The Mighty Mekong

En hier zitten we nu, aan de Mekong in Kampong Cham. Je moet toegeven, het uitspreken van het woord Mekong heeft toch echt iets speciaals, niet? Het deed me altijd denken aan een brede, bruine rivier. En dat is het ook. Ik associeerde de rivier ook altijd met eenvoudige bootjes, en heel wat leven op en rond de rivier. En dat is het evenzeer.
Vandaag hebben we dat hier eens avontuurlijk, maar eenvoudig aangepakt. Eerst wouden we de Mekong en het leven daarrond verkennen. Daarna wouden we het binnenland rond de Mekong eens van dichterbij bekijken. Daarvoor kan je perfect zelf een scootertje huren. Maar wij zagen dat niet zitten; je weet maar nooit dat je valt met zo'n ding, en wat dan... . Wij vroegen hier aan de locals of iemand bereid was voor ons te varen en te rijden. En bereidwillige locals hebben we hier gevonden. De locale 'Don Corleone' - een Cambodiaan met een vettige, vuile lach en een gebit half gevuld met valse en gouden tanden - heeft dat voor ons gefixt, samen met zijn maatje Kim.
Met Kim zijn we in de voormiddag 5 uur gaan varen op de Mekong en een zijrivier ervan. In een wel heel eenvoudig bootje; je weet wel, zo'n eenvoudig bootje dat je associeert met Vietnam. Een eenvoudige houten boot, in het midden overspannen door een halfrond dak. In zoiets hebben wij vijf uur gevaren. Alweer heel wat kinderhandjes gingen de lucht in. Koeien kregen hun badje in de rivier, de visnetten werden weer vrolijk uitgeworpen. We stopten in een dorpje waar ze zijden stoffen maken. De tijd leek er stil te staan - het leek in mini-versie wel het weefgespan uit de tijd van Daans. Vanessa en ik zijn ook het type toerist dat de plekken opzoekt waar weinig tot geen toeristen komen. En dat hebben we hier aan den lijve ondervonden; we werden vrij letterlijk aangegaapt omdat we hier als blanken een kijkje kwamen kijken. Sommige kinderen hun ogen vielen bijna uit hun oogkassen, of moeten echt lachen om hoe wij eruit zien... .
Daarna nog aangemeerd bij een tempel, alweer. Een 180 jaar oude tempel die de Rode Khmer gelukkig heeft doorstaan. De rode khmer heeft destijds heel wat tempels vernietigd, omdat religie nutteloos en dus uit den boze was. Deze houten tempel staat er gelukkig nog. De Rode Khmer vond de tempel zelf ook mooi, en heeft en heeft de religieuze functie ervan destijds dan maar omgezet in die van een ziekenhuis. De tempel is vandaag erg vervallen; een wandelingetje binnen in de tempel versiert je voetzool ook met aardig wat duivenstront. Tja, je kan er maar beter om lachen.

In de namiddag zijn we dan bij onze Kim en Don Corleone achterop de scooter gekropen. En alweer, lachende kinderen die luidkeels hallo roepen. Koeien op de weg, leuke landelijke taferelen. En als letterlijk hoogtepunt, een mooi panoramisch zicht op de Mekong. Dit was een mooie dag.

2 dagen geleden zijn we vertrokken in Kep. We hadden dringend nood aan proper ondergoed - tja, dat moet ook gebeuren - en wat andere spullen die wel eens getrakteerd mochten worden op een sopbeurt. Onze was in de lodge afgegeven. de volgende ochtend kregen we deze terug in volgende toestand: nat, zijknat, stinkend, vuil. Handig, zo'n wasje. Er zat niks anders op om die natte kleren in onze zak terug te steken. Met als resultaat, een vreselijk stinkende zak kleren in de rugzak. Rottingsproces versus Vanessa en Sofie; 1-0.
Hier in Kampong Cham hebben we dan maar een handwasje gedaan, wasdraad en spelden bovengehaald, de airco vollenbak gezet, en elke vierkante meter van onze kamer creatief benut om onze kleren te laten drogen. We hebben 's nachts heel wat kou geleden door de airco. Maar de kleren waren droog, en konden tamelijk fris opnieuw in de rugzak. Vanessa en Sofie versus het rottingsproces in de rugzak ; 1-1. Olraajdie.

