren waren dus wat verzwakt, het coördinatievermogen en de reactiesnelheid idem dito.
Op de meeste plaatsen hadden we vrij rustig kabbelend water. Maar op genoeg andere plaatsen stroomversnellingen. Die we mochten aanpakken met verschillende peddelacties: forward, back, left forward, left back, inside, ... .
Boot nummer 2 (waar ik dus ook in zat) had de eer om de meest spectaculaire actie mee te maken. Bij een bepaalde stroomversnelling kwam onze boot vast te zitten op een schuine rots. Met de peddels voortpeddelen hielp niet, ons met z'n zevenen (de begeleider incluus) afduwen van de rots hielp ook niet. En ondertussen liep onze boot bomvol water. Sarah, die links van mij aan de waterkant zat, zat quasi in het water, en moesten we tegen ons aan trekken. Ondertussen waren de begeleiders van de andere 3 boten - die al een paar honderd meter verder waren - in paniek geschoten. Rescue-tekens werden gemaakt, ze kwamen haastig aangelopen om ons te hulp te komen. Onze vriendjes in de andere boot vreesden ook al voor het ergste. Ondertussen waren we zelf al aan onze rescue begonnen. Maar, geen nood, we hebben ons geen énkel moment onveilig gevoeld of gevreesd dat dit slecht zou aflopen. De begeleider had het niet zo slechte idee om met zo veel mogelijk uit de boot te klauteren, en op de rots te gaan zitten. We klommen met 4 uit de boot, en gingen op de rots zitten. Een rots die eigenlijk niet groot genoeg was voor 4 personen. Maar wonderwel lukte het. Ondertussen slaagde de begeleider er in om de boot was losser te maken van de rots. Wij terug in de boot, en samen met alle verenigde krachten ons afduwend van de rots. En wonderwel, het lukte! We waren terug onderweg. Wat een avontuur!!!

De volgende dag maakten we in de voormiddag een uitstap naar Moray en Maras. De weg daar naartoe was wondermooi. Bergen met daartussen valleien die wel een lappendeken van verschillende kleuren leken. Op de achtergrond besneeuwde bergen. En het mooist van al: op de weg kwamen we allerlei mooie taferelen tegen. Puppy'tjes die in het midden van de weg lagen en die moesten worden weggejaagd door een lokaal vrouwtje, herders en herdersvrouwen met koeien en stieren, schapen of ezels. Allemaal moesten ze één voor één rustig gepasseerd worden. Doe daar wat leuke muziekjes bij (bv. Moonriver van de film Breakfast at Tiffany's), en iedereen droomde weg bij het mooie landschap!
Moray lag het eerst op onze weg. Moray zijn circulaire incaterrassen in gras, het lijkt wel een beetje op een grieks amfitheater. Mooi om zien, omdat het eens een variatie is op de stenen ruïnes die je hier doorgaans vindt. Men vermoedt dat de inca's Moray creëerden als landbouwlaboratorium, om na te gaan welke gewassen op welke diepte en met welk zonlicht het best groeiden. Echt een knap bouwwerk!
Daarna trokken we door naar Maras. Dit zijn zoutterrassen, die ook al een 400-tal jaren oud zijn. Heel erg mooi, om temidden van de bruine Andesbergen witte terrassen te zien. Iedereen was blij dit gezien te hebben. Want dit was toch eens een ander uitzicht. En bovenal: het gaf mooie fotoplaatjes.

Na Maras lieten we ons droppen aan Sacsaywaman, de belangrijkste inca-ruïnes rond Cusco. Maar na zoveel ruïnes gezien te hebben, kon het ons niet zo heel veel meer boeien. Dus al snel zakten we te voet af naar Cusco-stad. De ene om nog te shoppen shoppen shoppen. De andere om nog eens lekker te eten, een smoothie te drinken, ... .

En dan was het tijd om Cusco in te ruilen voor een ander mooi Peru-plekje. We namen de nachtbus naar Puno, aan het titicacameer. Daar stond Ingrid - de hartelijkste vrouw van Peru - op ons te wachten. Ze nam ons, samen met gids Marita, gedurende twee dagen mee op het Titicacameer. Eerst vaarden we naar de Uros-eilanden. Die Uros-eilanden zijn drijvende rieteilanden. Alles is van riet: de ondergrond van het eiland, de huizen, de boten, ... . Eens leuk om te zien (dit is tenslotte één van de toeristische highlights van Peru), maar vooral een stevige Bokrijkervaring. Want zo authentiek zijn niet alle eilandbewoners en -gemeenschappen meer. Maar niettemin gaf ook dit opnieuw mooie plaatjes.

