het cubaanse leven - part 5

enerzijds staan de cubanen open voor vragen over hun leven op cuba. anderzijds merk je ook dat je niet teveel moet vragen. het ligt dus allemaal toch wat gevoelig. even op een rijtje.
- maandelijks krijgen alle cubanen 25 maaltijdbonnetjes voor groenten, vlees... . na 10 dagen zijn die bonnetjes meestal op.
- de lonen zijn hier in 3 loonklassen verdeeld. een boer krijgt maandelijks 300 cubaanse pesos. in verhouding: een blikje limonade kost hier 10 cubaanse pesos.
- arbeiders in de fabriek moeten een bepaalde quotum halen (x-aantal sigaren rollen, sigarenbandjes aanbrengen...). zoniet heeft dat een impact op hun loon.
- tabaksboeren moeten 90 % van hun opbrengst afstaan aan de overheid. de overige 10% mogen ze zelf beheren, verkopen... . maar de sigaren die daarmee geproduceerd worden krijgen geen officieel certificaat, en kan je dus niet meenemen naar het buitenland. wij moeten de lokale boeren dus telkens teleurstellen.
- qua verkeer is men hier erg streng. betrapt men je een eerste keer op rijden onder invloed, dan verlies je direct voor 3 maanden je rijbewijs. gebeurt dit een tweede keer, dan verlies je het voor 2jaar. geen genade dus in cuba.
- zeep is hier toch echt een zeldzaamheid. voor alle cubanen waar we overnachten, heb ik wat zeep mee (flacons uit hotels, flacons van parfums... die je krijgt in een parfumeriewinkel). de mensen zijn er steeds erg blij mee. en het is voor hen toch iets ongekend. een van de dames gaf ik een kleine flacon douchegel. ze rook heel hard aan de buitenkant van het plastieke flesje, terwijl daar helemaal geen geur uitkwam. ze kunnen zon flesjes dus zichtbaar niet. en voor hen is zon flesje... goud waard.

cuba kent ook veel fauna en flora. ondertussen hebben we naast de mooie exotische diertjes ook al kennis gemaakt met:
- spinnen in de kamers
- kakkerlakken die uit een wasbak kruipen (beik!)
- wormen die uit de douche komen piepen
ik heb tot nu toe steeds geluk gehad, en nog geen bezoek gehad van vieze beestjes. houden zo!

kakkerlakken zijn in deze vochtigheid natuurlijk min of meer normaal. in santiago desinfecteren ze de straten er zelfs voor. op een avond rijdt een camionette met een spuitslang door de straten. die verspreidt dan een gigantische wolk, van een aantal meters hoog (ze stijgt boven de huizen uit). de wolk ruikt ook naar een indringende benzeengeur. maar toch lopen de mensen zelfs de straten op om in de wolk te gaan lopen (zichzelf eens infecteren zeker??). ze maken ons hier wijs dat deze methode gebruikt wordt om de muggen te doden. maar als je om de zoveel meter op straat een kakkerlak op zijn rug tegenkomt, dan weet je het wel.

ik vind cuba tot vandaag ongelooflijk boeiend. het land heeft een recente geschiedenis die me mateloos boeit. een geschiedenis die uniek en nog steeds actueel is, maar ook moeilijk te doorgronden. in de lonely planetgids staat dat je met veel vragen naar cuba komt. maar ook dat je met nog meer vragen huiswaarts keert. en verdorie, het is de nagel op de kop!! cuba blijft een immens vraagteken. dit is een uniek, intrigerend land. een land dat mysterieus is, en daardoor zo aantrekkelijk is. en die aantrekkingskracht zal het na deze reis niet verliezen. integendeel. na de reis zal het zoeken zijn naar boeken die me objectief wijzer kunnen maken in hoe alles hier nu echt werkt, wat goed is, slecht is, wat er op til staat, wat de verhouding is met de VS, Europa... .