Nog wat weetjes over Cambodia

• De De Smettekes - vooral mijn papa - zijn aardig creatief in het optimaal benutten van het bagagerek van de fiets. Maar hier zijn ze toch wereldkampioen. Al zien passeren achterop een fiets of scooter; een geslacht varken, vrolijk liggend op zijn rug; een volledig fietskader, met wielen en al; een 2-persoonsmatras, een half ton gedroogd gras, een half gezin ... . Waanzinnig, maar het zijn mooie taferelen.
• Lekkernijnen bij de vleet hier. Het lokale hapje is een soort gefrituurde kever. Naar het schijnt erg lekker. Maar wij krijgen het rationeel niet over ons hart om dat binnen te spelen. Bbbbbbbbbrrrrr.

Zo, dat is het alweer. Morgen springen we op de bus richting Si Pan Dhon, of de 4000 Eilanden in het zuiden van Laos. Tot hoors.

Kep Sur Mer

Gratis internet in onze lodge, daar moeten we gebruik van maken zolang het duurt.

Vandaag hebben we een lazy day gehad. We zitten hier voor een dagje aan de Cambodiaanse kust, in Kep "sur mer". Naar het schijnt het Saint-Tropez van Cambodia. Met veeeeeel verbeelding en veel spot kan je Saint-Tropez hier misschien terugvinden. Stel je vooral voor: een piepklein kuststadje dat waarschijnlijk ooit erg sjiek is geweest, maar zijn glorie al lang is verloren. Waarom zijn wij er dan naartoe getrokken? Omdat het hier rustig is (geen massatoerisme hier). En omdat Kep bekend staat om zijn krabmarkt; verse krab met groene peper uit het iets verder gelegen Kampot eten is hier dus de boodschap. Dat is iets voor vanavond, ik ben benieuwd.

Vandaag zijn we vanuit Kep naar Rabbit Island getrokken. Met de tuk tuk naar de pier, daar in een gammel bootje overgestapt, richting eiland. Daar wat rondgewandeld op het eiland, en wat locals ontdekt die zeewier kweken. Dat heeft alweer wat mooie taferelen opgeleverd. En vooral voor de 100ste keer de bevestiging: wat ben ik blij met mijn gevarieerd jobke.
Daarna ons op het strand gesmeten en - zolang het hier duurt, met de moesson - wat zonnestralen opgepikt. iPod in de oren, en maar genieten van de mooie zee, de eilanden die in de verte opreizen uit de zee, de gammele bootjes die af en aan varen. Heerlijk.

De moesson, die laat zich vanaf de (na)middag meestal voelen. Regen is er vandaag nog niet uit de lucht gevallen. maar de hemel trok wel dicht met donkere, dreigende onweerswolken. en de wind heeft zich stevig laten voelen. toen we met ons gammel bootje terugkeerden naar het vasteland, hebben we dan ook eventjes aan den lijve ondervonden wat het is om op de Marie Louise (je weet wel, van Bart Kaell) te zitten. Ruwe golven, op en neer met het bootje, golven die op een paar milimeters van de bootrand ruw inbeuken, het bootje dat niet veel extra wind of golven lijkt nodig te hebben om om te kiepen. Ik vind dat allemaal heel leuk en lachen, de bootgenoten waren er iets minder gerust in. Veiligheidshalve dan onderweg toch maar een reddingsvestje aangetrokken. Je weet maar nooit... . Maar je ziet: we hebben die avontuurlijke boottrip vlotjes overleefd. Tot zover het avontuur hier.

Nog wat weetjes over Cambodia:

