Emancipatie en assertiviteit aan de cambodiaanse grens

Gratis internet in de lodge, dus daar moeten we dankbaar gebruik van maken... .

vandaag om 4u 's ochtends opgestaan om om 5.55u de trein te nemen richting cambodia. Voor 48 baht (deel dat door 30, en je zit op de koers van de dollar): spotgoedkoop dus. De treinreis op zich viel wel mee. Vergelijk het met een NMBS-trein uit de jaren 60 of 70, maar dan met open ramen. Best wel wat volk op de trein, dus niet zo heel veel plek om te zitten. maar bon, dankzij de open ramen kan je wel voortdurend je neus buitensteken, je blik over de rijstvelden laten glijden, ... . En soms zijn er ook wel leuke locale taferelen te spotten: waterbuffels, oude thaise mevrouwtjes die in slaap vallen op de trein, dikke thaise kindjes die alleen kalm worden als ze eten krijgen (de gezondheidsdoelstellingen tegen obesitas worden hier overigens duidelijk NIET gehaald), ... .

Na 6 uur treinen begon het avontuur dan. De lonely planet had ons al gewaarschuwd voor afrippraktijken. maar eigenlijk oversteeg het nog mijn verwachtingen. Niet te geloven, die cambodianen. Gelukkig hadden wij onze voorzorgen genomen, en via het officiele ministerie van buitenlandse zaken al een officieel e-visum geregeld. Maar niettemin probeerde allerhande gespuis om ons nog via allerlei extra'tjes te laten betalen (is het omdat we vrouwen zijn dat ze denken dat we naief en zwak zijn?). Het beste argument: you don't speak english, it's not good to go alone to the border. En dat moet je dan van die thai en die cambodianen - die nota bene zelf amper een woord engels begrijpen of spreken - horen. Bon, vanessa en ik hebben ons van onze meest assertieve kant - tegen jan en alleman, van grenswachter en stempelgever tot zelfs de officiele politie - laten zien. And we succeeded!! Het heeft letterlijk wel veeeeeel zweet gekost. Zweet die ik net gretig heb afgedoucht.

Trouwens, normaalgezien zouden jullie binnenkort ook allemaal in een vlaag van geluk moeten terecht komen. Toen we gisteren de Wat Pho, de liggende boeddha, bezochten, heb ik gelukscentjes gekocht. Je moet die dan een voor een in kommetjes gooien. En in geluk mag je niet te gretig zijn - te is nooit goed. dus heb ik uiteraard wat centjes aan mezelf gespendeerd. Maar ook aan de meesten onder jullie: mijn ouders, mijn lieve broertje, zijn toffe kindjes, mijn toffe grootmoeder, mijn nonkels en tante, mijn lieve vrienden, mijn toffe collega's en alle andere personen die mij na aan het hart liggen heb ik een centje gespendeerd. Als het geluk jullie een van de volgende dagen vanuit thailand komt toegevlogen, grabbel het dan met twee handen vast en denk eens aan mij he.

momenteel zitten we in siem reap, het stadje dat op een paar kilometer van het tempelcomplex van ankor wat ligt. de komende 2 dagen is het dus al cultuur wat de klog slaagt. ik houd jullie op de hoogte!

groetjes

Bang...kok!!

Kijk eens aan, Sofie is twee dagen in Bangkok en al een blogje. Dat is een primeur.
Toegegeven, Bangkok bevalt mij wel. Al veel leuks gezien, gehoord, geroken, ervaren, ... . Toen we in Bangkok aankwamen, hing er al meteen spanning in de lucht. En neem dat maar vrij letterlijk. Zegt die Vanessa: ja lap, dat gaat hier zo meteen knallend beginnen regenen he. En gelijk had ze. Bommen en granaten leken het wel. We dachten even een dutje te doen - de vluchten waren toch behoorlijk zwaar geweest - maar we knalden van de keiharde donders en bliksems bijna letterlijk uit ons bed. Ik ben niet echt een bangerik, maar van dat onweer was ik toch wel een ietsie pietsie bangetjes. Maar hey, die druppels van de moesson duren nu ook niet eeuwig. Dus een paar uurtjes later toch ons hotelletje uitgestrompeld richting de rivier, waar we de taxiboot naar het station namen. Poging ondernomen om ons treinticketje richting de grens met cambodia al te reserveren. Maar tevergeefs. Vandaar dan maar door China Town gekuierd. Leuk, echt leuk. Veel kitsch, neon, drukke straten, veel kraampjes, ... . Ook chinees gaan eten, en daar lokaal dan maar uitgelachen geweest. Omdat noch ik, noch Vanessa met stokjes konden eten. OK, we hebben zelf ook gigantisch hard met ons eigen geklungel gelachen. Maar, oefening baart kunst. Vandaag al iets minder gesukkel met de stokjes. Tegen het einde van de reis - als ik geen noedels of rijst meer kan zien, ruiken of proeven - zal ik een natuurtalent zijn in het stoketen :)