PS: ik beheers nog steeds mijn spellingsregels. maar de klavieren hier hebben geen deeltekens, .... . dus de schrijffouten moeten jullie erbij nemen.

viva la revolucion!

in santiago de cuba maakten fidel en co op 26 juli 1953 een aanval op de moncadakazerne, een militair bolwerk van batista. de aanval mislukte. vele companen van fidel werden opgepakt, gefolterd en vermoord. een aantal hadden geluk en overleefden. fidel en raoul zijn er een paar van.
de moncadakazerne bestaat nog steeds, en huisvest nu een museum gewijd aan de aanval en de latere guerillastrijd tegen batista (de rest van de kazerne heeft fidel, net als alle andere cubaanse kazerne, omgevormd tot scholen). toegegeven, het museum was aangrijpend.
ik ben ervan overtuigd dat de strijd die fidel en co in de jaren 50 leverden absoluut noodzakelijk was voor cuba. en dat ook de revolutie strikt nodig was en het beste is wat cuba kon overkomen. fotos van het batistaregime tonen horror. cubanen die uitgebuit worden, straatarm zijn, zich moeten prostitueren. amerikanen die lustig hun boekje te buiten gaan in de maffia, ... . de opstandelingen die na de aanval werden opgepakt werden zwaar gefolterd door de militairen van batista (ogen uittrekken, vingernagels uittrekken, ...).
fidel is er aan kunnen ontsnappen en heeft - zoals ik het nu zie - met zijn kameraden gevochten voor een beter leven voor alle cubanen. ik ben ervan overtuigd dat de eerste jaren van de revolutie een positieve ommekeer was voor de cubanen, en ze die ook met open armen hebben ormarmd en gekoester.
maar helaas staat daar tegenover: de VS en een globaal westers kapitalistisch kader. en het is duidelijk dat het systeem van fidel daarbinnen niet werkt. maar fidel en co zijn hier nog steeds helden. op quasi elke hoek van de straat propaganda over deze oude helden. maar ook onwetendheid. als je vraagt hoe het gaat met fidel, dan antwoorden de cubanen dat het zeer, zeer goed met hem gaat.ik ben er zeker van dat de cubaanse jongeren op school gebrainwasht worden in het communistisch denken en het belang van de revolutie. je merkt hier ook dat de mensen niet beter weten. maar de tijd staat hier min of meer stil.
fidel bedoelde het goed, hij heeft zijn leven willen geven voor een rechtvaardig en beter leven voor alle cubanen. ik vind het persoonlijk erg jammer voor de helden van weleer. want de intentie was er. maar soms is een intentie niet genoeg. fidel en co zetten zich ongetwijfeld in voor een goed leven voor alle cubanen. maar dat kunnen ze niet alleen op hun eigen caraibische eiland realiseren. jammer!

el calor cubano es la muerte!!!!

de 3 dagen in santiago de cuba waren do-de-lijk heet. zeker 38 graden of meer. de zon schijnt er loodrecht, dus er is quasi geen schaduw. er is ook weinig zuurstof in de lucht. dat alles maakt dat je het zweet zo van je rug voelt parelen, beik!!!
sinds gisteren zijn we gevlucht naar baracoa (het uiterste oosten van cuba), wat bekend staat om zijn zogezegd microklimaat. het is hier inderdaad een pak koeler, maar tegelijk ook vochtiger. en dat was vandaag echt moordend. we hebben de beklimming van el Yunque gedaan, een tafelberg van grofweg 580 meter. op zich dus peanuts. maar de berg is gelegen in regenwoud. kortom, het is er onverdraaglijk vochtig. nog nooit in mijn leven heb ik zoveel gezweet. het zweet liep letterlijk van ieders gezicht, benen, rug, kleren... . door de vochtigheid condenseerden (of is het verdampen?) mijn brilglazen, en kon ik dus nooit deftig iets zien. mijn kleren waren op hun beurt kletsnat van het zweet, en waren echt uitwringbaar. gruwelijk vies. maar kom, de huidporien zijn weer helemaal gezuiverd. in belgie moet je daarvoor in een thermae veel geld op tafel leggen. dat is dus weer in de pocket. hoera!!!
De berg op zich was mooi. wat cacaobomen en andere vruchten gepasseerd. en ook wat inheemse beestjes. reptielen, slangetjes, duizendpoten, kolibritje. niet mis. jammer dat de berg zelf op de top in de wolken lag. maar kom, weer een deugddoende fysieke uitspatting gedaan. want jawel, ik stond alweer als 2de en 1ste vrouw op de top. afdalen is bij mij altijd een andere klus. ik mis echt de techniek om deftig af te dalen. komt daar nog bij dat de ondergrond een soort glibberige kleigrond is. dus ik - als getalenteerde afdaalster - heb een paar gracieuse slippertjes en valpartijtjes gemaakt. met als resultaat mooi geverfde modderbeentjes en wat schrammen en krassen. imagine...
morgen naar NP alejandro de humboldt, een door UNESCO erkend en beschermd natuurpark. ik ben alweer benieuwd.