• Benzine is hier ook erg duur. voor een liter benzine betaal je hier iets meer dan 5000 Riel, wat neerkomt op 1,25 dollar. Veel geld voor Cambodianen die hier niet veel verdienen. Maar toch rijdt iedereen hier lustig rond op zijn brommers, scooters, tuk tuks... .
• Cambodia is niet echt een goedkoop land om te reizen. In de lokale munt (riel) kunnen we amper dingen kopen. Drank, eten, vervoer... wordt allemaal afgerekend in dollar. en die dollar wordt altijd afgerond naar minstens 1 dollar. een blikje cola is dan bv. 1 dollar. wat op zich niet zo goedkoop is voor een Aziatisch land.
• Ik begrijp dat de Cambodianen het niet breed hebben. En ik begrijp (ik ben er zelfs voorstander van)  dat ook zij hun levenspositie willen verbeteren. Maar liefst op een eerlijke en duurzame manier, en niet door ons af te rippen. Altijd weer is er een poging om ons 2 keer voor dingen te laten betalen, of gewoon buitensporig veel te vragen voor dingen. Dat maakt het soms wel vervelend om hier te reizen. ik vind de doorsnee cambodianen nog steeds heel sympathiek en lief. maar hun collega's die van ver of dichtbij in het toerisme een rol hebben, verbrodden het soms wel voor hen.
• Veel te veel kinderen lopen - voornamelijk in de steden - rond te zeulen met boekjes, armbandjes en andere spullen die ze je willen verkopen. Kinderen van alle leeftijden, van kleutertjes tot kinderen van 15, 16 jaar. Triest, omdat je voelt dat de scholingsgraad van de doorsnee cambodianen vandaag erg laag is en hen parten speelt. Met een betere scholing zouden ze zichzelf en hun land betere ontwikkelingskansen kunnen bieden. Stel maar dat het merendeel van de Cambodiaanse kinderen maatschappelijk kwetsbaar is (om het in Belgische welzijnstermen te zeggen), en dat nog lang zal blijven. Hier is qua kinderrechten (onderwijs, kinderarbeid, seksuele uitbuiting) echt nog veeeeeel werk aan de winkel.
• Wij dromen als Europeanen altijd van een bruin kleurtje. Cambodianen zijn duidelijk jaloers op ons blanke velletje. Regelmatig - op de bus ofzo - is er wel een Cambodiaans vrouwtje dat mijn arm vastpakt, wijst naar mijn arm, en dan iets onverstaanbaars zegt. Maar waaruit je wel kan afleiden dat zij gefascineerd is door mijn blanke velletje. Tja, het gras is altijd groener aan de overkant.

Zo, dat is het voor vandaag. Morgenvroeg nemen we opnieuw de bus naar Phnom Penh. Daar stappen we over op een bus naar Kompong Cham. We zullen dan grosso modo een negental uren onderweg zijn. Maar op de bus zitten is tot nog toe altijd leuk gebleken. We zijn altijd meestal met weinig  toeristen op de bus. We zitten dus temidden van de locals, wat altijd wel gezellig is. En met Vanessa, een goed boek (Norvegian Wood), de iPod en het Cambodiaanse landschap als reisgenoten bij me, gaat de tijd vrij snel vooruit.

Tot mails!

Tuk tuk lady??

Joehoew!!
we zitten nog eens in een lodge met gratis internet, dus tijd om nog eens een blogje te schrijven. Het is ondertussen al een week geleden, dus best wel wat verhaaltjes om te vertellen.

Na het angkor complex vorige week was het tijd om eens een drijvend dorp van dichterbij te 'bekijken'. Rond Siem Reap, het stadje het dichtst bij het Angkor-complex, lliggen er een aantal floating villages. wij gaven er de voorkeur aan om een floating village te bezoeken dat zo weinig mogelijk toeristen over "de vloer"' krijgt. Onze tuk tuk-driver ging akkoord. en was dat even lachen. zeker 20km over hobbelige wegjes met de tuk tuk. onze tuk tuk-driver was er zelf nog nooit geweest. dus voor hem was het rijdend gedeelte van de trip ook best een avontuur, zeg maar een toeristische uitstap. Het was leuk om hem zelf ook te zien genieten van de landschappen. hij moest zelf hard lachen met de manier waarop zijn tuk tuk - door de toestand van de weg - op de proef werd gesteld. Het laatste gedeelte richting het drijvend dorp ging dan via boot. om dan uiteindelijk aan te komen. Maar het was de moeite waard, want we zijn maar amper toeristen tegengekomen. wat het dorpje dan iets authentieks gaf, en niet zo'n bokrijkgevoel.