Dan met de boot verder naar Taquile. Een 2,5 uur varen. En wat een rust op het water. In de verste verte geen andere boten of mensen te zien. Heerlijk! Taquile was al minstens even rustig. Dit is het eiland dat het minst toeristisch is om vanuit Puno te bezoeken. In een kleine gemeenschap leerden we de lokale gewoontes kennen, voornamelijk op vlak van relaties. De mannen en vrouwen dragen hier namelijk hun kleren (rokken, een soort korsetten, capes, mutsen en pomponnen) zodanig dat ze van elkaar weten of ze op zoek zijn naar een partner, of ze al bezet zijn, of ze voorlopig nog single willen blijven ... . We hadden de eer om na een prachtige zonsondergang - één van de mooiste zonsondergangen sinds lang - onszelf in die lokale klederdracht te wringen. Wij - de meisjes - zagen er allemaal wat uit als kabouter kwebbels. De ene in een roze rok, de andere in een groene, ..., maar allemaal ook met een zwarte cape en de ponpons. En omdat we ook een soort grote buikriem aankregen, leek het wel alsof we 4 bortstmaten groter hadden dan normaal. Niet echt flatterende kledij voor ons dus. De jongens maakten zich op hun mooist met een wit hemd, een zelfde soort buikriem en een muts met ponpon. Zij zagen er eerder uit als Griekse sirtaki-dansers. De sirtaki dansten we niet, maar wel iets anders. Een kampvuurtje, locals die op hun trommels en pamfluiten speelden en wij die errond huppelden. Gie-ren! Om dan met een laatste blik op de prachtige sterrenhemel - je kan hier zelfs de melkweg zien - onder een dikke laag van 4 wollendekens te kruipen.

De volgende dag ruilden we Taquile dan in voor Amantani. Opnieuw met het bootje. Marita, onze gids, deed met diegene die op het winderige zonnedek zaten een ceremonie ter ere van Pachamama (moeder aarde). Ze had cocabladeren mee om te offeren, ze prevelde allerlei wensen en gebeden in het Quechua, en ook wij mochten in stilte een wens uitkiezen. Om daarna onze cocablaadjes die verbonden waren aan onze wens in het Titicacameer te gooien. Benieuwd of die gaat uitkomen! Alleszins, de 'ceremonie' had wel iets. Veel stilte en rust, en tegelijk heel mystiek.

Amantani is doorgaans heel toeristisch, maar wij zijn vroege vogels. Dus er waren nog geen andere toeristen te bespeuren op het eiland. We beklommen het op één na hoogste punt van het eiland, naar Pachatata. Om daar ring rond het Titicacameer te kunnen bewonderen. Wat ik het mooiste blijf vinden aan Titicaca (ik kan vergelijken met de Boliviaanse kant) is het onbeschrijflijk mooie blauw van het water van het meer, met daarin verschillende tinten blauwstromen. Daarachter de mooie bergen - in de verte zie je de imposante besneeuwde bergen van de cordillera real in Bolivië - en de helderblauwe lucht. Want jawel, tijdens onze tweedaagse op Titicaca heeft de zon weelderig geschenen. Akkoord, er was wind. Maar we hebben allemaal een mooi bruin kleurtje opgedaan dankzij de hevig brandende zon.

En nu zijn we in Puno. Puno op zich stelt niet veel voor. Maar gisterenavond zijn we hier nog eens lekker gaan eten. En daarna een danske gaan placeren in een bar. Deze middag nemen we een binnenvlucht naar Lima. En morgenavond keren we huiswaarts.

Voor mezelf was het een mooie reis. Peru heeft me aangenaam verrast. Ook al is Peru stukken toeristischer dan bv. Bolivië, we hebben toch ook monderwooie plekjes gezien. Soms met vele andere toeristen gelijk, maar vaak ook enkel met ons twaalven. En ik denk dat ik voor de 11 anderen ook mag zeggen dat we hier een mooie tijd hebben gehad. Veel gezien, veel gelachen, veel uitgeprobeerd, elkaar veel aangemoedigd, en hier en daar samen grenzen verlegd... . Wat mij betreft: it couldn't be better!

Tot gauw allemaal!