Adios!

het cubaanse leven - part 4

- in remedios kwamen we een oude dame tegen met een bril op. haar ene glas was afgeplakt, het leek wel alsof haar twee glazen met plakbant aaneen gehouden werden. was het dat maar... . bij toeval ziet een van ons dat haar oog ontbreekt en erg onverzorgd is. gezondheidszorg is hier nochtans gratis en schijnt van erg hoog niveau te zijn. begrijpen wie begrijpen kan...

- over die gezondheidszorg. cuba leidt dankzij een overeenkomst jaarlijks honderdduizenden buitenlandse studenten uit afrika, laos, cambodja... op tot hoog gekwalificeerde artsen.

- ze hebben hier ook een miniversie van de kermis. in santa clara spanden ze een geit voor een karretje. in dat karretje konden een tiental kinderen een plekje krijgen. de kar en de voorttrekkende geit maakten dan een toertje rond de parque central.

- condooms kennen ze hier ook, al heb ik de indruk dat ze ze vooral graag opblazen. ze spelen er soms op straat mee, of hangen ze aan een paardenkar... . nuttig dus!

- seksualiteit is hier geen taboo. in het busstation nijpt een werknemer zonder poespas in de borsten van zijn vrouwelijke collega. slik!

- het culinaire nijgt hier uit zijn voegen te barsten. ondertussen heeft een van onze casas op ons verzoek spaghetti gekookt, en dat heeft gesmaakt! ook al hambuger gegeten, hallelujah!! gisteren decadent gaan eten in een echte italiaan (in een sjiek hotel, ik beken!) en dat heeft zalig gesmaakt!!

- we wilden in een cremerie een ijsje gaan eten, want die zijn hier best lekker. maar we mochten niet binnen, want we droegen shorts en topjes (in de kerken mag je hier anders wel half bloot binnen hoor). kan iemand dit uitleggen...

- gisteren een taxiritje gemaakt in een oldtimer van 57 jaar oud. heerlijk!!! die bakken rijden nog fantastisch goed.

- het merendeel van de autos zijn oldtimers. ook de vrachtwagens zijn meer dan gedateerd. stel je dus veel roetuitstoot voor (en adem inhouden!!!). qua kwantiteit zitten ze dus goed met hun beperkt aantal autos. maar qua kwaliteit halen ze de klimaatnormen dus bijlange niet. jammer...

- ik begin iets meer te snappen van het communisme, maar het blijft ingewikkeld. duidelijk is wel dat raoul castro een en ander aan het hervormen is.

naar santiago de cuba in 12u

vanuit trinidad zijn we donderdag met de nachtbus naar santiago de cuba vertrokken. 12u rijden, zucht. maar hey, we hebben gelachen!!!
- met de zure engelsen achter ons
- met het feit dat het ons verstandiger leek om niet op de wc in de bus te gaan, naar op de wc in het busstation onderweg. maar wat kwam er uit de wc gekropen... kakkerlakken!!!! van miserie bijna in de broek gedaan vant lachen
- met de buschauffeur en de begeleider. omdat de buschauffeur reed als een zot. met de begeleider omdat hij precies een stuk schuurpapier in zijn keel had steken.
- ik om 24u een slaappilleke had genomen om goed te kunnen slapen. nog geen minuut na inname stopt de bus. boenk, vollenbak licht, rumoer en beweging in de bus. dag slaappil, au revoir. kortrom, nog eens goed gelachen. en toch nog goed geslapen.

rond 7u dan toegekomen in santiago de cuba.
voor de geschiedenis van cuba is santiago erg belangrijk.
- de echte pirates of the carribean (albert hijn en co) hebben santiago erg getijsterd.