Erg indrukwekkend, zo'n drijvend dorp. echt alles wat gebeurt op een dorp op het land, kan hier schijnbaar ook allemaal. een varkensstal op het water? Geen probleem. Een schooltje op het water? Geen probleem.
Zo'n drijvend dorp, het heeft ook iets idillisch en dromerig. Volwassenen en kinderen varen af en aan met hun bootjes (al peddelend of op de motor), mensen wassen zich gewoon in het water, timmeren in het water, ... . Tegelijkertijd heeft zo'n dorp iets heel triest. Mensen liggen maar te liggen in hun huisje op het water, te wachten op het einde van de dag. voor velen lijkt hun leven een grote routine, dagelijks opstaan om te gaan vissen, manden te maken, hun huis te herstellen, eten te maken... . En dan denk ik telkens weer: wat ben ik blij met mijn jobke en mijn hectische leventje in het Belgenlandje. Het is niet allemaal rozengeur en maneschijn, maar je mag toch je handjes kussen met zo'n gevarieerd leven in Belgie.

De dag erna trokken we met de boot naar Battambang. Om 7u vertrokken, om 3u aangekomen. Waarom we gekozen hebben voor zo'n lange trip? omdat in de lonely planet stond omschreven dat dit 'the most scenic boat trip of cambodia' is. en dat was het ook. de trip ging opnieuw langs kleine drijvende dorpjes, langs mooi begroeide oevers, ... . Overal wild enthousiast zwaaiende en lachende kinderen. en dat levert altijd mooie foto's op. Op de boot zelf zaten we tussen de locals. die elk heel wat huisraad meehebben, van 'kabaskes' tot grote rijstzakken, grote dozen, potten, ... . Het was dus best krap op de boot. maar de moeite waard. Want ook dan zie je hoe het cambodiaanse leven in elkaar steekt. zoals: de mannen stappen met een half gevuld plastiek zakje van de boot. Hun vrouwen zeulen met goed gevulde emmers van 20 liter. Feminisme heeft zijn intrede hier nog niet gedaan.

de volgende dag in Battambamg - een oud Frans koloniaal stadje, het lijkt wat op Havana soms - een tripje gemaakte met de bamboo-train. Lees: een bamboo-pallet waarmee je getransporteerd wordt op een oud treinspoor. Daarna nog een tempelberg beklommen. En als hoogtepunt van de dag: miljoenen kleine vleermuizen bij valavond uit een grot zien vliegen. indrukwekkend.

vervolgens naar de hoofdstad, Phnom Penh, vertrokken. Daar de hoogtepunten gedaan. eerst het museum gewijd aan genocide in Cambodia bezocht. De oude school waar de Rode Khmer destijds duizenden mensen hebben gefolterd en vermoord. Al heel wat gevangenissen gezien ondertussen (van de Sandinisten in Nicaragua en Robbeneiland in Kaapstad), maar dit foltercentrum was toch ook weer even slikken. Vooral ook omdat dit allemaal zo recent gebeurd is (1975-1978). Niet te geloven dat de internationale gemeenschap zomaar heeft laten gebeuren dat een vijfde van de Cambodianen in 3 jaar, 8 maanden en 20 dagen regime is uitgemoord. Ook ik zou er aan geloofd hebben; al wie gestudeerd heeft, een bril heeft, meerdere talen sprak, ... werd opgepakt, gefolterd en vermoord. De oprichting van een boerenstaat was hier een ideaal. Gelukkig hebben de Vietnamezen destijds ingegrepen, en is de Rode Khmer (na nog eens een bloedige, te lang durende burgeroorlog) eindelijk omvergeworpen. Maar de wonden zijn er nog altijd. Nog op veel plaatsen ligt de grond bezaaid met landmijnen. De jonge cambodianen zijn goedlachs en vriendelijk. de ouderen zijn wat teruggetrokkenen; ik vermoed dat dat aan de gebeurtenissen uit het verleden ligt.

De kopstukken van de Rode Khmer zijn (nog maar recent) via een speciaal genocidetribunaal berecht en veroordeeld. Maar toch is het raar te begrijpen; een voormalig Khmerlid is hier minister van buitenlandse zaken. Andere Khmerleden zijn nu gewoon tuk tuk-driver, of werken misschien ergens in het toerisme. Gek om te begrijpen. Uiteraard, sociaal psychologisch bekeken is ieder van ons in staat tot zo'n gruweldaden. Maar rationeel kan je niet altijd begrijpen dat mensen die hun landgenoten hebben gefolterd... zomaar opnieuw de draad van een normaal leven kunnen oppikken. maar bon, ik twijfel er niet aan dat ook diegenen die onmenselijke dingen hebben gedaan, ook vandaag nog lijden onder wat ze gedaan hebben. Maar gevangenissen als deze zien en erover lezen maakt nog maar eens duidelijk: laat zo'n dingen nooit meer gebeuren, waar dan ook in de wereld.