vandaag dan een topdagje gehad. Met de taxiboot opnieuw afgezakt naar het zuiden van de stad. Deze keer de site van the royal palace bezocht, zowat de meest religieuze plek van Thailand. En tot gisteren vond ik Aziatische kunst en bouwstijl eigenlijk niet mooi. Maar van deze site was ik erg onder de indruk. Allemaal erg mooi, kleurrijk, verzorgd, netjes, sfeervol. Een aanrader. Maar eens een What (tempel) gezien, heb je ze precies allemaal gezien. Daarna hebben we nog twee andere tempelsites bezocht. En uiteraard waren die ook mooi. Maar de eerste keer ben je toch het meest onder de indruk. Maar de liggende Boeddha - de langste van Thailand - was ook erg indrukwekkend.
En al dat moois afgewisseld met een lekkere zelfgemaakte ice tea op een terrasje, een smoothie hier, een Phat Thai-maaltijd daar. Smijt daar nog warme, vochtige zomertemperaturen bij, en het kan voorlopig niet stuk.

Morgen verlaten we Thailand al. Om 5.55u in de ochtend nemen we de trein richting de grens met Cambodia. Daar zullen we - hopelijk zonder al te veel gesjoemel met de grenswachters - de grensovergang maken, richting de tempels van Angkor What. iets om naar uit te kijken dus.

Tot hoors!

Van ijsjes en wafels, naar noedels en rijst!

Hoera, Sofie trekt - alweer :) - de wijde wereld in. Deze keer richting de regio van spleetogen, rijst en noedels, tuk tuks, tempels, de Mekong, drijvende markten en meer van dat moois: Bangkok, Cambodia en een piepklein stukje Laos.

Als ik vertrek, dan moet dat altijd met de nodige spanning gebeuren. 3 jaar geleden zorgde orkaanweer voor spanning net voor mijn vertrek naar Cuba. Diezelfde orkaan besliste uiteindelijk dat Cuba eventjes in de kast werd gestopt, en 3 weken later (noodgedwongen, maar niettemin ook leuk) werd ingeruild voor Nicaragua & Honduras (1-0 voor de natuur). Vorig jaar was er dan de uitbarsting van die ene, onuitspreekbare Ijslandse vulkaan die tot een paar dagen voor mijn tweede poging richting Cuba voor spanning zorgde. Maar toen moest de vulkaan het onderspit delven (De natuur versus Sofie: 1-1). Net als vandaag, gelukkig. Het leek eventjes alsof het Belgische luchtruim vandaag en morgen gesloten zou worden. Maar oef, de natuurgoden zijn mij goed gezin. De aswolk drijft af richting Baltische Staten (sorry reizigers die naar ginds afzakken). (http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/binnenland/1.1031695) Dus ik spring morgenvroeg op de Ethiad-vlucht richting Abu Dhabi, om dan over te stappen richting Bangkok (De natuur versus Sofie: 1-2n ha!). En dan volgen 3 weken van backpacken door een stukje van de Gouden Driehoek. Ik ben benieuwd! Ik voel tot in mijn kleine teen dat sommigen onder jullie ook heel benieuwd zijn, dus ik probeer jullie via de intergalactische internetwegen op de hoogte te houden. Dat moet (af en toe) toch lukken.

Tot hoors, tot mails, tot gauw!

alle gekheid op een stokje in zuid-afrika

na 3 weken... eindelijk weer een internetblogje. Geloof het of niet, maar hier in zuid-afrika vind je geen internet. ofwel omdat de internetcafes sluiten om 5u (en dat is nu niet het uur dat wij ergens geraken), ofwel omdat ze het niet in hun stadje/lodge hebben. Maar nu in kaapstad - weer een bakermat van 100 procent civilisatie - is er eindelijk weer normale internetcapaciteit. Hier gaan we...

