fysieke uitspattingen in cuba!

in een cultuurreis is het ook tijd voor... een fysieke uitdaging. zo gezegd, zo gedaan.
Trinidad telt een aantal fietsen, en die hebben we met ons tienen gehuurd. speciaal, dat wel. remmen doe je op zijn hollands. dus terugtrappen op je trappers. op zich niet zo moeilijk. ware het niet dat ik - uiteraard als klein dropje - niet met mijn voeten aan de grond kon. en daar komt nog bij dat de fiets een mannengeval was. kortom, starten en stoppen was moeilijk en pijnlijk (stelt het u voor, en beeld u de pijn in... is er een masseur in de zaal...). maar je kent mij e, geen fysieke uitdaging is mij te moeilijk. een hete zon (tel iets van een 35 graden), geen schaduw en een petieterig windje. maar sofie trapt stevig door. en trapt puffend en zwetend door een vallei gekend voor haar rietsuikerproductie. heuveltje op, heuveltje af. berg van categorie 1 of 2 op, en weer af. en hoera, mejuffer de smet komt als eerste vrouw aan over de bergstreep. goed gedaan, goed gedaan! de fysieke grens is weer even getard, maar heeft standgehouden. en dat brengt heel veel voldoening mee!

Een eerste fysieke uitdaging ruikt naar meer. dus vandaag een wandeltocht ondernomen in de toppes de collantes. de toppes liggen in de sierra escambray. de sierra heeft ook zijn plekje verdiend in de guerilla-oorlog die che en co hebben gevoerd tegen de dictatuur van batista. een pitterig gebergte met stevige kuitenbijters. maar de beloning in het heen gaan is mooi en deugddoend. er wacht een erg mooie waterval die uitmondt in een helderblauw meertje. lekker koud en heerlijk om in te zwemmen. brood voor onderweg zijn we vergeten in het busje. dus overleven doen we tijdelijk op koekjes. jammer, om op de been te blijven hebben ze zoals in nepal geen snickers, mars... . maar het lukt aardig. want jawel, als eerste kom ik over de allerlaatste berg!!! alweer zeer verdienstelijk van mezelf, al moet ik het zelf zeggen. de conditie zit na nepal duidelijk nog altijd goed, ondanks de hitte waar ik niet zo goed tegen kan. maar ik heb de indruk dat ik het beter begin te verdragen.

mijn verbrande schouders en co zijn ondertussen aardig afgepeld. een nieuw velletje dus om te laten bruinen. maar helaas, ook dat is vandaag en gisteren aan het verbranden gegaan. conclusie, ik ben niet gemaakt voor zonneklopperij. och, so be it.

morgen doen we aan luiardij. een dagje lezen op het strand. mijn eerste boek (een slagerszoon met een brilletje) is ondertussen uitgelezen. nu verder in de nieuwe van lanoye, sprakeloos. een literair dagje op een zonovergoten strand, af en toe een plonsje in het caraibisch water, en de droge keel smeren met een frisse cocktail... wat wil een mens nog meer....

hasta la proxima!!!

trinidad

vandaag in trinidad beland. een erg mooi koloniaal stadje in het zuiden van cuba.
volgens de lonely planet zou het hier normaalgezien krioelen van de toeristen die vanuit de resorts gedropt worden voor een dagtrip. geen makkelijke klus voor club med-toeristen met stillettos aan de voeten. want de straten van trinidad liggen vol met een soort van kasseistenen. stenen die niet egaal naast elkaar liggen.
maar voor ons dus een rustige verkenning van de stad.

in de straten hoor je overal salsa, merengue,... . erg leuk om horen, want je wordt er meteen vrolijk van. deze avond gaan we dus een dansje of twee, drie.... placeren. leuk dus!

ook meteen mijn eerste souvenirslag gedaan. een sigarendoosje gekocht met het hoofd van che, op een achtergrond met de cubaanse vlag. wie weet komt dat nog van pas voor mijn nog aan te schaffen sigarenvoorraad...

het cubaanse leven - part two

een nieuwe opsomming van het cubaanse leven

1.sommige politie-agenten zijn niet vies van wat machtsmisbruik. gisteren wouden we naar wat naar verluid het mooiste strand van cuba is. onderweg moet je een politiepost passeren. zoals altijd moet je ter controle een fotocopie van je paspoot laten zien. 4 personen, waarvan 2 agenten, wachten ons op aan de controle. voor de ene agent is, zoals altijd, de fotocopie voldoende ter controle. de andere - een snotaap van pakweg 20 jaar (ok, niet veel ouder dan ik, maar toch een snotaap) - wil voor een keer zijn mannelijkheid en gezag tentoon spreiden. hij laat ons niet door, een copie is opeens niet voldoende meer. zelfs de andere agent valt compleet uit de lucht en wil bemiddelen. maar het baadt niet. hij buigt niet. jammer, maar we hebben een leuk alternatief gevonden.