In Phnom Penh vervolgens de Royal Palace en de zilveren pagode bezocht. Mooi, maar het kan niet tippen aan de site in Bangkok. Maar hier wel een paar leuke babbeltjes gehad met monniken. Lieve mensen, die graag op de foto staan. en die technologisch gezien duidelijk ook mee zijn met hun tijd: gsm in de ene hand, digitaal fototoestel in de andere hand... .

Wij kunnen in belgie een stukje zagen over de winter. maar ik heb de indruk dat de locals hier seizoenen als de onze missen. Terwijl wij ons hier doodpuffen van de warmte, dragen de locals spannende jeansbroeken, dikke pulls, nylonkousen, mutsen... . Niet te begrijpen, maar ik zou in hun plaats waarschijnlijk ook wel eens iets anders dan een topje of short willen dragen.


Hier in cambodia moet je ook een fikse portie geduld hebben. Iedereen is vriendelijk, altijd lachen en altijd bereid om je te helpen. maar een gebrek aan scholing laat zich hier echt voelen. met heeeeeeeeeel veel geduld moet je dingen verschillende keren rustig uitleggen. De vergelijking is misschien grof, maar het is een beetje als werken met mentaal gehandicapten. Traag uitleggen, verschillende keren uitleggen, en je zo weinig mogelijk boos maken. Want ze bedoelen het allemaal geweldig goed. Het is willen, maar niet kunnen begrijpen.

Onze grote vrienden hier? de tuk tuk-drivers. Je kan ze vinden op elke vierkante meter van een stad. Je moet je been nog maar bewegen of je hoort het zinnetje: "you need a tuk tuk, lady?"'. En ook dan is de boodschap steeds: "no, thank you"". heb je ze daarmee nog niet kunnen afslagen, dan kom je met een fikse portie humor ook al heel ver. Het is soms vervelend om telkens door hun aangeklampt te worden. maar natuurlijk, het is hun broodwinning. Het aanklampend vragen kan het verschil maken tussen een boterham meer of minder (of een kilo rijst meer of minder is misschien beter gezegd).

Onze grootste ergernis: het sekstoerisme. Prostitutie is iets van alle tijden en alle locaties. Ik ben ook de eerste om te verdedigen dat op seksualiteit geen leeftijd staat (de liefhebbers wil ik gerust verwijzen naar mijn thesis). Maar hier neemt het - zeg maar - vieze proporties aan. Onverzorgde, oude mannen met jonge lokale meisjes. Voor mij heeft iedereen recht op een partner of een verzetje. Maar je ziet en riekt gewoon vanop een afstand dat de 'relaties' waar deze mannen naar op zoek zijn niets oprechts hebben. Gewoon omdat het heel vernederend is voor deze meisjes; ze worden niet met respect behandeld. Ik hoop maar een ding: dat deze meisjes er beter van worden. Maar ook daar vrees ik voor.
En volwassen vrouwen, tot daar aan toe. Maar ook de kinderprostititie hebben we 'betrapt' in Phnom Penh. De stad staat er internationaal wel bekend voor. Maar het is wel slikken als je op de dijk rondloopt, en een man een groepje jonge meisjes (tussen pakweg 12 en 15 jaar) ziet keuren, en ziet nadenken wel minderjarig meisje hij zal uitkiezen. Aan het respecteren van de kinderrechten is hier nog wat werk.

Zo, ik laat het hierbij. Vandaag en morgen zitten we aan de kust. hier wat uistapjes doen, daarna trekken we naar de Mekong en naar Laos. Als de komende dagen worden zoals de afgelopen 11 dagen, dan wordt dit een topreis!!