Zuid-afrika is enorm divers in zijn landschappen en toerismeaanbod. Maar om van die diversiteit te genieten, moet je er wel wat kleine ongemakjes bijnemen. zoals daar zijn:
- massa's senioren die zich hoogst krapuleus gedragen (lees: niet aanschuiven in de rij, zich niet houden aan de regels...0
- tonnen vlamingen en hollanders overal. Je kan hier dus niet zomaar alles zeggen wat je wil. jammer, maar soms wel grappig.
- het misschien wel vervelendste ongemakje zijn de grote afstanden. we hebben hier vaak uren aan een stuk in ons busje gezeten om van de ene plek naar de andere te rijden. soms 'slechts' een 3-tal uren, vaak 4 tot 5u, het record staat op ongeveer 7,5u. kortom, vaak zeer vroeg opstaan en rijden rijden rijden, tussenstopjes, en terug rijden. maar het heeft zeker geloond, want we hebben prachtige dingen mogen bewonderen. En ons nieuwe busje heeft zijn dienst bewezen; geen autopech meer gehad, lekker kunnen bollen. Alhoewel, lekker kunnen bollen; het lijkt hier soms wel alsof de zuid-afrikanen er hier ook een enorm strenge winter met kilo's strooizout hebben opzitten. In de wegen - vaak de afgelegen wegen die wij moeten nemen om onze "in the middle of nowhere"-overnachtingsplek te bereiken - zitten massa's potholes (putten). niet zomaar putjes, maar stevige, grote putten waarop je je wagen gemakkelijk zou kunnen kapotrijden. Waar we kunnen reden we dus stevig door. Maar op de "gepothoolde"-gravelwegen was het traag zwalpen, en hopen dat het busje standhield. En dat is gelukt, hoera!!
Voor de sfeer in het busje zorgden we zelf. Streepje muziek, soms een foute vlaamse hit. Willy Sommers en zijn "laat de zon in je hart"-hit heeft in het koninkrijk Lesotho tot kleine verbijstering gezorgd bij de locals. De Willy was in ons busje zijn hit aan het zingen, toen we besloten om plots het busje aan de kant van de weg te smijten, er zelf uit te springen en op de schlagertonen de polonaise te dansen rond het busje. De paar zwarten die wat verderop stonden keken ernaar... en dachten er het hunne van. :)))))

En dan, de reis zelf.... . Na de nijlpaarden rond St. Lucia zijn we doorgetrokken naar de Drakensbergen. Een erg mooie bergketen, gelegen in een gebied van de Zulu-bevolking. Stel je voor: bergen bergen bergen, bavianen hier en daar, riviertjes hier en daar. En voor de rest, in de verste verte geen bewoning in een straal van minstens een 8-tal kilometers te vinden. Doe daar een schepje heel mooi weer bovenop, een mooie wandeling, wat muurtekeningen van de bosjesmannen, en dit tripje was alweer geslaagd.

Vandaar zijn we doorgetrokken naar Golden Gate Highlands. Op weg daar naartoe was het weer totaal omgeslagen. Regen regen, bakken regen. met als spannend kersje op de taart een bliksem die op amper een paar meter van ons rijdend busje insloeg. Spannend, neem dat maar van me aan. Toen we bij Golden Gate aankwamen leek het weer te verbeteren. Maar te vroeg gejuigd; grote hagelbollen vielen uit de lucht, het onweer hield aan. We hebben toch doorgezet, en zijn door het onweer naar de mushroomrockvan golden gate getrokken. En de optimistische volhouders winnen steeds; de onweerswolken trokken weg, de speciale rotsformaties van golden gate lichten mooi oranje, rood, geel... op dankzij de piepende zon.

Na Golden Gate was het tijd voor een nieuwe reeks stempels in het paspoort. We trekken naar het koninkrijk Lesotho. Net als voor het binnenrijden van Swaziland gaat dat als volgt: stempel gaan halen om Zuid-Afrika te verlaten, stempel halen om Lesotho binnen te rijden. Bij het verlaten van Lesotho gaat dat omgekeerd. Dat heeft allemaal een mooie collectie stempels opgeleverd. En Lesotho, dat is meer dan de moeite waard. Een mooi, ruraal, ruw gebied in de bergen. We konden er wandelen tussen canyons, tussen de locals, paardrijden... Voor mij zeker een van de hoogtepunten van de reis.