2. moederdag is hier erg belangrijk. al in havana zagen we affiches hangen voor moederdag. op zaterdag zagen we vele cubaanse mannen en vrouwen boodschappen doen voor moederdag. taart, bloemen, of een ander geschenkje. op zondag zie je iedereen met zijn geschenk richting moeder gaan. ook de overleden moeders worden niet vergeten. met bloemen trekken ze massaal naar het kerkhof. voor alle belgische mama´s, een late gelukkige moederdag!

3. ik blijf onder de indruk van het sociale propaganda hier.
om de zoveel meter of kilometer vind je plakkaten met (slecht vertaalde) ideeen als
- goeie idealen zullen altijd overleven
- als samehorig land overleven we
- talloze leuzen en slogans van josé martí, che, fidel en raoul. che kom je hier het vaakst tegen, raoul het minst.

4. een nieuwe cocktail ontdekt, la conchanchara. rum, limoen, honing en water. lekker.

Santa clara

hola!

na vinales een nieuwe tussenstop. deze keer in Santa Clara. Of ook wel het che-bastion. In santa clara heeft che de finale doodsteek gegeven aan de dictatuur van batista. hij en zijn revolutionnaire maatjes deden er een trein met een hele hoop gewapende militairen van batista ontsporen. in 90 minuten was het gevecht gestreden, de buit binnen. kortom, che is erg belangrijk voor heel Cuba en zijn revolutionnair verhaal.

in santa clara vind je een monument en mausoleum gewijd aan che. graven van revolutionnaire strijders, het standbeeld van che, la plaza de la revolucion, een museum met persoonlijke spullen (zijn pijp, kostuum, barret, ...). en last but not least, in een kleine ruimte heeft che er met een 13-tal kameraden zijn laatste rustplaats gekregen. best wel indrukwekkend allemaal. want je kan er hier niet onderuit, che is en blijft hier ontzettend belangrijk.

het Cubaanse leven

het cubaanse leven, het is moeilijk te doorgronden. maar even op een rijtje wat opvalt.

1. de cubanen waar we logeren (in casas particulares) zijn ontzettend hartelijk. ze doen al het mogelijke om het je zo comfortabel mogelijk te maken.

2. op de wegen vind je om de zoveel kilometers propaganda voor de communistische republiek. che, fidel en de andere revolutionairen zijn nog overal aanwezig. het is erg vreemd en beklijvend om die propoganda te lezen.

3. culinair zijn ze hier niet. kip met rijst en rijst met kip. of soms met vis. maar het ergst val al, de cubanen zijn verlekkerd op bruine bonensoep. maar ik, ondanks verwoede pogingen, jammer genoeg niet.

4. de cocktails zijn hier erg lekker, maar ongemeen straf. simpelweg omdat ze bij hun mojitos en co geen (spuit)water toevoegen. nee nee, hier doen ze het enkel met pure rum.

5. een cubaans sigaartje is best lekker. een proeverijtje gedaan op een tabaksboerderij in vinales. en dat beviel me wel. ik zal dus zeker een sigarendoosje bij me hebben. (wie weet, voor een speciale gelegenheid)

6. het communisme, ik snap er niks van. sommigen lijken het hier erg goed te stellen. anderen minder. hoe het communisme hier precies in zijn werk gaat, kan ik niet vatten. en het is wel min of meer duidelijk dat het gevoelig ligt om aan de cubanen zelf uitleg te vragen. enerzijds laten ze wel voelen dat ze meer welstand wensen. anderzijds is kritiek op fidel en co not done. kritische vragen stellen lukt dus niet echt. het cubaanse communisme blijft voorlopig dus een groot mysterie.

7. met cubanen praten die niet in het toerisme werken zitten is verboden.