Ja watte, al die Watten

Als je Cambodia zegt, denken de meeste mensen in eerste instantie aan het tempelcomplex van Angkor Wat. Ook wij hebben ze de afgelopen 2 dagen verkend.
Ik had de tempels al vaak op foto gezien. En sommigen die de site al bezocht hadden (zoals Katrien en Greet) waren vol lof over de schoonheid ervan. En inderdaad, op foto lijken ze mooi. Maar in real life time hebben ze mijn verwachtingen nog overtroffen. Wat een schoonheid!! De meeste tempels zijn ongelooflijk imposant. Ofwel omdat ze groot zijn (zoals de meest bekende, angkor Wat). Of omdat ze op een unieke locatie liggen, zoals de Ta Promh, waar imens grote bomen zich hebben meester gemaakt van de tempels. Of omdat ze zo sierlijk zijn afgewerkt met prachtige beelden (zoals de gekende boeddha-hoofden), of de prachtig gedetailleerde scarvings (sorry, ik vind het nederlandse woord niet) in de muren. Dit waren 2 ongelooflijke dagen.

Het gekke aan de site van Angkor? Op de site (die toch ettelijke hectaren groot is) zijn er ook dorpen, scholen, ... . Iedereen rijdt er dus af en aan met zijn fiets, brommer. Sommigen zijn er aan het werk op hun rijstveld... . Je zou denken dat zo'n UNESCO-site bewoning zou uitsluiten. Hier niet dus. Enerzijds positief, omdat dat de site iets heel menselijks en dagdagelijks geeft. Anderzijds heeft dit ook een keerzijde: diefstal of beschadiging van tempels, beelden... gebeurt wel.

De 1ste tempeltripping hebben we met de tuktuk gedaan. En dat was geen slecht idee, want vanaf de namiddag heeft de moesson ons nog eens verrast. Bakken regen die uit de lucht viel. Gelukkig had ik in belgie nog een goedkoop poncho'tje gekocht. Stel je dus voor: ik, daarover een reishandtasje ter hoogte van de buik, en daarover een kakigroene poncho die reikt tot aan mijn enkels. Een en al elegantie dus. Soit, ik ben droog gebleven.
Dag 2 van onze tempeltripping hebben we al fietsend gedaan. Vandaag toch tussen de 30 en 40km gefietst, en dat in een lekkere vochtige pakweg 38 graden. Mjammie, lekker plakkerig. Maar al fietsend is de moeite. Je stopt waar je zin in hebt, je fietst echt tussen de locals, en je kan nog wat strepen zon meepikken. Tof!!

Wij zijn hier nu in het laagseizoen, want de moesson hangt af en toe in de lucht. Die regen, dat is af en toe minder. Maar het land is mooi groen, bloemen en planten groeien weelderig. Het laagseizoen is ook beter voor onze portemonnee: logement en dergelijke is toch merkelijk goedkoper. En het laagseizoen laat zich volgens de kenners ook voelen op de Angkor-site. Jaarlijks bezoeken een 2,5 miljoen mensen de site, een enorm aantal dus. In het hoogseizoen wordt de site overspoeld door toeristen. Nu valt het al bij al wel mee. Onze nummer 1-vijand onder de toeristen: chinezen. Man man man, deze nouveaux riches tonen geen greintje respect. Voorbeeld:

• Het lijkt wel alsof ze allemaal een lidkaart hebben bij de Chinese liga voor doven en slechthorenden. Lees: ze roepen, wat zeg ik: schreeuwen - tussen de tempels naar elkaar.
• In de rij staan om foto's te nemen, of even wachten omdat iemand anders een foto aan het maken is? Nee, dat kennen de chinezen niet.
• klouteren op beelden waarvan in koeien van letters - OK, weliswaar geen chinese letters - is aangegeven dat het verboden is ze aan te raken. Zij raken ze zelfs niet aan, ze beklimmen ze al was het de himalaya.

Fait-divers om mee te geven:

• nu we toch in de regio van de massages zijn, heb mij gisterenavond eens op thaise wijze laten masseren. Thaise massages zijn vrij hard; keihard drukken op je spieren, rug, nek, schouders, ... . Probeerde ik eerst aan dat massagemeisje uit te leggen dat ze wat voorzichtig moest zijn, omdat ik een paar jaar geleden een ruggenwervel had gedeukt. Dat was vergeefse moeite, veel geknik maar weinig begrijpen.  Ik heb het dan toch maar gewaagd. En het was wel ok'tjes. tamelijk zen achteraf. Soms heb ik echt wel mijn lach moeten inhouden; ik kan niet tegen kietelen, zie je, en als ze dan mijn voeten beginnen te masseren, tja, dan lig ik bijna in een lachdeuk ... :)
• I love de ice tea en de lemon juice die ze hier maken. Mmmmmmmm, heerlijk. Moet ik thuis ook eens proberen.

