Waar gebleven? Bij de cocktails op het terras van de Via Via in Ayacucho. Als aperitiefje nam iedereen er eentje. Een Pisco Sour, een Maracuya Sour (cocktail met passievrucht), een Mojito, ... . En ééntje was meteen al genoeg om een boost te geven aan de ste al opperbesfeer. How comes? Meer dan genoeg alcohol in één cocktail. En de hoogte zal er wellicht ook wel wat mee te maken gehad hebben. Sommigen - Tina en Elke in het bijzonder - waren bijzonder uitgelaten. De decibels gingen de hoogte in, er werd gegierd en gelachen, de straffe uitspraken rolden over de tafel. Ideaal om in een opperbeste stemming te genieten van het welkomstdiner dat we in de Via Via kregen aangeboden. Een heerlijke 3-gangen maaltijd. Aperitief (nogmaals!), voorgerecht, hoofdgerecht en dessert. Alles erop en eraan, in meer dan grote porties. Heerlijk! Om dan, met een ronde buik en een benevelde geest, richting bed te rollen.
De volgende dag dan opnieuw op pad. Deze keer met een minibusje en gids Flash naar de ruïnes van de Huari, zeg maar een mini-mini-mini--mini-...Machu Picchu. Daarna een tussenstopje bij een familie waar de man zich in ware Bokrijkstijl had verkleed in een Huari. En daar mochten we allemaal - net zoals waar de vroegere Huari zo bekend om waren - een stukje keramiek maken. Naar ieders creativiteit: een tasje, een assenbak, een vaasje. We hebben daar eens bedenkelijk het onze van gedacht, maar toch maar mooi meegedaan. Onze werkjes - het klinkt wel alsof we voor moederdag iets gemaakt hebben - zijn ondertussen uiteraard al gesneuveld. Het leuke aan de familie was wel dat ze op hun kleine tuin verschillende bomen en planten met een geneeskundige werking hadden staan. Leuk voor de dokters en apothekers onder ons.
Dan tijd voor ware Joker-style. Gaan eten in het dorp van Quinua. Niet in een restaurantje, wel op de lokale markt. Geen Panos, geen McDonalds, maar wel lokale food. De meesten waagden zich aan een billetje cavia. Weinig vlees. Maar het weinige vlees dat eraan hing werd wel als lekker bevonden. Lekker, goedkoop, en veel te zien en te beleven zo tussen de lokale mensen. Onder andere vrouwtjes die honden afdreigen met een stok, het bakken van de cavia's, ... .
Dan het sluitstuk van de mini-trip, een tussenstopje op de pampa de Quinua. Even een blik op en een springfoto voor de obelisk die herinnert aan de veldslag van Quinua. En dan opnieuw met de minibus naar Ayacucho.
En belgen blijven belgen. We houden van lekker eten en drinken. En een Via Via is de ideale plaats om daarvan te genieten. Als 4uurtje werd er nog een fond'ke gelegd: belgische wafels, een milkshake, een brownie, ... . Om die lazy namiddag dan af te sluiten met een taxi-ritje richting de mirador, waar je een mooi uitzicht hebt op de stad. We vertrokken om 17u. Ideaal om de zonsondergang over Ayacucho mee te pikken. Andesbergen die oranje kleuren, straatverlichting die aanfloept, kindjes die op de achtergrond aan het spelen zijn met een windvlieger. Allemaal mooi en sfeervol.
Ondertussen hadden we al afscheid genomen van gids Flash. Gidsen kunnen hier - wegens nog niet zoveel toeristen in Ayacucho - niet fulltime leven van het toerisme. Daarom werkt Flash 's avonds in een bar/resto, waar hij pizza's en pasta's maakt. Dus wij op naar zijn restaurant. We hebben het er bij de wat vettige baas - in de zin van een vette, wat arrogante westerling die het wat komt uithangen in Peru - dik ingewreven dat we speciaal voor Flash kwamen. En daar hebben we geen spijt van. Want wat een lekkere pizza's. Om hem te plezieren gingen we ook een kijkeje nemen bij zijn pizzaoven. En hoe trots hij wel niet was dat we voor hem kwamen eten, en dat we zijn pizza's zo lekker vonden. Alweer iemand een heel klein beetje trotser gemaakt op zichzelf.
Ik hield de avond voor bekeken (nog wat rekeningen te betalen in de via Via en wat administratiewerk). Maar de rest ging nog voor een na-aperitiefje in een barretje. Bij hun drankjes kregen ze er nog gratis een pizza bij. De meesten vonden hem verdacht ruiken, en ook uiterst verdacht dat er fruit(!!!!) op de pizza lag. Yannick probeerde een stukje, maar vond dat hij rot smaakte, en had bijzonder veel moeite om het stukje door te slikken. Maar Robin ging ervoor, en at de verdachte pizza toch helemaal op. En dat zou hij de volgende dag bekopen. Want 's ochtends waren daar al de rommelingen en bijhorende acties in de darmpjes. Met z'n elven zijn we er zeker van dat dat te maken heeft met die pizza. Robin houdt voet bij stuk dat dat niet zo is.
