alle gekheid op een stokje in zuid-afrika

na 3 weken... eindelijk weer een internetblogje. Geloof het of niet, maar hier in zuid-afrika vind je geen internet. ofwel omdat de internetcafes sluiten om 5u (en dat is nu niet het uur dat wij ergens geraken), ofwel omdat ze het niet in hun stadje/lodge hebben. Maar nu in kaapstad - weer een bakermat van 100 procent civilisatie - is er eindelijk weer normale internetcapaciteit. Hier gaan we...

Zuid-afrika is enorm divers in zijn landschappen en toerismeaanbod. Maar om van die diversiteit te genieten, moet je er wel wat kleine ongemakjes bijnemen. zoals daar zijn:
- massa's senioren die zich hoogst krapuleus gedragen (lees: niet aanschuiven in de rij, zich niet houden aan de regels...0
- tonnen vlamingen en hollanders overal. Je kan hier dus niet zomaar alles zeggen wat je wil. jammer, maar soms wel grappig.
- het misschien wel vervelendste ongemakje zijn de grote afstanden. we hebben hier vaak uren aan een stuk in ons busje gezeten om van de ene plek naar de andere te rijden. soms 'slechts' een 3-tal uren, vaak 4 tot 5u, het record staat op ongeveer 7,5u. kortom, vaak zeer vroeg opstaan en rijden rijden rijden, tussenstopjes, en terug rijden. maar het heeft zeker geloond, want we hebben prachtige dingen mogen bewonderen. En ons nieuwe busje heeft zijn dienst bewezen; geen autopech meer gehad, lekker kunnen bollen. Alhoewel, lekker kunnen bollen; het lijkt hier soms wel alsof de zuid-afrikanen er hier ook een enorm strenge winter met kilo's strooizout hebben opzitten. In de wegen - vaak de afgelegen wegen die wij moeten nemen om onze "in the middle of nowhere"-overnachtingsplek te bereiken - zitten massa's potholes (putten). niet zomaar putjes, maar stevige, grote putten waarop je je wagen gemakkelijk zou kunnen kapotrijden. Waar we kunnen reden we dus stevig door. Maar op de "gepothoolde"-gravelwegen was het traag zwalpen, en hopen dat het busje standhield. En dat is gelukt, hoera!!
Voor de sfeer in het busje zorgden we zelf. Streepje muziek, soms een foute vlaamse hit. Willy Sommers en zijn "laat de zon in je hart"-hit heeft in het koninkrijk Lesotho tot kleine verbijstering gezorgd bij de locals. De Willy was in ons busje zijn hit aan het zingen, toen we besloten om plots het busje aan de kant van de weg te smijten, er zelf uit te springen en op de schlagertonen de polonaise te dansen rond het busje. De paar zwarten die wat verderop stonden keken ernaar... en dachten er het hunne van. :)))))

En dan, de reis zelf.... . Na de nijlpaarden rond St. Lucia zijn we doorgetrokken naar de Drakensbergen. Een erg mooie bergketen, gelegen in een gebied van de Zulu-bevolking. Stel je voor: bergen bergen bergen, bavianen hier en daar, riviertjes hier en daar. En voor de rest, in de verste verte geen bewoning in een straal van minstens een 8-tal kilometers te vinden. Doe daar een schepje heel mooi weer bovenop, een mooie wandeling, wat muurtekeningen van de bosjesmannen, en dit tripje was alweer geslaagd.

Vandaar zijn we doorgetrokken naar Golden Gate Highlands. Op weg daar naartoe was het weer totaal omgeslagen. Regen regen, bakken regen. met als spannend kersje op de taart een bliksem die op amper een paar meter van ons rijdend busje insloeg. Spannend, neem dat maar van me aan. Toen we bij Golden Gate aankwamen leek het weer te verbeteren. Maar te vroeg gejuigd; grote hagelbollen vielen uit de lucht, het onweer hield aan. We hebben toch doorgezet, en zijn door het onweer naar de mushroomrockvan golden gate getrokken. En de optimistische volhouders winnen steeds; de onweerswolken trokken weg, de speciale rotsformaties van golden gate lichten mooi oranje, rood, geel... op dankzij de piepende zon.