En dan gaat het van lesotho naar Graaff-Reinet, waar we de Valley of Desolation bezochten. Verlatenheid, zo kan je het inderdaad wel omschrijven. En als spannend element in het verhaal: het meisje dat met ons naar de top van de bergen daar reed, reed met ons 's nachts 2 kudu's (iets antiloop, hertachtig) aan. Het beest is er - hopelijk - met de schrik vanaf gekomen. Maar de slag was toch vrij indrukwekkend.

Van Graaff-Reinet naar de Tuinroute rond Plettenberg Bay, Tsitsikamma en Wilderness. Hier een mix van heerlijk zonnig en warm weer, maar ook druilerige regen. Zuid-Afrika, het is vaak 3 seizoenen in 1 dag. Maar de Tuinroete is echt de moeite. We konden er zeeleeuwen spotten, zeehonden, dolfijnen en... het mooiste van alle zeefenomenen: walvissen. We hebben er regelmatig zien springen - erg spectaculair. Maar ik kon het jammer genoeg niet op foto vastleggen ( het is kiezen tussen kijken met de verrekijker of fototoestel; het eerste geniet de voorkeur).

Van de Tuinroete zijn we dan doorgetrokken naar De Hoop Nature Reserve, een kustregio waar je grote, hoge witte duinen hebt. Knap!

En dan... Fransschoek, een van de stadjes gekend om zijn wijnhuizen. Wij gingen er mountainbiken tussen de wijngaarden, en testten in 3 wijnhuizen telkens 6 wijnen. Allemaal erg lekker, al steeg het soms wel behoorlijk naar je hoofd. maar een dergelijke fietstoer kan ik - zeker in heerlijk zonnig weer als dat waarvan wij konden genieten - aanraden. En een paar flesjes wijn, die zullen meegesmokkeld worden naar belgenlandje. Uiteraard!

En nu, Kaapstad. Een stad die mijn hart zo goed als gestolen heeft. Kaapstad heeft alles wat een toerist wil. een schiereiland met ruige kusten en kliffen, pinguins, Kaap de Goede Hoop, ... . Het toch wel emotionerende Robbeneiland en, last but not least... de met verstomming slaande Tafelberg. Werkelijk, omwille van zijn inplanting midden in de stad is de Tafelberg de mooiste berg die ik al ooit gezien heb. Hij is ook erg mysterieus; soms ligt hij onder zijn tafellaken van wolken. Als de wolken dan weer wegtrekken - zoals vandaag - dan zou ik er uren naar kunnen kijken (uiteraard met een wijntje in de hand). Wij trokken daarnet met de kabelbaan ook naar boven. de vergezichten van boven zijn zijn 20 euro absoluut waard!!

 En nu, onze laatste avond. Nog eens lekker gaan eten en dan... een danske gaan placeren in Long Street, de uitgaansbuurt van Cape Town. En dan, in de vroege uurtjes, met een taxi terug naar onze lodge; want jawel, gezien de criminaliteit moet je het lot hier nu ook weer niet te veel tarten. Maar verder, nog geen gevoel van onveiligheid ervaren. Houden zo!

Met spijt in het hart is het weer terugkeren naar Belgenlandje. Blij om iedereen terug te zien. Maar ook triest om afscheid te moeten nemen van de lieve, hartverwarmende en toch wel humoristische (vooral zwarte) Zuid-Afrikanen.

Tot binnenkort!!!!

the african way

anderhalve week in het zuidelijke halfrond, dus tijd voor een blogspotje!