8. internet voor de cubanen zelf is verboden. voor toeristen kan het wel. maar ter illustratie een foto toevoegen lukt niet.

9. ik ben erg blij met mijn spaanse lessen. ik kan hier eigenlijk, tot mijn grote verbazing, goed mijn plan trekken. en dat maakt het des te leuker.

naar Vinales

na citytrippen in havana was het hoogdringend tijd voor natuur. en die hebben we opgezocht in Vinales. Vinales ligt in het noordwesten van Cuba.

De streek is wereldberoemd om zijn tabaksplantages.
Hier gingen 2 jaar geleden 8 dagen na elkaar de orkanen Gustav en Ike aan land (met een snelheid van 340 km per uur). Met als gevolg dat de hele streek verwoest werd. maar op 3 maanden tijd had de natuur zichzelf hersteld. de overheid hielp de cubaanse boeren en dorpen weer op de been.
Vinales is vooral gekend voor zijn mojotes, kalksteenrotsen die als vingerhoeden uitsteken uit een vallei. Erg mooi om te zien. Te rotsen zijn erg groen, de vallei is terracotta rood.
we hebben de omgeving verkend te paard. 7 uur op een levende knol in de vlakke zon, ... pppfff. al een geluk dat ik vorige week nog snel met het stalen ros naar Brussel ben gefietst. Dat heeft de poepkespijn van het paardrijden toch beperkt. Maar toegegeven, paardrijden is altijd heel leuk. zeker als het beest in draf schiet. en het geeft altijd mooie plaatjes om mij op een paard te zien. En het is gewoon erg leuk om een omgeving te paard te verkennen (is eens wat anders dan wandelen).

Ten noorden van vinales heb je ook een exotisch, verlaten caraibisch strand. het levert plaatjes zoals op postkaarten op. maar het levert ook... pijn op!!!! want jawel, ondanks veel smeerbeurten ben ik overal verbrand (uitaard had ik wel een bikini aan, maar veel stof levert dat niet op). Aftersun is momenteel mijn beste vriend. Maar hey, als ik thuis kom zal ik mooi bruin zijn. wat een mens toch lijden moet voor een schoonheidsideaal, haha.

het bizarre havana

Hola a todos!

meerdere reisverslagjes na een aantal dagen Cuba.
Havana is moeilijk te omschrijven. De stad is heel erg divers in allerlei facetten. je hebt erg knappe koloniale huizen (dank u Unesco). Maar je hebt ook koloniale panden die niet onderhouden zijn, die op instorten staan, die vuil en vervallen zijn. je wil eigenlijk niet weten hoe het er achter de gevel aan toe gaat.

Erg charmant zijn de oldtimers en oude russische bakken in het straatbeeld. maar daarnaast rijden er hier ook al volkswagens, nissans.... .
Even divers zijn de habaneros zelf. het is moeilijk uit te maken wie nu de echte cubanen zijn. Sommigen zijn zwart, anderen blank, sommigen zien er welstellend uit, anderen moeten zijn zichtbaar bezig met overleven. Maar een ding is zeker. de mannen zijn hier echte machos (tattoo´s, marcelle´ke dragen, zich zo amerikaans mogelijk kleden, flirten tot en met...). de dames zijn echte poppetjes. ze dragen zo hoog mogelijke hakken en de marchandise die ze in huis hebben (van borsten tot buiken en billen) willen ze zo verhuld mogelijk tonen. schroom, dat kennen ze hier niet. enerzinds chapeau dat ze dat lef hebben. anderzijds voel je soms plaatsvervangende schaamte (5 blote buikrollen boven elkaar is niet altijd even smakelijk om zien).

Erg indrukwekkend vond ik het bezoek aan een sigarenfabriek. bij het binnenkomen ruik je meteen de tabaksgeur. best goed. en dan, de bittere realiteit. tientallen rijen achter elkaar van mannen en vrouwen die ofwel de tabaksblaren drogen en scheiden, de sigaren aan het rollen zijn, ze inpakken, ... . Het doet denken aan de tijden van daens.

het weer hier is snikheet. ik schat iets van een 35 graden of meer. en dat is puffen, blazen, zweten en bakken. het was dus continu schaduw of andere verfrissing opzoeken. en dat doen we door een winderig ritje met een cocotaxi te maken. of de dorstige keel te blussen met een verfrissende mojito (ze kosten minder dan water).