Na Golden Gate was het tijd voor een nieuwe reeks stempels in het paspoort. We trekken naar het koninkrijk Lesotho. Net als voor het binnenrijden van Swaziland gaat dat als volgt: stempel gaan halen om Zuid-Afrika te verlaten, stempel halen om Lesotho binnen te rijden. Bij het verlaten van Lesotho gaat dat omgekeerd. Dat heeft allemaal een mooie collectie stempels opgeleverd. En Lesotho, dat is meer dan de moeite waard. Een mooi, ruraal, ruw gebied in de bergen. We konden er wandelen tussen canyons, tussen de locals, paardrijden... Voor mij zeker een van de hoogtepunten van de reis.

En dan gaat het van lesotho naar Graaff-Reinet, waar we de Valley of Desolation bezochten. Verlatenheid, zo kan je het inderdaad wel omschrijven. En als spannend element in het verhaal: het meisje dat met ons naar de top van de bergen daar reed, reed met ons 's nachts 2 kudu's (iets antiloop, hertachtig) aan. Het beest is er - hopelijk - met de schrik vanaf gekomen. Maar de slag was toch vrij indrukwekkend.

Van Graaff-Reinet naar de Tuinroute rond Plettenberg Bay, Tsitsikamma en Wilderness. Hier een mix van heerlijk zonnig en warm weer, maar ook druilerige regen. Zuid-Afrika, het is vaak 3 seizoenen in 1 dag. Maar de Tuinroete is echt de moeite. We konden er zeeleeuwen spotten, zeehonden, dolfijnen en... het mooiste van alle zeefenomenen: walvissen. We hebben er regelmatig zien springen - erg spectaculair. Maar ik kon het jammer genoeg niet op foto vastleggen ( het is kiezen tussen kijken met de verrekijker of fototoestel; het eerste geniet de voorkeur).

Van de Tuinroete zijn we dan doorgetrokken naar De Hoop Nature Reserve, een kustregio waar je grote, hoge witte duinen hebt. Knap!

En dan... Fransschoek, een van de stadjes gekend om zijn wijnhuizen. Wij gingen er mountainbiken tussen de wijngaarden, en testten in 3 wijnhuizen telkens 6 wijnen. Allemaal erg lekker, al steeg het soms wel behoorlijk naar je hoofd. maar een dergelijke fietstoer kan ik - zeker in heerlijk zonnig weer als dat waarvan wij konden genieten - aanraden. En een paar flesjes wijn, die zullen meegesmokkeld worden naar belgenlandje. Uiteraard!

En nu, Kaapstad. Een stad die mijn hart zo goed als gestolen heeft. Kaapstad heeft alles wat een toerist wil. een schiereiland met ruige kusten en kliffen, pinguins, Kaap de Goede Hoop, ... . Het toch wel emotionerende Robbeneiland en, last but not least... de met verstomming slaande Tafelberg. Werkelijk, omwille van zijn inplanting midden in de stad is de Tafelberg de mooiste berg die ik al ooit gezien heb. Hij is ook erg mysterieus; soms ligt hij onder zijn tafellaken van wolken. Als de wolken dan weer wegtrekken - zoals vandaag - dan zou ik er uren naar kunnen kijken (uiteraard met een wijntje in de hand). Wij trokken daarnet met de kabelbaan ook naar boven. de vergezichten van boven zijn zijn 20 euro absoluut waard!!

 En nu, onze laatste avond. Nog eens lekker gaan eten en dan... een danske gaan placeren in Long Street, de uitgaansbuurt van Cape Town. En dan, in de vroege uurtjes, met een taxi terug naar onze lodge; want jawel, gezien de criminaliteit moet je het lot hier nu ook weer niet te veel tarten. Maar verder, nog geen gevoel van onveiligheid ervaren. Houden zo!

Met spijt in het hart is het weer terugkeren naar Belgenlandje. Blij om iedereen terug te zien. Maar ook triest om afscheid te moeten nemen van de lieve, hartverwarmende en toch wel humoristische (vooral zwarte) Zuid-Afrikanen.

Tot binnenkort!!!!

the african way

anderhalve week in het zuidelijke halfrond, dus tijd voor een blogspotje!