Zo,  dat was het. Tot hoors, een van de komende dagen.
Groetjes

Emancipatie en assertiviteit aan de cambodiaanse grens

Gratis internet in de lodge, dus daar moeten we dankbaar gebruik van maken... .

vandaag om 4u 's ochtends opgestaan om om 5.55u de trein te nemen richting cambodia. Voor 48 baht (deel dat door 30, en je zit op de koers van de dollar): spotgoedkoop dus. De treinreis op zich viel wel mee. Vergelijk het met een NMBS-trein uit de jaren 60 of 70, maar dan met open ramen. Best wel wat volk op de trein, dus niet zo heel veel plek om te zitten. maar bon, dankzij de open ramen kan je wel voortdurend je neus buitensteken, je blik over de rijstvelden laten glijden, ... . En soms zijn er ook wel leuke locale taferelen te spotten: waterbuffels, oude thaise mevrouwtjes die in slaap vallen op de trein, dikke thaise kindjes die alleen kalm worden als ze eten krijgen (de gezondheidsdoelstellingen tegen obesitas worden hier overigens duidelijk NIET gehaald), ... .

Na 6 uur treinen begon het avontuur dan. De lonely planet had ons al gewaarschuwd voor afrippraktijken. maar eigenlijk oversteeg het nog mijn verwachtingen. Niet te geloven, die cambodianen. Gelukkig hadden wij onze voorzorgen genomen, en via het officiele ministerie van buitenlandse zaken al een officieel e-visum geregeld. Maar niettemin probeerde allerhande gespuis om ons nog via allerlei extra'tjes te laten betalen (is het omdat we vrouwen zijn dat ze denken dat we naief en zwak zijn?). Het beste argument: you don't speak english, it's not good to go alone to the border. En dat moet je dan van die thai en die cambodianen - die nota bene zelf amper een woord engels begrijpen of spreken - horen. Bon, vanessa en ik hebben ons van onze meest assertieve kant - tegen jan en alleman, van grenswachter en stempelgever tot zelfs de officiele politie - laten zien. And we succeeded!! Het heeft letterlijk wel veeeeeel zweet gekost. Zweet die ik net gretig heb afgedoucht.

Trouwens, normaalgezien zouden jullie binnenkort ook allemaal in een vlaag van geluk moeten terecht komen. Toen we gisteren de Wat Pho, de liggende boeddha, bezochten, heb ik gelukscentjes gekocht. Je moet die dan een voor een in kommetjes gooien. En in geluk mag je niet te gretig zijn - te is nooit goed. dus heb ik uiteraard wat centjes aan mezelf gespendeerd. Maar ook aan de meesten onder jullie: mijn ouders, mijn lieve broertje, zijn toffe kindjes, mijn toffe grootmoeder, mijn nonkels en tante, mijn lieve vrienden, mijn toffe collega's en alle andere personen die mij na aan het hart liggen heb ik een centje gespendeerd. Als het geluk jullie een van de volgende dagen vanuit thailand komt toegevlogen, grabbel het dan met twee handen vast en denk eens aan mij he.

momenteel zitten we in siem reap, het stadje dat op een paar kilometer van het tempelcomplex van ankor wat ligt. de komende 2 dagen is het dus al cultuur wat de klog slaagt. ik houd jullie op de hoogte!

groetjes

Bang...kok!!