Maar, Imodium gaat overal mee. Gelukkig, want de volgende dag een laaaaaaaaaaange busrit op de agenda. van Ayacucho naar Andahuaylas is 260km. Maar we zouden daar wel 11u over doen. Reden? Al het oranje op de wegen. Jawel. Hier in Peru is er niet alleen behoorlijk wat blauw op straat. Je vindt hier nog véééééél meer oranje op straat. En oranje, dat zijn de mannen en vrouwen van de wegenwerken. Om 7u vertrokken, stonden we om 10.15u ineens vast aan een wegblokkade. Het was wachten tot 12u vooraleer de weg weer opengesteld zou worden. En daar stonden we dan, met tientallen andere peruanen. Om de tijd te doden, werd de chapeau (een soort pokerachtig spel) bovengehaald. Menig Peruaan kwam gefascineerd meekijken naar het gezelschapsspel. En daarnaast, pipi-with-a-view, in el baño natural! Er zijn ergere plaatsen om de tijd te laten passeren.
Om 12u ging de weg weer open. Iedereen weer on the route, op de zeer krakemiekelige en hobbelige bergweg. Om dan rond een uur of 14.30u opnieuw vast te staan voor een wegblokkade. Geduld, geduld. Maar gelukkig, het weer is hier erg mooi en warm. Dus al wachtend kunnen hier heel wat zonnestralen worden opgevangen, en bruine kleurtjes worden opgedaan.
Om 18u, na menig landmeter, signaalaanduider, bobcat, caterpillar, ... gepasseerd te zijn, kwamen we ein-de-lijk aan in Andahuaylas.
En ook al doe je een ganse dag niets in een busje, toch krijg je er reuze honger van. Wij gingen eten in een resto'tje, waar ik de grooootste lap biefstuk sinds lang at. Wat een gigantisch stuk!!! Nog geen centimer dik, maar wel heeeeeeerlijk mals! Moest rundsvlees in België ook zo heerlijk sappig, smaakvol en mals zijn, ik zou ongetwijfeld meer vlees eten. En dat met frietjes die bijna zo lekker en zo goed gebakken zijn als de onze. Niet moeilijk, want Peru staat bekend om zijn lekkere aardappelbereidingen. Alweer met een goed en smakelijk gevulde buik naar bed.
Vandaag een wat rustigere dag. Uitslapen en om 10u in de minibus. Deze keer naar de site van de Sondor. Dit is een ruïne van de Chancas, de voorgangers en vijanden van de Inca's. Een leuk voorproevertje voor de Machu Picchu. Daarna zakten we af naar de Laguna de Pacucha. Om daar een kraakvers stukje vis te eten. We trakteerden onze chauffeur Alfredo mee op een maaltijd, want anders zou hij overdag niets eten of drinken. En het heeft met z'n allen gesmaakt. Forel gemaakt als ceviche (weet je nog, halfrauwe vis gemarineerd in limoensap) of gepaneerd/gebakken. Allemaal erg erg lekker, opnieuw! Vele deelnemers zijn verbaasd dat het eten hier zo lekker is.
Om het verteringsproces wat te versnellen, maakten we dan een klein wandelingetje langs de laguna. Mooie uitzichten, én... de 1ste lama's (vicuñas) die we van wel hééél dichtbij konden spotten. Robin ging zo dichtbij, dat één van de 3 beestjes zich bedreigd voelde en spuwde. Maar gelukkig, geen nattigheid in het gezicht of elders. Enkel een luide spuw en véél gelach.
En dan in de vooravond een toppertje van formaat: de markt van Andahuaylas. Groenten, fruit, elektro, schoenen, kleren, ... alles in overvloed. en dat in een leuke sfeer, met veel mensen in traditionele klederdracht. Het leuke was vooral dat de marktkramers héél vriendelijk waren en ook quasi altijd bereid waren om een foto te laten nemen. Dat leverde dus veel mooie plaatjes op. Wij vonden de mensen op de markt erg mooi om naar te kijken. maar zij ons ook. Hier in Andahuaylas lopen amper toeristen rond, dit is dus een wel heer erg authentiek stukje Peru. Maar dat maakt dat ook wij voor hen een attractie zijn. Er werd gestaard, maar op een nieuwsgierige en leuke manier. Er werden babbeltjes aangeknoopt, en we werden uitgenodigd om naast de muziekboxen op één van de plaatsjes van de markt mee te komen dansen. Hi-la-risch! maar heel erg leuk. Een momentje om niet snel te vergeten.
Morgen zetten we onze bustrip richting Cusco verder. Opnieuw een lange, erg lange dag. De afstand is opnieuw niet zo groot, een 200-tal kilometer. Maar de wegenwerken maken de rijduur onvoorspelbaar. We vertrekken om 4u 's ochtends om zeker tegen 18u in Cusco aan te komen. Van honger en dorst gaan we alleszins niet vergaan. Op de markt hebben we verschillende soorten fruit gekocht. En ook een voorraad water en koekjes gaat mee. Dus jullie horen zeker nog van ons!!
Aangenaam om zo'n positief verslag te lezen .
BeantwoordenVerwijderenBezorgde mama van deelnemer.