na landing zijn we naar soweto getrokken, de waarschijnlijk meest bekende township van de wereld. Twee nobelprijswinnaars hebben er hun broek gesleten; Mandela en aartsbisschop Desmond Tutu. De township hebben we met de fiets verkend. Bijzonder leuk. Je ondervindt aan den lijve dat een township niet allemaal kommer en kwel is. Tuurlijk, je hebt er erg armoedige wijken; geen stromend water in de huizen, families wonen er in 1 kamertje, vuil en afval overal. maar in de township heb je ook wijken waar het aangenaam wonen is, waar het zelfs de indruk van welvaart krijgt. Klassiek tijdens zo'n tours trekken ze met je naar een hutje waar de bewoners slurpen van zelfgebrouwen bier. En in tegenstelling tot het bananenbier in Tanzania was dit bier best wel lekker; beetje de smaak van een geuze. Ik heb me - moedig als ik ben - ook gewaagd aan de lokale vleesspecialiteit; gekookte koeienkaak met wat maismeel, zout en soort paprikapoeder. Pittig detail: er hing nog een stukje haar aan het stukje vlees. Maar toch doorgeslikt, en eigenlijk al bij al ok (smaakte beetje zoals ossentong). Maar wat me het meest is bijgebleven is de uitbundigheid en vriendelijkheid van de bewoners van de township. ondanks de wonden die de apartheid hier destijds heeft geslagen, was iedereen - vooral de kinderen - uitermate uitbundig en vriendelijk telkens we passeerden. Een leuke, eerste kennismaking met de regenboognatie.

De volgende dagen zijn we doorgetrokken naar de panoramaroute. Beetje pech met het weer (mistig, regenachtig en zelfs koud) maar wel mooie panorama's kunnen spotten. Canyons die zich eeuwen geleden in het gebergte hebben geslepen, in de vorm van afrikaanse hutjes, holen, valleien, whirlpools... . Als enige zotten zijn we ook afgedaald naar een best wel indrukwekkende waterval. Geen kat in de buurt te spotten, wij zijn er met drie gaan zwemmen in het ijskoude water. Leuk!

En dan... Kruger. Als er een nadeel bestaat aan veel reizen, dan is het wel dat het elke keer moeilijker wordt om eerdere reisimpressies te overtreffen. En dat was duidelijk het geval met Kruger. De eerste indruk was teleurstelling. Zo wijds, indrukwekkend en mooi de safariparken in Tanzania zijn, zo koel en koud was mijn indruk van Kruger. Vele delen van het park zijn afgebrand; soms van de hitte, soms weloverwogen om parasieten en foutgeparkeerde planten te verdelgen. Het gecontroleerd platbranden van bepaalde delen van het park is noodzakelijk voor het behoud van het park. Maar die doodsheid van het landschap is jammergenoeg niet mooi voor het toeristische oog. In Kruger ervaar je ook niet die wijdsheid; de begroeiing is behoorlijk dicht, met overal struiken. De kuddes dieren zijn ook niet zo talrijk als in Tanzania; kom je gnoes of zebra's tegen, dan is dat steeds in kleine aantallen. Maar stilletjesaan kon Kruger me beter bekoren; ik heb het leren apprecieren. En dat is vooral te danken aan een aantal mooie boomsoorten. Maar als ik kan kiezen, dan gaat mijn voorkeur toch uit naar de Serengeti of de Ngorongoro in Tanzania.

Later zijn we doorgetrokken naar Swaziland. En daar begon het avontuur. Ineens begon de motor van onze huurwagen te roken. Versnellingsbak kapoet. En daar stonden we dan, tegen valavond. Maar daar waren dan de helpende handen van enkele swazizezen. Een ervan bleek de coordinerende bodyguard van de koning, de andere van de koning-moeder. Ze waren zo vriendelijk om ons te helpen om ons busje van de berg te duwen, de berg weer op te duwen (niet zo een behoorlijk klus bij een dergelijk stijgingspercentage) en dan veilig te parkeren onder het toeziend oog van de arbeiders van een behoorlijk grote houtfabriek. Daarna de mannen uiteraard drankgewijs bedankt. Onze motorpech leverde eigenlijk wel een bijzonder leuke en grappige avond op; we konden de 'swazizezen' en hun cultuur (waaronder de polygamie) van heel dichtbij leren kennen.

De volgende ochtend werd een nieuw busje gedropt; gepland voor 7.30u 's morgens, effectief geleverd om 12u. African style, yeah! Hup, weer vollenbak weg, maar een halve dag vertraging op ons reisschema.

We zijn dan meteen een lokale markt gaan verkennen. Verkoopsgewijs werd ik er al meteen uitgeroepen tot "Miss Belgium", Bart tot "mister Belgium". Met succes, want na al dit geslijm heb ik toch een trommel overspannen met een dierenhuidje gekocht. Dan doorgereden naar het Mlilwane NP in Swaziland. En dit was een safaripark dat me wel heel erg kon bekoren. Mooi groen, omliggende bergen, zonnig, wijds van uitzichten, mooie bomen, ... . het leuke is er vooral dat je tussen de dieren vrij kan bewegen. De rest is gaan wandelen en fietsen tussen de gnoes, zebra's, nijlpaarden, krokodillen, wrattenzwijnen... . Ik ben gaan paardrijden. Heeeeeerlijk!!!!!