na landing zijn we naar soweto getrokken, de waarschijnlijk meest bekende township van de wereld. Twee nobelprijswinnaars hebben er hun broek gesleten; Mandela en aartsbisschop Desmond Tutu. De township hebben we met de fiets verkend. Bijzonder leuk. Je ondervindt aan den lijve dat een township niet allemaal kommer en kwel is. Tuurlijk, je hebt er erg armoedige wijken; geen stromend water in de huizen, families wonen er in 1 kamertje, vuil en afval overal. maar in de township heb je ook wijken waar het aangenaam wonen is, waar het zelfs de indruk van welvaart krijgt. Klassiek tijdens zo'n tours trekken ze met je naar een hutje waar de bewoners slurpen van zelfgebrouwen bier. En in tegenstelling tot het bananenbier in Tanzania was dit bier best wel lekker; beetje de smaak van een geuze. Ik heb me - moedig als ik ben - ook gewaagd aan de lokale vleesspecialiteit; gekookte koeienkaak met wat maismeel, zout en soort paprikapoeder. Pittig detail: er hing nog een stukje haar aan het stukje vlees. Maar toch doorgeslikt, en eigenlijk al bij al ok (smaakte beetje zoals ossentong). Maar wat me het meest is bijgebleven is de uitbundigheid en vriendelijkheid van de bewoners van de township. ondanks de wonden die de apartheid hier destijds heeft geslagen, was iedereen - vooral de kinderen - uitermate uitbundig en vriendelijk telkens we passeerden. Een leuke, eerste kennismaking met de regenboognatie.

De volgende dagen zijn we doorgetrokken naar de panoramaroute. Beetje pech met het weer (mistig, regenachtig en zelfs koud) maar wel mooie panorama's kunnen spotten. Canyons die zich eeuwen geleden in het gebergte hebben geslepen, in de vorm van afrikaanse hutjes, holen, valleien, whirlpools... . Als enige zotten zijn we ook afgedaald naar een best wel indrukwekkende waterval. Geen kat in de buurt te spotten, wij zijn er met drie gaan zwemmen in het ijskoude water. Leuk!

En dan... Kruger. Als er een nadeel bestaat aan veel reizen, dan is het wel dat het elke keer moeilijker wordt om eerdere reisimpressies te overtreffen. En dat was duidelijk het geval met Kruger. De eerste indruk was teleurstelling. Zo wijds, indrukwekkend en mooi de safariparken in Tanzania zijn, zo koel en koud was mijn indruk van Kruger. Vele delen van het park zijn afgebrand; soms van de hitte, soms weloverwogen om parasieten en foutgeparkeerde planten te verdelgen. Het gecontroleerd platbranden van bepaalde delen van het park is noodzakelijk voor het behoud van het park. Maar die doodsheid van het landschap is jammergenoeg niet mooi voor het toeristische oog. In Kruger ervaar je ook niet die wijdsheid; de begroeiing is behoorlijk dicht, met overal struiken. De kuddes dieren zijn ook niet zo talrijk als in Tanzania; kom je gnoes of zebra's tegen, dan is dat steeds in kleine aantallen. Maar stilletjesaan kon Kruger me beter bekoren; ik heb het leren apprecieren. En dat is vooral te danken aan een aantal mooie boomsoorten. Maar als ik kan kiezen, dan gaat mijn voorkeur toch uit naar de Serengeti of de Ngorongoro in Tanzania.

Later zijn we doorgetrokken naar Swaziland. En daar begon het avontuur. Ineens begon de motor van onze huurwagen te roken. Versnellingsbak kapoet. En daar stonden we dan, tegen valavond. Maar daar waren dan de helpende handen van enkele swazizezen. Een ervan bleek de coordinerende bodyguard van de koning, de andere van de koning-moeder. Ze waren zo vriendelijk om ons te helpen om ons busje van de berg te duwen, de berg weer op te duwen (niet zo een behoorlijk klus bij een dergelijk stijgingspercentage) en dan veilig te parkeren onder het toeziend oog van de arbeiders van een behoorlijk grote houtfabriek. Daarna de mannen uiteraard drankgewijs bedankt. Onze motorpech leverde eigenlijk wel een bijzonder leuke en grappige avond op; we konden de 'swazizezen' en hun cultuur (waaronder de polygamie) van heel dichtbij leren kennen.

De volgende ochtend werd een nieuw busje gedropt; gepland voor 7.30u 's morgens, effectief geleverd om 12u. African style, yeah! Hup, weer vollenbak weg, maar een halve dag vertraging op ons reisschema.

We zijn dan meteen een lokale markt gaan verkennen. Verkoopsgewijs werd ik er al meteen uitgeroepen tot "Miss Belgium", Bart tot "mister Belgium". Met succes, want na al dit geslijm heb ik toch een trommel overspannen met een dierenhuidje gekocht. Dan doorgereden naar het Mlilwane NP in Swaziland. En dit was een safaripark dat me wel heel erg kon bekoren. Mooi groen, omliggende bergen, zonnig, wijds van uitzichten, mooie bomen, ... . het leuke is er vooral dat je tussen de dieren vrij kan bewegen. De rest is gaan wandelen en fietsen tussen de gnoes, zebra's, nijlpaarden, krokodillen, wrattenzwijnen... . Ik ben gaan paardrijden. Heeeeeerlijk!!!!!