Kijk eens aan, Sofie is twee dagen in Bangkok en al een blogje. Dat is een primeur.
Toegegeven, Bangkok bevalt mij wel. Al veel leuks gezien, gehoord, geroken, ervaren, ... . Toen we in Bangkok aankwamen, hing er al meteen spanning in de lucht. En neem dat maar vrij letterlijk. Zegt die Vanessa: ja lap, dat gaat hier zo meteen knallend beginnen regenen he. En gelijk had ze. Bommen en granaten leken het wel. We dachten even een dutje te doen - de vluchten waren toch behoorlijk zwaar geweest - maar we knalden van de keiharde donders en bliksems bijna letterlijk uit ons bed. Ik ben niet echt een bangerik, maar van dat onweer was ik toch wel een ietsie pietsie bangetjes. Maar hey, die druppels van de moesson duren nu ook niet eeuwig. Dus een paar uurtjes later toch ons hotelletje uitgestrompeld richting de rivier, waar we de taxiboot naar het station namen. Poging ondernomen om ons treinticketje richting de grens met cambodia al te reserveren. Maar tevergeefs. Vandaar dan maar door China Town gekuierd. Leuk, echt leuk. Veel kitsch, neon, drukke straten, veel kraampjes, ... . Ook chinees gaan eten, en daar lokaal dan maar uitgelachen geweest. Omdat noch ik, noch Vanessa met stokjes konden eten. OK, we hebben zelf ook gigantisch hard met ons eigen geklungel gelachen. Maar, oefening baart kunst. Vandaag al iets minder gesukkel met de stokjes. Tegen het einde van de reis - als ik geen noedels of rijst meer kan zien, ruiken of proeven - zal ik een natuurtalent zijn in het stoketen :)

vandaag dan een topdagje gehad. Met de taxiboot opnieuw afgezakt naar het zuiden van de stad. Deze keer de site van the royal palace bezocht, zowat de meest religieuze plek van Thailand. En tot gisteren vond ik Aziatische kunst en bouwstijl eigenlijk niet mooi. Maar van deze site was ik erg onder de indruk. Allemaal erg mooi, kleurrijk, verzorgd, netjes, sfeervol. Een aanrader. Maar eens een What (tempel) gezien, heb je ze precies allemaal gezien. Daarna hebben we nog twee andere tempelsites bezocht. En uiteraard waren die ook mooi. Maar de eerste keer ben je toch het meest onder de indruk. Maar de liggende Boeddha - de langste van Thailand - was ook erg indrukwekkend.
En al dat moois afgewisseld met een lekkere zelfgemaakte ice tea op een terrasje, een smoothie hier, een Phat Thai-maaltijd daar. Smijt daar nog warme, vochtige zomertemperaturen bij, en het kan voorlopig niet stuk.

Morgen verlaten we Thailand al. Om 5.55u in de ochtend nemen we de trein richting de grens met Cambodia. Daar zullen we - hopelijk zonder al te veel gesjoemel met de grenswachters - de grensovergang maken, richting de tempels van Angkor What. iets om naar uit te kijken dus.

Tot hoors!

Van ijsjes en wafels, naar noedels en rijst!

Hoera, Sofie trekt - alweer :) - de wijde wereld in. Deze keer richting de regio van spleetogen, rijst en noedels, tuk tuks, tempels, de Mekong, drijvende markten en meer van dat moois: Bangkok, Cambodia en een piepklein stukje Laos.

Als ik vertrek, dan moet dat altijd met de nodige spanning gebeuren. 3 jaar geleden zorgde orkaanweer voor spanning net voor mijn vertrek naar Cuba. Diezelfde orkaan besliste uiteindelijk dat Cuba eventjes in de kast werd gestopt, en 3 weken later (noodgedwongen, maar niettemin ook leuk) werd ingeruild voor Nicaragua & Honduras (1-0 voor de natuur). Vorig jaar was er dan de uitbarsting van die ene, onuitspreekbare Ijslandse vulkaan die tot een paar dagen voor mijn tweede poging richting Cuba voor spanning zorgde. Maar toen moest de vulkaan het onderspit delven (De natuur versus Sofie: 1-1). Net als vandaag, gelukkig. Het leek eventjes alsof het Belgische luchtruim vandaag en morgen gesloten zou worden. Maar oef, de natuurgoden zijn mij goed gezin. De aswolk drijft af richting Baltische Staten (sorry reizigers die naar ginds afzakken). (http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/binnenland/1.1031695) Dus ik spring morgenvroeg op de Ethiad-vlucht richting Abu Dhabi, om dan over te stappen richting Bangkok (De natuur versus Sofie: 1-2n ha!). En dan volgen 3 weken van backpacken door een stukje van de Gouden Driehoek. Ik ben benieuwd! Ik voel tot in mijn kleine teen dat sommigen onder jullie ook heel benieuwd zijn, dus ik probeer jullie via de intergalactische internetwegen op de hoogte te houden. Dat moet (af en toe) toch lukken.

Tot hoors, tot mails, tot gauw!