Daarna brute pech; de lens van mn fototoestel is gesneuvel. Klote, want wat is nu reizen zonder foto's te kunnen nemen. Gelukkig zijn we nu terug in Zuid-Afrika, en heb ik hier toch maar een eenvoudig maar degelijk toestelletje gekocht. En tot nu toe al aardig tevreden van. Dankzij dat toestelletje heb ik hier in Saint-L:ucia gelukkig toch foto's van de nijlpaarden, krokodillen, duinen, de oceaan en het knappe landschap kunnen nemen.

Kortom, na anderhalve week Zuid-Afrika ben ik al aardig tevreden. De logies zijn steeds een voor een erg knap, zelfs indrukwekkend. De landschappen zijn mooi, de mensen zijn ontzettend vriendelijk. Het weer gaat ook de goede richting uit, met vandaag een lekkere pakweg 28 gaden. Hoera!!

En oh ja, tot slot voor de insiders. Eigenlijk zou ik jullie een slaapwel kunnen wensen. Maar ik ga het wijselijk toch maar houden bij een goeienacht voor jullie. :)

Groetjes!

Ontmoetingen met Fidel

Na de 3 weken in Cuba had ik het idee dat ik Cuba nog altijd niet begreep. Haar maatschappelijke organisatie, haar inwoners, haar geschiedenis, haar communistische onderstroom, haar leiders en hun idealen. Ik heb de kans gehad om van Cuba te mogen proeven. It tasted good, maar zéker ook naar meer. Om er stilletjes aan toch meer van te begrijpen, had ik me voorgenomen om me thuis nog wat te verdiepen in Cuba, de Cubaanse revolutie en de fenomenen Fidel en Che.

Vorige week heb ik het boek van George Galloway, "Fidel Castro. El comandante" opnieuw uit mijn boekenkast geplukt.

Dit boek schildert Fidel af als de meest toegewijde revolutionair die ooit geleefd heeft. Het boek is mooi gedocumenteerd met meer dan 150 foto's, posters en cartoons. Twee jaar geleden had ik het boek al gelezen. Maar nu haal ik er veel meer voldoening uit. Ik kan het verhaal van Cuba, Fidel en zijn revolutie alleen al geografisch beter situeren. En ik kan me beter voorstellen hoe m'n alles ter plekke beleefd heeft. Maar het smaakte naar meer. Daarom heb ik gisteren het boek "ontmoetingen met Fidel Castro" op de kop getikt (http://www.epo.be/uitgeverij/boekinfo_boek.php?isbn=9789064454981).

Hopelijk kan dit boek me leren of Fidel nu - net als vele andere machtshebbers - een even ordinaire despoot is of toch niet. Ik ben benieuwd!

adios Cuba!

we zijn vrijdag, en het is tijd om naar huis te gaan. want...
- ik heb het gehad met het cubaanse eten. ik heb (eigenlijk al van in het begin van de reis, haha) vreselijke zin in heerlijk belgisch eten. en die wens zal gauw vervuld worden. maandagavond heeft mijn mamske aardappelgratin met gehaktbrood en lekkere belgische groentjes klaarstaan. Mjammmmm!
- de matrasveren staan gegrifd in mijn rug. het is tijd voor een goeie, harde belgische matras die rust op een latoflex.
- de kleren zijn niet meer te wassen door al dat zweten hier. het is tijd voor een onderdompeling in propere kleren, veel zeep, wat parfum... .

maar eerst nog de trip van santiago naar la habana. een busrit van 15u, die vertrekt om 15u deze namiddag en toekomt om 7u morgenochtend. ideaal om mijn boek uit te lezen, i-podje te luisteren, landschapjes te kijken, dutje te doen, koekje te eten, ... . en dan morgen en zondag in havana de ultieme souvenirshopping. een sigarenkistje of twee, een speciaal flesje rum (de gewone rum verkopen ze bij ons in de colruyt immers ook), een maraca (muziekinstrumentjes) ofzo... . ik zie nog wel wat ik met de resterende pesos aanvang.

tot gauw!