- fidel heeft hier school gelopen.
- in 1953 heeft fidel er tevergeefs een aanslag gepleegd op een kazerne.
- later heeft hij hier in de omliggende sierra maestra een succesvolle guerilla-oorlog gevoerd tegen het leger van dictator batista
- de buena vista social club heeft haar roots in santiago. verder wordt santiago ook ook aanzien als het muzikale summum van cuba, met haar salsa, son, reggaeton... de bevolking is hier vooral zwart, een restant van de invoer van zwarte slaven uit Afrika. de stad staat ook bekend om haar jinteros en jintera, mannen en vrouwen die naar je fluiten op straat, je lastig vallen, aanklampen... . maar tot dusver valt het erg goed mee. hopelijk heb ik straks evenveel geluk als ik alleen naar de casa terugkeer.

overmorgen vertrekken we naar baracoa, wat qua natuur het hoogtepunt van cuba blijkt te zijn. ik ben benieuwd. tot gauw!

bailamos!!

in trinidad belandden we s avonds in de casa de la musica, een gezellig pleintje waar je ook heerlijke cocktails kan drinken (de beste tot nu toe). er speelt ook elke avond een ander salsagroepje. en wanneer de cubanen muziek horen, springen ze op om hun zwoelheid weg te dansen. en de toeristen die hebben leren dansen, sleuren ze dan maar mee. en toegegeven, dat wilden wij ook kunnen. want als je hen ziet dansen, heb je gewoonweg de zien om mee te doen. maar je moet het uiteraard wel kunnen. dus wij met een 6-tal op dansles. het heeft zich op 2u tijd beperkt tot de basic danspasjes, een zwierke langs links en langs rechts, en een draaike naar de overkant. maar het is een begin. wij als madammen kregen een locale danspartner. de ene was er al tevredener over dan de andere. want de ene danspartner neemt zijn jobke serieus, de andere staat waar je knal voor hem staat gewoon met u te lachen, naar uw borsten te staren (tedekke!!!) of over u te roddelen. en jammer genoeg is mijn spaans nog te basic om hun gebrabbel en geroddel te verstaan. gelukkig was er nog de dansleraar himself. en laten we daar kort over zijn, die mens kon je al dansend alle hoeken van de dansvloer laten zien. WAUW!!!! meer van dat. kortom, we kunnen nu toch iets of wat een danske placeren. we zijn gelanceerd!

het cubaanse leven - part 3

nieuwe opvallendheden na 10 dagen cuba

1. 80 procent van de cubanen heeft geen auto. de reden moet gezocht worden bij de dure benzineprijzen. een liter kost hier 1 CUC. ongeveer 80 eurocent. erg duur dus, als je telt dat het maandloon van een gemiddelde Cubaan (dokter, kok of opdiener in een restaurant, ...) 13 euro bedraagt. de cubanen gooien het qua vervoer dan over een andere boeg. paard en kar zijn hier nog erg in (op verkeersborden vind je hier zelfs symbolen met paard en kar). maar de fietskuiten zijn hier ook stevig. en voor lange afstanden proberen de cubanen mee te liften met busjes, taxi... . langs de weg staan ze te zwaaien met hun geld om mee te mogen. maar wij als toeristen mogen hen niet meenemen. de chauffeur van ons busje zou er immers voor beboet worden, tenzij hij kan aantonen dat de lifters familieleden zijn.

2. het culinair gamma heeft zich intussen uitgebreid. met vis en scampi. maar ook met in bier en honing gemarineerd varkensgebraaid. mjammie!

3. gisteren een danske geplaceerd met een... cubaan van pakweg 55 jaar. van een verovering gesproken. och ja, het salsadansen moet je ergens leren he. en een man met ervaring of een snotaap... wat zouden jullie kiezen...

4. in mijn rug vind je ondertussen talloze afdrukken van de ressoors (of hoe schrijf je dat) van de bedden terug. kortom, de matrassen zijn hier niet zo denderend.

5. kan er iemand wat zeep en shampoo opsturen naar Cuba... iedereen klampt me hier aan voor zeep. want zelf hebben de cubanen per maand maar recht op 1 stuk zeep.

6. de cubanen kunnen wel mails verzenden en versturen. maar op internet hebben ze geen recht.

7. het is hier minimum 20 graden warmer dan in belgie. ppppffff....