Daarna brute pech; de lens van mn fototoestel is gesneuvel. Klote, want wat is nu reizen zonder foto's te kunnen nemen. Gelukkig zijn we nu terug in Zuid-Afrika, en heb ik hier toch maar een eenvoudig maar degelijk toestelletje gekocht. En tot nu toe al aardig tevreden van. Dankzij dat toestelletje heb ik hier in Saint-L:ucia gelukkig toch foto's van de nijlpaarden, krokodillen, duinen, de oceaan en het knappe landschap kunnen nemen.

Kortom, na anderhalve week Zuid-Afrika ben ik al aardig tevreden. De logies zijn steeds een voor een erg knap, zelfs indrukwekkend. De landschappen zijn mooi, de mensen zijn ontzettend vriendelijk. Het weer gaat ook de goede richting uit, met vandaag een lekkere pakweg 28 gaden. Hoera!!

En oh ja, tot slot voor de insiders. Eigenlijk zou ik jullie een slaapwel kunnen wensen. Maar ik ga het wijselijk toch maar houden bij een goeienacht voor jullie. :)

Groetjes!

Ontmoetingen met Fidel

Na de 3 weken in Cuba had ik het idee dat ik Cuba nog altijd niet begreep. Haar maatschappelijke organisatie, haar inwoners, haar geschiedenis, haar communistische onderstroom, haar leiders en hun idealen. Ik heb de kans gehad om van Cuba te mogen proeven. It tasted good, maar zéker ook naar meer. Om er stilletjes aan toch meer van te begrijpen, had ik me voorgenomen om me thuis nog wat te verdiepen in Cuba, de Cubaanse revolutie en de fenomenen Fidel en Che.

Vorige week heb ik het boek van George Galloway, "Fidel Castro. El comandante" opnieuw uit mijn boekenkast geplukt.

Dit boek schildert Fidel af als de meest toegewijde revolutionair die ooit geleefd heeft. Het boek is mooi gedocumenteerd met meer dan 150 foto's, posters en cartoons. Twee jaar geleden had ik het boek al gelezen. Maar nu haal ik er veel meer voldoening uit. Ik kan het verhaal van Cuba, Fidel en zijn revolutie alleen al geografisch beter situeren. En ik kan me beter voorstellen hoe m'n alles ter plekke beleefd heeft. Maar het smaakte naar meer. Daarom heb ik gisteren het boek "ontmoetingen met Fidel Castro" op de kop getikt (http://www.epo.be/uitgeverij/boekinfo_boek.php?isbn=9789064454981).

Hopelijk kan dit boek me leren of Fidel nu - net als vele andere machtshebbers - een even ordinaire despoot is of toch niet. Ik ben benieuwd!

adios Cuba!

we zijn vrijdag, en het is tijd om naar huis te gaan. want...
- ik heb het gehad met het cubaanse eten. ik heb (eigenlijk al van in het begin van de reis, haha) vreselijke zin in heerlijk belgisch eten. en die wens zal gauw vervuld worden. maandagavond heeft mijn mamske aardappelgratin met gehaktbrood en lekkere belgische groentjes klaarstaan. Mjammmmm!
- de matrasveren staan gegrifd in mijn rug. het is tijd voor een goeie, harde belgische matras die rust op een latoflex.
- de kleren zijn niet meer te wassen door al dat zweten hier. het is tijd voor een onderdompeling in propere kleren, veel zeep, wat parfum... .

maar eerst nog de trip van santiago naar la habana. een busrit van 15u, die vertrekt om 15u deze namiddag en toekomt om 7u morgenochtend. ideaal om mijn boek uit te lezen, i-podje te luisteren, landschapjes te kijken, dutje te doen, koekje te eten, ... . en dan morgen en zondag in havana de ultieme souvenirshopping. een sigarenkistje of twee, een speciaal flesje rum (de gewone rum verkopen ze bij ons in de colruyt immers ook), een maraca (muziekinstrumentjes) ofzo... . ik zie nog wel wat ik met de resterende pesos aanvang.

tot gauw!