het cubaanse leven - part 5

enerzijds staan de cubanen open voor vragen over hun leven op cuba. anderzijds merk je ook dat je niet teveel moet vragen. het ligt dus allemaal toch wat gevoelig. even op een rijtje.
- maandelijks krijgen alle cubanen 25 maaltijdbonnetjes voor groenten, vlees... . na 10 dagen zijn die bonnetjes meestal op.
- de lonen zijn hier in 3 loonklassen verdeeld. een boer krijgt maandelijks 300 cubaanse pesos. in verhouding: een blikje limonade kost hier 10 cubaanse pesos.
- arbeiders in de fabriek moeten een bepaalde quotum halen (x-aantal sigaren rollen, sigarenbandjes aanbrengen...). zoniet heeft dat een impact op hun loon.
- tabaksboeren moeten 90 % van hun opbrengst afstaan aan de overheid. de overige 10% mogen ze zelf beheren, verkopen... . maar de sigaren die daarmee geproduceerd worden krijgen geen officieel certificaat, en kan je dus niet meenemen naar het buitenland. wij moeten de lokale boeren dus telkens teleurstellen.
- qua verkeer is men hier erg streng. betrapt men je een eerste keer op rijden onder invloed, dan verlies je direct voor 3 maanden je rijbewijs. gebeurt dit een tweede keer, dan verlies je het voor 2jaar. geen genade dus in cuba.
- zeep is hier toch echt een zeldzaamheid. voor alle cubanen waar we overnachten, heb ik wat zeep mee (flacons uit hotels, flacons van parfums... die je krijgt in een parfumeriewinkel). de mensen zijn er steeds erg blij mee. en het is voor hen toch iets ongekend. een van de dames gaf ik een kleine flacon douchegel. ze rook heel hard aan de buitenkant van het plastieke flesje, terwijl daar helemaal geen geur uitkwam. ze kunnen zon flesjes dus zichtbaar niet. en voor hen is zon flesje... goud waard.

cuba kent ook veel fauna en flora. ondertussen hebben we naast de mooie exotische diertjes ook al kennis gemaakt met:
- spinnen in de kamers
- kakkerlakken die uit een wasbak kruipen (beik!)
- wormen die uit de douche komen piepen
ik heb tot nu toe steeds geluk gehad, en nog geen bezoek gehad van vieze beestjes. houden zo!

kakkerlakken zijn in deze vochtigheid natuurlijk min of meer normaal. in santiago desinfecteren ze de straten er zelfs voor. op een avond rijdt een camionette met een spuitslang door de straten. die verspreidt dan een gigantische wolk, van een aantal meters hoog (ze stijgt boven de huizen uit). de wolk ruikt ook naar een indringende benzeengeur. maar toch lopen de mensen zelfs de straten op om in de wolk te gaan lopen (zichzelf eens infecteren zeker??). ze maken ons hier wijs dat deze methode gebruikt wordt om de muggen te doden. maar als je om de zoveel meter op straat een kakkerlak op zijn rug tegenkomt, dan weet je het wel.

ik vind cuba tot vandaag ongelooflijk boeiend. het land heeft een recente geschiedenis die me mateloos boeit. een geschiedenis die uniek en nog steeds actueel is, maar ook moeilijk te doorgronden. in de lonely planetgids staat dat je met veel vragen naar cuba komt. maar ook dat je met nog meer vragen huiswaarts keert. en verdorie, het is de nagel op de kop!! cuba blijft een immens vraagteken. dit is een uniek, intrigerend land. een land dat mysterieus is, en daardoor zo aantrekkelijk is. en die aantrekkingskracht zal het na deze reis niet verliezen. integendeel. na de reis zal het zoeken zijn naar boeken die me objectief wijzer kunnen maken in hoe alles hier nu echt werkt, wat goed is, slecht is, wat er op til staat, wat de verhouding is met de VS, Europa... .

PS: ik beheers nog steeds mijn spellingsregels. maar de klavieren hier hebben geen deeltekens, .... . dus de schrijffouten moeten jullie erbij nemen.

viva la revolucion!

in santiago de cuba maakten fidel en co op 26 juli 1953 een aanval op de moncadakazerne, een militair bolwerk van batista. de aanval mislukte. vele companen van fidel werden opgepakt, gefolterd en vermoord. een aantal hadden geluk en overleefden. fidel en raoul zijn er een paar van.
de moncadakazerne bestaat nog steeds, en huisvest nu een museum gewijd aan de aanval en de latere guerillastrijd tegen batista (de rest van de kazerne heeft fidel, net als alle andere cubaanse kazerne, omgevormd tot scholen). toegegeven, het museum was aangrijpend.
ik ben ervan overtuigd dat de strijd die fidel en co in de jaren 50 leverden absoluut noodzakelijk was voor cuba. en dat ook de revolutie strikt nodig was en het beste is wat cuba kon overkomen. fotos van het batistaregime tonen horror. cubanen die uitgebuit worden, straatarm zijn, zich moeten prostitueren. amerikanen die lustig hun boekje te buiten gaan in de maffia, ... . de opstandelingen die na de aanval werden opgepakt werden zwaar gefolterd door de militairen van batista (ogen uittrekken, vingernagels uittrekken, ...).
fidel is er aan kunnen ontsnappen en heeft - zoals ik het nu zie - met zijn kameraden gevochten voor een beter leven voor alle cubanen. ik ben ervan overtuigd dat de eerste jaren van de revolutie een positieve ommekeer was voor de cubanen, en ze die ook met open armen hebben ormarmd en gekoester.
maar helaas staat daar tegenover: de VS en een globaal westers kapitalistisch kader. en het is duidelijk dat het systeem van fidel daarbinnen niet werkt. maar fidel en co zijn hier nog steeds helden. op quasi elke hoek van de straat propaganda over deze oude helden. maar ook onwetendheid. als je vraagt hoe het gaat met fidel, dan antwoorden de cubanen dat het zeer, zeer goed met hem gaat.ik ben er zeker van dat de cubaanse jongeren op school gebrainwasht worden in het communistisch denken en het belang van de revolutie. je merkt hier ook dat de mensen niet beter weten. maar de tijd staat hier min of meer stil.
fidel bedoelde het goed, hij heeft zijn leven willen geven voor een rechtvaardig en beter leven voor alle cubanen. ik vind het persoonlijk erg jammer voor de helden van weleer. want de intentie was er. maar soms is een intentie niet genoeg. fidel en co zetten zich ongetwijfeld in voor een goed leven voor alle cubanen. maar dat kunnen ze niet alleen op hun eigen caraibische eiland realiseren. jammer!

el calor cubano es la muerte!!!!

de 3 dagen in santiago de cuba waren do-de-lijk heet. zeker 38 graden of meer. de zon schijnt er loodrecht, dus er is quasi geen schaduw. er is ook weinig zuurstof in de lucht. dat alles maakt dat je het zweet zo van je rug voelt parelen, beik!!!
sinds gisteren zijn we gevlucht naar baracoa (het uiterste oosten van cuba), wat bekend staat om zijn zogezegd microklimaat. het is hier inderdaad een pak koeler, maar tegelijk ook vochtiger. en dat was vandaag echt moordend. we hebben de beklimming van el Yunque gedaan, een tafelberg van grofweg 580 meter. op zich dus peanuts. maar de berg is gelegen in regenwoud. kortom, het is er onverdraaglijk vochtig. nog nooit in mijn leven heb ik zoveel gezweet. het zweet liep letterlijk van ieders gezicht, benen, rug, kleren... . door de vochtigheid condenseerden (of is het verdampen?) mijn brilglazen, en kon ik dus nooit deftig iets zien. mijn kleren waren op hun beurt kletsnat van het zweet, en waren echt uitwringbaar. gruwelijk vies. maar kom, de huidporien zijn weer helemaal gezuiverd. in belgie moet je daarvoor in een thermae veel geld op tafel leggen. dat is dus weer in de pocket. hoera!!!
De berg op zich was mooi. wat cacaobomen en andere vruchten gepasseerd. en ook wat inheemse beestjes. reptielen, slangetjes, duizendpoten, kolibritje. niet mis. jammer dat de berg zelf op de top in de wolken lag. maar kom, weer een deugddoende fysieke uitspatting gedaan. want jawel, ik stond alweer als 2de en 1ste vrouw op de top. afdalen is bij mij altijd een andere klus. ik mis echt de techniek om deftig af te dalen. komt daar nog bij dat de ondergrond een soort glibberige kleigrond is. dus ik - als getalenteerde afdaalster - heb een paar gracieuse slippertjes en valpartijtjes gemaakt. met als resultaat mooi geverfde modderbeentjes en wat schrammen en krassen. imagine...
morgen naar NP alejandro de humboldt, een door UNESCO erkend en beschermd natuurpark. ik ben alweer benieuwd.

Adios!